รางวัลจากระบบ: จูบจำกัดเวลา?

"ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของลูปนะ เซริน" เสียงทุ้มต่ำที่สะท้อนก้องกังวานอยู่ในห้องควบคุมมิติเวลาศูนย์กลาง มิได้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่ามันกลับเย็นเยียบราวกับสายลมจากขั้วโลกเหนือ เศษซากของควอนตัมคอร์อาร์เรย์ยังคงส่งเสียงฮัมเบาๆ เป็นระยะ ประจุไฟฟ้าสีครามแล่นริ้วไปตามรอยแตกร้าวของแผงควบคุมหลัก กลิ่นอายของโอโซนและโลหะไหม้เกรียมคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศ เซรินหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมและกรอบหน้าคมคาย แว่นตาไร้กรอบของเขาขึ้นฝ้าขาวเล็กน้อยจากอุณหภูมิภายในห้องที่ลดฮวบลงอย่างกะทันหัน มือข้างหนึ่งยังคงกุมอุปกรณ์ซิงโครไนซ์เวลาไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวซีด การคำนวณความน่าจะเป็นนับล้านบรรทัดในหัวสมองกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง *ความน่าจะเป็นที่พวกเราจะรอดพ้นจากกรงข้อนี้น่ะเหรอ?* เด็กหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นภายใต้สถานการณ์อันคับขัน เขามิได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับฉายประกายระยิบระยับราวกับนักพนันผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ "จุดจบเหรอครับ?" เซรินเอ่ยทวนคำ เสียงของเขาเรียบสนิทแต่มั่นคง "ผมเกรงว่าคุณคงจะคำนวณความหมายของคำว่า 'จุดจบ' ผิดพลาดไปเสียหน่อยแล้วล่ะครับ... หรือบางที ระบบสมการของพวกคุณ อาจจะตกหล่นตัวแปรสำคัญที่เรียกว่า 'ความผูกพัน' ไปอย่างน่าเสียดาย" ร่างของชายปริศนาผู้ยืนอยู่เบื้องหลังม่านพลังงานสีดำสนิทชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาภายใต้เงาหมวกฮู้ดหรี่แคบลง ในขณะเดียวกัน ด้านข้างของเด็กหนุ่ม ร่างเพรียวบางในชุดกราวน์สีขาวสะอาดตาของ ดร.ไอรีล ก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ เธอปาดหยาดเหงื่อออกจากหน้าผาก ลมหายใจของอาจารย์สาวหอบสะท้อนเบาๆ แววตาคู่คมกริบที่มักจะเย็นชาและดุดันอยู่เสมอกับลูกศิษย์ตัวแสบ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความระแวดระวัง ทว่ามือเรียวบางของเธอกลับเอื้อมมาแตะที่แขนเสื้อของเซรินไว้ราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยว "เซริน... อย่าเพิ่งใจร้อน ตัวแปรความหนาแน่นของสนามพลังงานตรงนั้นยังไม่เสถียร" เสียงของดร.ไอรีลเอמהราบเรียบแต่มั่นคง เธอเอ่ยเตือนด้วยสัญชาตญาณของนักวิทยาศาสตร์มือหนึ่งแห่งสถาบันวิจัยมิติเวลา "ถ้าเราทำลายแกนกลางตอนนี้ แรงสะท้อนย้อนกลับอาจจะฉีกกระชากจิตวิญญาณของเราออกจากไทม์ไลน์ถาวร" "อาจารย์ครับ เชื่อใจผมสิครับ" เซรินหันไปส่งยิ้มอบอุ่นและทะ้นทายให้เธอแวบหนึ่ง ดวงตาคู่คมพราวระยับ "ผมเคยคำนวณพลาดที่ไหนกันล่ะครับ?" เปรี้ยง! ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะได้ทันขยับตัวตอบโต้ เซรินก็ดีดนิ้วมือข้างขวาอย่างแม่นยำ กลไกควอนตัมที่เขาแอบฝังไว้ในระบบสำรองตั้งแต่ลูปที่แล้วเริ่มทำงานอย่างสอดประสาน โค้ดคำสั่งสีเขียวมรกตสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งห้อง ควบคุมเสถียรภาพของมิติเวลาให้บีบอัดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว แรงโน้มถ่วงเทียมถูกพลิกกลับด้านในพริบตา ส่งผลให้ร่างของผู้บุกรุกปริศนาเสียหลักเซถลาไปชนเข้ากับผนังห้องกระจกนิรภัย "อึก! แก... ทำอะไรลงไป?!" เสียงอุทานอย่างตกใจดังขึ้นจากเงามืด "ผมก็แค่... ปิดลูปเจ้าปัญหาพล็อตเรื่องงี่นี่ แล้วเริ่มต้นบทใหม่ที่สวยงามกว่าเดิมยังไงล่ะครับ" เซรินก้าวเข้าไปประชิดแผงควบคุมหลัก มือเรียวรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูง เสียงสัญญาณเตือนภัยอันน่ารำคาญค่อยๆ เงียบเสียงลง แทนที่ด้วยเสียงดนตรีประสานเบาๆ อันไพเราะราวกับเสียงเพลงจากกล่องดนตรีโบราณ วิ้งงงง—! แสงสีฟ้าครามสว่างจ้าปกคลุมทั่วห้องควบคุม แรงกดดันทั้งหมดสลายหายไปในพริบตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่น่าประหลาดใจ และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งแสงสีทองอร่ามอันเป็นเอกลักษณ์ของระบบก็เด้งขึ้นตรงหน้าของเซรินอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสตประสาท [ติ๊ง! ยินดีด้วยครับ! ผู้เล่น 'เซริน' สามารถไขปริศนาและเอาชนะวิกฤตการณ์ 'จุดจบแห่งลูป' (Loop Termination) ได้สำเร็จอย่างงดงาม!] [ระบบกำลังคำนวณความแม่นยำในการตัดสินใจ... ความเสียหายของไทม์ไลน์: 0.00% | อัตราความพึงพอใจของตัวละครร่วม (ดร.ไอรีล): 98.5% (อยู่ในเกณฑ์ยอดเยี่ยม)] [ท่านได้รับสิทธิ์ปลดล็อก 'รางวัลความสำเร็จพิเศษระดับ S' (Achievement Reward): "สิทธิ์พิเศษในการขอร้องอาจารย์สาว 1 ครั้ง (ไม่มีเงื่อนไขข้อจำกัดทางกฎสถาบัน)"] [หมายเหตุจากระบบ: รางวัลนี้ถูกออกแบบมาเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์อันดีระหว่างอาจารย์และลูกศิษย์... กรุณาใช้สิทธิ์ของท่านภายในระยะเวลาจำกัด 60 วินาทีนี้ มิฉะนั้นระบบจะถือว่าสละสิทธิ์โดยอัตโนมัติครับ!] พรึบ! ตัวอักษรสีทองวิ่งวนไปมาบนหน้าจอโฮโลแกรม พร้อมกับตัวเลขนับถอยหลังสีแดงที่เริ่มเดินหน้าอย่างไม่ปรานีปราศัย: [ 00:59 ... 00:58 ... ] เซรินกะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วของเขาที่มักจะคำนวณสมการฟิสิกส์ควอนตัมได้อย่างแม่นยำในเสี้ยววินาที กลับหยุดชะงักลงไปดื้อๆ ข้อความบนหน้าต่างระบบเมื่อครู่สะท้อนเข้าสู่ดวงตาอย่างชัดเจนทุกตัวอักษร... *ขอร้อง*? หรือพูดให้ถูกคือ... รางวัลความสำเร็จในการทำภารกิจนี้ คือการขอ *หอมแก้ม* อาจารย์สาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุและเย็นชาที่สุดในสถาบันเนี่ยนะ?! เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความมั่นใจและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ในขณะเดียวกัน ดร.