การคำนวณที่แม่นยำราวดั่งจับวาง

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่กำลังหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เสียงการทำงานของพัดลมระบายความร้อนภายในเคสคอมพิวเตอร์ควอนตัมดังหึ่งอยู่เบื้องหลัง ประสานกับเสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดเชิงกลอย่างเป็นจังหวะ เซรินไม่ได้สนใจหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผม เขากำลังจดจ่ออยู่กับการคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นทางข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมระดับทหาร ซึ่งกำลังพยายามเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายของห้องปฏิบัติการ "สิบเปอร์เซ็นต์... ยี่สิบ... สามสิบเปอร์เซ็นต์..." เสียงแจ้งเตือนสถานะการถ่ายโอนข้อมูลดังขึ้นเบาๆ ในหูฟัง "มันกำลังติดกับดักที่เราวางไว้แล้วครับ อาจารย์ไอรีล" เซรินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ มือขภายังคงปัดหน้าต่างคำสั่งเพื่อปรับแต่งค่าความหน่วงของสัญญาณดิจิทัลให้ดูเหมือนว่าระบบกำลังจะล่มสลาย เพื่อล่อให้แฮกเกอร์เงามุ่งเป้ามาที่จุดนี้จุดเดียว ดร.ไอรีลยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แสงนีออนอ่อนๆ จากหน้าจอหลักสาดกระทบกรอบหน้าคมคายและแววตานิ่งสงบที่แฝงไปด้วยความกังวล เธอปรายตามองกราฟแสดงผลการใช้พลังงานควอนตัมที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นที่เป็นเอกลักษณ์ "นายมั่นใจแค่ไหนว่ามันไม่ใช่ภาพลวงตา เซริน? แฮกเกอร์ระดับนั้นไม่มีทางทิ้งร่องรอยให้เราแกะรอยได้ง่ายๆ แบบนี้หรอก เว้นเสียแต่ว่า... เขาจงใจปล่อยให้เราเห็น" เซรินชะงักนิ้วเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นชั่วพริบตาก่อนจะจางหายไป ความรอบคอบของอาจารย์สาวมักจะแม่นยำเสมอ แต่นั่นคือสิ่งที่เขาคำนวณไว้ในสมการความน่าจะเป็นแล้วเช่นกัน "ความน่าจะเป็นที่มันจะเป็นกับดักซ้อนกับดักมีค่าสูงถึงเจ็ด puluhแปดจุดสี่เปอร์เซ็นต์ครับอาจารย์ แต่ในเมื่อลูปเวลานี้บังคับให้เราต้องเป็นฝ่ายไล่ล่า... เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกระโดดลงไปในหลุมพรางที่มันขุดไว้ แล้วค่อยพลิกเกมเอาชนะจากข้างใน" เซรินกดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้าย "Trap_Protocol_Omega" แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปทั่วห้องปฏิบัติการ เป็นสัญญาณว่ากับดักดิจิทัลถูกปิดตายสมบูรณ์แบบแล้ว ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลส่วนไหนหรือรหัสผ่านใด ก็ไม่สามารถหลุดรอดออกไปจากเซิร์ฟเวอร์วงปิดนี้ได้อีก ทันใดนั้น หน้าจอหลักทั้งหมดก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด มีเพียงเสียงเคาะจังหวะประหลาดดังขึ้นมาจากลำโพงภายนอกห้องควบคุม—เสียงเคาะสามครั้งเว้นช่วง แล้วตามด้วยสองครั้ง เป็นรหัสลับที่ใช้สื่อสารกันเฉพาะในหน่วยปฏิบัติการพิเศษระดับสูงที่ถูกยุบไปเมื่อหลายปีก่อน เซรินและดร.ไอรีลสบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงถนัดตา ดร.ไอรีลยกมือขึ้นแตะด้ามปืนพกพลังงานที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง ขณะที่เซรินกวาดนิ้วเรียกหน้าต่างสถานะระบบลูปเวลาขึ้นมาตรึงไว้ตรงหน้าเพื่อเตรียมรับมือกับความผันผวนของมิติที่อาจเกิดขึ้น ประตูนิรภัยของห้องปฏิบัติการเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางละอองควันบางเบาที่พวยพุ่งออกมาจากระบบระบายความร้อน เงาร่างหนึ่งก้าวเดินผ่านกลุ่มควันเข้ามาอย่างมั่นใจ รองเท้าคอมแบตกระทบพื้นเสียงดัง กังวาน สะท้อนความกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ เมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นม่านควันเข้าสู่เขตแสงไฟ แสงสว่างก็เผยให้เห็นใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท ดร.ไอรีลถึงกับเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ มือที่จับด้ามปืนสั่นเทาเล็กน้อยอย่างที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ขณะที่เซรินที่มักจะเตรียมใจรับมือกับทุกสถานการณ์กลับยืนนิ่งค้าง สมองในหัวประมวลผลคำตอบนับล้านแต่ไม่มีสมการไหนให้ผลลัพธ์ที่ถูกต้องเลยแม้แต่น้อย บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้า... คือตัวของเซรินเองในวัยที่ร่วงโรยกว่าและมีแผลเป็นลากยาวตั้งแต่หางคิ้วขวาลงมาถึงกราม แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความเจ็บปวด และรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งตรงมายังพวกเขา "ยินดีต้อนรับสู่ลูปที่หนึ่งร้อยสามสัปดาห์... ตัวฉันในอดีต" ร่างตรงหน้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมข้อความแจ้งเตือนระดับ SSS ที่สั่นเตือนรัวเร็วจนน่ากลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมคำนวณความน่าจะเป็นและเดินทางข้ามมิติเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะครับ