บทเรียนภาคปฏิบัติที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด

"ถ้าคุณยังขยับปืนด้วยจังหวะที่เชื่องช้าขนาดนั้น ในอีกสิบวินาทีข้างหน้า ศีรษะของคุณจะกลายเป็นเครื่องบดเนื้อทันทีครับ" เสียงของผมเรียบเฉย แฝงความเย็นชาของนักคำนวณที่กำลังมองดูตัวเลขบนหน้าจอโฮโลแกรมมากกว่าจะสนใจความตื่นตระหนกของลูกทีมมือใหม่ทั้งสามคนตรงหน้า กลิ่นไอโอดีนและโอโซนฟุ้งกระจายอยู่ในห้องจำลองมิติเวลา 'เนบิวลาสีคราม' ที่บัดนี้กลายเป็นแดนสังหาร "เซริน! อย่ามาล้อเล่นนะ! เราจะตายกันหมดอยู่แล้ว!" คิน หนึ่งในทีมปฏิบัติการตะโกนกลับมา มือของเขาที่ถือปืนไรเฟิลควอนตัมสั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ "ผมไม่ได้ล้อเล่น และผมไม่นิยมความพ่ายแพ้ในรอบที่สิบสามครับ" ผมปรับจูนเลนส์ตาเอไอส่วนตัว ภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นเส้นกราฟสีทองที่ลากผ่านจุดอับสายตาของสัตว์ประหลาดควอนตัมที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงมิติ "เป้าหมายที่เจ็ด นาฬิกา 2.5 องศา เตรียมตัวเหนี่ยวไกพร้อมกับผมในสาม... สอง... หนึ่ง..." *ปัง!* เสียงปืนกระบอกคู่ในมือผมดังขึ้นพร้อมกับความเงียบงันที่น่าขนลุก ร่างของสัตว์ประหลาดรูปร่างบิดเบี้ยวคล้ายเงาสีดำที่ฉีกขาดออกจากมิติแตกสลายกลายเป็นละอองแสงก่อนจะหายวับไปกับตา ทว่านั่นเป็นเพียงแค่หนึ่งในร้อยของฝูงที่กำลังรุมล้อมเข้ามา ดร.ไอรีล ยืนกอดอกพิงผนังโปร่งใสอยู่นอกเขตสนามพลัง เธอไม่ได้ขยับตัวเข้ามาช่วยแม้แต่นิดเดียว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินคู่นั้นจ้องมองผมผ่านกระจก แววตาของเธอมีความพึงพอใจบางอย่างซ่อนอยู่ ซึ่งในสายตาของผม... มันดูเหมือนการทดลองหนูถีบจักรที่น่าสนุกของเธอมากกว่า "การคำนวณของเธอเริ่มหยาบลงนะ เซริน" เสียงของเธอส่งผ่านระบบสื่อสารเข้ามาในหูฟังของผม กระแสเสียงเย็นเยียบทว่าแฝงไปด้วยความคาดหวัง "ความใจดีที่ระบบลูปกำหนดมาให้เธอใช้กับฉัน ดูเหมือนจะถูกนำไปใช้กับลูกทีมไร้ประสิทธิภาพพวกนี้จนหมดแล้วหรือเปล่า?" ผมแสยะยิ้มที่มุมปาก ไม่ตอบโต้ แต่เบนสายตาไปที่หน้าต่างสถานะระบบที่ปรากฏขึ้นมาใหม่ [คำเตือน: ความเสถียรของมิติเวลาในพื้นที่จำลองลดต่ำลงเหลือ 12% - ความเสี่ยงในการสูญเสียตัวตนในลูป: สูงมาก] "อาจารย์ครับ ถ้าผมรอดไปได้มื้อค่ำนี้ผมขอเลือกเมนูเองนะครับ" ผมกดปิดการสื่อสารก่อนจะหันไปสั่งลูกทีม "ทุกคน กระจายตัวเป็นรูปดาวห้าแฉก อย่าให้อะตอมในตัวพวกคุณสั่นสะเทือนไปตามคลื่นความถี่ของศัตรูเด็ดขาด ถ้าไม่อยากถูกลบหายไปจากไทม์ไลน์จริง ๆ!" นี่ไม่ใช่การซ้อมธรรมดา แต่มันคือการเต้นระบำบนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้น สัตว์ประหลาดควอนตัมไม่ได้โจมตีด้วยกำลังกาย แต่มันโจมตีด้วย 