ภารกิจลับ: อาหารมื้อเย็นใต้แสงดาวประดิษฐ์

"ถ้าคำนวณจากอัตราการกะพริบตาและอุณหภูมิผิวหนังบริเวณขมับซ้ายของอาจารย์ในตอนนี้... ความน่าจะเป็นที่ผมจะโดนลำแสงเลเซอร์ความเข้มข้นสูงยิงทะลุกะโหลกก่อนพูดจบประโยค น่าจะอยู่ที่ประมาณแปด십เปอร์เซ็นต์ครับ" เซรินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่หน้าจออินเตอร์เฟซสีฟ้าใสของ [ระบบลูปเวลา] ยังคงกะพริบเตือนด้วยตัวอักษรสีแดงฉานตรงหน้า **[ภารกิจบังคับ: เดตมื้อค่ำใต้แสงดาวประดิษฐ์ระดับ S]** **[เงื่อนไข: ชวน ดร.ไอรีล ไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารลอยฟ้าเซทาทรา ภายในเวลา 2 ชั่วโมง]** **[บทลงโทษหากล้มเหลว: รีเซ็ตเวลาสู่จุดเริ่มต้นของลูป และสูญเสียความทรงจำระยะสั้น 3 วัน]** เสียงแจ้งเตือนในหัวดังระรัวราวกับเสียงกลองศึก ทว่าบรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการวิจัยมิติเวลาชั้น 14 กลับเงียบสนิทจนได้ยินเสียงระบบระบายความร้อนของเครื่องเร่งอนุภาคควอนตัม ดร.ไอรีลไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารโฮโลแกรมสถาปัตยกรรมอนุภาคสตาร์ดัสต์ที่เธอกำลังตรวจทาน แต่นิ้วเรียวยาวที่กำลังเลื่อนข้อมูลบนจอภาพนั้นหยุดชะงักลงทันที ดวงตาสีเทาอมฟ้าคู่สวยภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบหันขวับมามองเขา ชนิดที่ต่อให้ไม่มีระบบคำนวณ เซรินก็รู้ดีว่ารังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นเพียงพอจะแช่แข็งกาแฟในแก้วให้กลายเป็นน้ำแข็งได้ภายในสามวินาที "เซริน" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น เธอดึงแว่นสายตาออกช้าๆ วางลงบนโต๊ะโลหะเสียงดัง *กริ๊ก* "เธอกำลังเสียสติ หรือสมองส่วนหน้าได้รับความเสียหายจากรังสีโครโนไนต์ในลูปที่แล้วกันแน่ ถึงได้เดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของฉันตอนตีสองครึ่ง เพื่อชวนฉันไป... *เดต*?" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันมหาศาล สมกับที่เป็นหัวหน้านักวิจัยผู้คุมกฎเหล็กแห่งสถาบัน เซรินสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกใช้ทักษะคำนวณความน่าจะเป็นระดับสูงในสมองเพื่อประเมินทางหนีทีไล่ แม้สถานการณ์จะบีบคั้น แต่ในฐานะนักคำนวณผู้ผ่านลูปเวลามานับครั้งไม่ถ้วน เขาเรียนรู้ว่าความจริงใจและความหน้ามึนในปริมาณที่เหมาะสม คือกุญแจสำคัญในการเอาตัวรอดจากอาจารย์สาวจอมเฮี้ยบคนนี้ "ผมไม่ได้เสียสติครับอาจารย์..." เซรินยิ้มรับด้วยรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด แม้เหงื่อกาฬจะเริ่มซึมตามไรผม "แต่จากสมการความเสื่อมถอยของเกราะป้องกันจิตใจในมิติที่สี่ ถ้าผมไม่ได้รับ 'พลังงานเชิงบวกจากปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในระดับลึกซึ้ง' กับบุคคลที่มีค่าพลังจิตสูงอย่างอาจารย์ ภายในอีกสัปดาห์เดียว สมองของผมจะเกิดภาวะ Overload จนไม่สามารถคำนวณพิกัดรูหนอนเพื่อพาพวกเราออกจากลูปนี้ได้อีกเลยครับ" "ข้ออ้างฟังไม่ขึ้น" ไอรีลหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด ร่างเพรียวในชุดกาวน์สีขาวก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ส้นรองเท้ากระทบกับพื้นโลหะเกิดเป็นเสียงก้องกังวานที่กดดันหัวใจของเซรินให้เต้นเร็วขึ้น "ตั้งแต่เธอได้เจ้าระบปริศนานั่นมา การกระทำของเธอก็ไร้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์โดยสิ้นเชิง... การไปเดตที่ร้านอาหารลอยฟ้าเซทาทรา ซึ่งมีอัตราค่าบริการสูงถึงสามเดือนของเงินเดือนนักวิจัยระดับสาม มันช่วยแก้ปัญหาความเสื่อมถอยของควอนตัมตรงไหน?" "มันช่วยให้อาจารย์ได้พักผ่อน และช่วยให้ผมรอดชีวิตจากการถูกรีเซ็ตความทรงจำครับ" เซรินตอบสวนกลับทันควันอย่างลื่นไหล ดวงตาคมกอบโกยความกล้าสบตากับเธอตรงๆ "อีกอย่าง... อาหารที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องสเต็กเนื้อวากิวสังเคราะห์จากดาวอังคารนะครับ ผมได้ยินมาว่ามันละลายในปากทันทีที่สัมผัสลิ้น ถ้าเราไม่ไปลองตอนนี้ เกรงว่าโควตาวัตถุดิบของสัปดาห์นี้คงจะหมดเสียก่อน" ไอรีลชะงักไปเล็กน้อย เธอมองเด็กหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่แฝงแววตาอ้อนวอนอย่างพิจารณา ลึกๆ แล้วเธอย่อมรู้ดีว่าเซรินแบกรับภาระการคำนวณลูปเวลาที่หนักหนาแค่ไหน ความกดดันที่ต้องแก้ไขความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยที่ไม่มีใครจำได้เลยนอกจากเขา มันไม่ใช่สิ่งที่เด็กวัยเดียวกันควรแบกรับไว้เลยแม้แต่น้อย ทว่า การยอมรับคำชวนที่ดูเหมือนการ "เดต" จริงๆ มันก็ชวนให้หัวใจที่ด้านชาต่อเรื่องส่วนตัวมานานหลายปีของเธอกระตุกวูบอย่างประหลาด "สเต็กเนื้อวากิวสังเคราะห์งั้นเหรอ..." ไอรีลพึมพำเบาๆ มุมปากข้างหนึ่งกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะอมยิ้มแต่ก็รีบดึงกลับให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว "ก็ได้... ในเมื่อเธออ้างว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับความอยู่รอดของภารกิจ ฉันในฐานะหัวหน้าโครงการย่อมต้องตรวจสอบความจริงของทฤษฎีนี้ด้วยตัวเอง" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเซรินทันที ราวกับเสียงระฆังแห่งชัยชนะ **[ภารกิจสำเร็จ: ดร.ไอรีลตอบรับคำชวนเดต]** **[ปลดล็อกสกิลใหม่: โล่ป้องกันการแทรกแซงทางจิตระดับ 1 (Psychic Interference Shield)]** **[สถานะปัจจุบัน: ความสัมพันธ์กับเป้าหมายเพิ่มขึ้น 15%]** กระแสพลังงานอุ่นวาย์ไหลแผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลังของเซริน ความตึงเครียดที่กดทับสมองมาตลอดหลายลูปมลายหายไปในพริบตา รอยยิ้มโล่งอกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มอย่างปิดไม่มิด "ขอบคุณที่ไว้วางใจในสมมติฐานของผมครับอาจารย์" เซรินโค้งตัวลงเล็กน้อยอย่างสุภาพบุรุษ "รถลอยฟ้าพร้อมรอรับเราที่ลานจอดชั้นดาดฟ้าแล้วครับ... เชิญครับ" ยี่สิบนาทีต่อมา บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากห้องปฏิบัติการที่เย็นชา กลายเป็นระเบียงกระจกใสลอยฟ้าของร้านอาหารเซทาทรา เบื้องล่างคือมหานครลอยฟ้าแห่งอนาคตที่ประดับประดาด้วยแสงไฟนีออนระยิบระยับจำลองดวงดาวนับล้านดวง ท้องฟ้าด้านนอกถูกเนรมิตให้เป็นภาพเนบิวลาสีม่วงอมชมพูหมุนวนอย่างงดงาม สมชื่อ "แสงดาวประดิษฐ์" ทั้งสองนั่งอยู่ตรงข้ามกันที่โต๊ะอาหารริมกระจก อาหารจานหรูถูกจัดวางอย่างประณีต ดร.ไอรีลในชุดลำลองเสื้อโค้ทสีเทาอ่อนดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอกำลังใช้ส้อมตัดชิ้นสเต็กเข้าปากอย่างเงียบๆ โดยมีเซรินคอยรินไวน์องุ่นไร้แอลกอฮอล์เติมให้ด้วยความเอาใจใส่ "รสชาติใช้ได้..." ไอรีลเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางมองออกไปนอกกระจกที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับบนใบหน้าของเธอ "ถือว่าสมเหตุสมผลกับราคาที่เธออ้างถึงนะ เซริน" "ผมคัดสรรสิ่งที่ดีที่สุดให้กับอาจารย์เสมออยู่แล้วครับ" เซรินยิ้มอบอุ่นขณะยกแก้วขึ้นจิบ "ไม่ว่าจะในมิติเวลาไหนก็ตาม" ไอรีลชะงักมือที่กำลังถือส้อม หันกลับมามองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าจู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับระบบรักษาความปลอดภัยหลักของสถาบันก็สว่างวาบขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้สาเหตุ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา **[คำเตือนฉุกเฉินระดับ Omega: ตรวจพบการบุกรุกจากคลื่นสมองที่ไม่รู้จักในระบบแกนกลาง]** **[แหล่งกำเนิดสัญญาณ: ไม่ระบุตัวตน - กำลังพยายามถอดรหัสรหัสผ่านลูปเวลาของคุณ]** **[หมายเหตุจากระบบ: บุคคลปริศนากำลังยืนอยู่ด้านหลังคุณ... ในตอนนี้]** เซรินเบิกตากว้าง ความหนาแน่นของอากาศรอบตัวลดฮวบลงทันที ขนลุกชันไปทั่วร่าง เขารีบหันขวับกลับไปมองยังทางเข้าส่วนตัวของระเบียงกระจก ท่ามกลางเงาสลัวของแสงดาวประดิษฐ์ ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากโลหะไร้รอยต่อกำลังยืนกอดอกพิงกรอบประตู พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่สะท้อนผ่านกระจก "ยินดีด้วยนะ เซริน... ที่หาทางรอดในลูปนี้ได้" น้ำเสียงแหบพร่าและคุ้นเคยอย่างประหลาดดังลอดออกมาจากหน้ากากนั้น "แต่..." *เพล้ง!* กระจกใสรอบตัวระเบียงแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบียงควอนตัมพุ่งเข้าซัดใส่โต๊ะอาหารจนกระจุยกระจาย! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางข้ามมิติเวลาของเซรินและดร.ไอรีลมาถึงจุดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