'ความเป็นไปได้' มันทำให้ทุกจังหวะการหายใจของเรากลายเป็นความผิดพลาด หากเราคิดผิดแม้แต่นิดเดียว ความจริงจะถูกเขียนทับด้วยความตายทันที ผมพลิกตัวหลบการโจมตีจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่พุ่งผ่านหน้าไปเพียงมิลลิเมตร แรงดันอากาศที่ฉีกขาดทำให้ผมรู้สึกถึงความแสบร้อนที่ผิวหนัง ไหวพริบของผมหมุนติ้วแข่งกับเวลา ผมต้องหา 'จุดศูนย์กลาง' ของความโกลาหลนี้ให้เจอ หากจุดนี้คือดันเจี้ยนจำลองที่ดร.ไอรีลสร้างขึ้น มันต้องมีอัลกอริทึมที่คอยควบคุมอยู่ ผมคว้าคริสตัลควอนตัมจากกระเป๋าข้างเข็มขัดขึ้นมา คำนวณค่าพิกัดการพุ่งชน หากผมทำลายเซนเซอร์หลักของสนามจำลองนี้ในจังหวะที่ศัตรูรวมตัวกันมากที่สุด... มันจะเกิดการรีเซ็ตระบบชั่วคราว "คิน! เบี่ยงความสนใจไปที่พิกัด 40-90 เดี๋ยวนี้!" "ทำไมล่ะ! นั่นมันจุดที่หนาแน่นที่สุดนะ!" "ทำตามที่ผมบอก! หรือจะให้ผมเล่าให้ฟังว่าคุณตายไปแล้วกี่ครั้งในลูปก่อนหน้านี้!" คินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจสาดกระสุนพลังงานเข้าใส่พิกัดนั้นอย่างบ้าคลั่ง สัตว์ประหลาดทุกตัวพุ่งเป้าไปที่เขาอย่างที่ผมคำนวณไว้ เปิดเผยช่องโหว่กลางหน้าอกของฝูงศัตรูที่ซึ่งเซนเซอร์มิติตั้งอยู่ ผมพุ่งตัวออกไปราวกับกระสุนที่ถูกปลดปล่อย สไลด์ตัวไปกับพื้นห้องที่สั่นสะเทือน อัดพลังงานทั้งหมดเข้าไปในคริสตัลในมือแล้วกดลงที่จุดรับส่งข้อมูล *เปรี้ยง!* แสงสีขาวเจิดจ้าฉาบไปทั่วห้อง สรรพสิ่งรอบกายหยุดนิ่งราวกับภาพถ่าย เสียงไซเรนเตือนภัยของสถาบันดังระงมไปทั่ว พื้นที่รอบข้างเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายเหมือนกระจกที่ถูกทุบ ดร.ไอรีลที่ยืนอยู่นอกห้องนิ่งค้างไป เธอยกมือขึ้นมาบังแสงที่แสบตา แววตาของเธอสั่นไหวเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ผมรู้จักเธอมา [ภารกิจจำลอง: สิ้นสุด] [ผลการประเมิน: ระดับ SSS - การแทรกแซงมิติในสภาวะวิกฤต] ผมหอบหายใจอย่างหนัก ร่างกายแทบหมดแรงทรุดลงกับพื้น แต่ทว่า... หน้าจอระบบกลับไม่แสดงผลลัพธ์ปกติ มันกลับแสดงตัวอักษรสีแดงฉานที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน [ตรวจพบตัวตนปริศนาที่ไม่ได้อยู่ในระบบลูปเวลา] [คำเตือน: บุคคลที่สามกำลังแทรกซึมเข้ามาในพื้นที่ปิดตาย - ตรวจพบ 'เซริน' จากอนาคตที่ยังไม่ถูกเขียนทับ] เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากหลังดร.ไอรีลที่ยังคงนิ่งค้าง เงาร่างนั้นสวมชุดเครื่องแบบเดียวกันกับผมเป๊ะ แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นและความเหนื่อยล้าดวงตาคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงว่า... "อย่าเชื่อสิ่งที่เธอบอก... ลูปนี้มันไม่ได้มีไว้เพื่อช่วยใคร แต่มันมีไว้เพื่อกักขัง 'เรา' ตลอดกาล" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยครับ ควอนตัมคอร์