ไอรีลที่เพิ่งจัดระเบียบเสื้อผ้าและตั้งสติได้หลังจากการปะทะ ก็หันกลับมามองลูกศิษย์ของตนเอง ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววสงสัยระคนระแวดระวัง เมื่อเห็นสีหน้าของเซรินที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมืออย่างกะทันหัน "เซริน... สีหน้าของเธอแปลกๆ นะ" อาจารย์สาวหรี่ตาลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอกลับมาเยือกเย็นและจริงจังตามแบบฉบับเดิม "เกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้นกับระบบรีเซ็ตไทม์ไลน์งั้นเหรอ? ทำไมจู่ๆ ค่าความร้อนในระบบประสาทของเธอถึงพุ่งสูงขึ้นผิดปกติล่ะ?" "อ๊ะ... เอ่อ คือว่า..." เซรินสะดุ้งโหยง เขารีบก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือไม้เริ่มเก้ๆ กัง Sอย่างหาที่วางไม่ได้ สมองอันชาญฉลาดกำลังพยายามหาคำแก้ตัวที่ดีที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ แต่ทว่า... สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นตัวเลขนับถอยหลังบนหน้าจอระบบที่กำลังกระพริบเตือนอย่างรวดเร็ว [ 00:35 ... 00:34 ... ] *บ้าจริง... ถ้าปล่อยให้เวลาหมดลง ระบบจะต้องลงโทษผมด้วยภารกิจสุดโหดหินรอบใหม่อีกแน่ๆ! แต่ถ้าจะให้ทำตามเงื่อนไขนี้จริงๆ... กับอาจารย์เนี่ยนะ?!* เซรินเหลือบสายตากลับมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดร.ไอรีลกำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เส้นผมสีเงินยวงที่คลอเคลียอยู่ข้างกรอบหน้าขาวเนียน ขยับไหวตามจังหวะการหายใจ กลิ่นหอมจางๆ ของสารเคมีบริสุทธิ์ผสมผสานกับกลิ่นกุหลาบป่าที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเธอลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจของนักคำนวณหนุ่มเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล อาจารย์สาวขมวดคิ้วมุ่น เธอขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มอีกก้าวหนึ่งด้วยความสงสัย มือเรียวยื่นออกไปข้างหน้าเพื่อจะแตะหน้าผากของเขา "เซริน ถ้าเธอมีอาการผิดปกติทางสมองจากการคำนวณมากเกินไป ฉันจำเป็นต้องฉีดยาสลายความทรงจำชั่วคราวให้เธอนะ... นิ่งๆ สิ อย่าขยับ" [ 00:12 ... 00:11 ... ] เสียงเตือนของระบบดังถี่ขึ้นจนกลายเป็นเสียงบี๊บยาวต่อเนื่อง ในวินาทีนั้นเอง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นสูงสุดของเซรินก็ทำงานเหนือการควบคุมใดๆ ทั้งสิ้น เด็กหนุ่มก้าวเท้าพรวดเดียวเข้าประชิดตัวอาจารย์สาวอย่างรวดเร็วชนิดที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวบางไว้เบาๆ ส่วนมืออีกข้าง... ยื่นออกไปประคองกรอบหน้าของเธอไว้อย่างนุ่มนวล ดร.ไอรีลเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ร่างเพรียวแข็งทื่อไปในทันที ความเย็นชาทั้งหมดที่มีมลายหายไปในพริบตาเมื่อดวงตาคู่คมของทั้งสองสบประสานกันอย่างใกล้ชิดจนรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินรดกัน "เซริน... เธอ...!" เสียงของอาจารย์สาวขาดหายไปในลำคอเมื่อริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันด้วยความประหม่า [ 00:03 ... 00:02 ... 00:01 ... ] *ติ๊ง!* หน้าต่างระบบสว่างวาบขึ้นเป็นสีทองคำพร้อมกับข้อความตัวหนาขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: [ภารกิจพิเศษสำเร็จลุล่วง! ผู้เล่นได้ทำการใช้สิทธิ์รางวัลสำเร็จภายในเวลาที่กำหนด... ทว่า! ดูเหมือนว่าระบบจะตรวจพบ 'เจตนาแอบแฝง' และความผันผวนทางอารมณ์ที่เกินกว่าขีดจำกัดมาตรฐาน...] เซรินชะงักค้าง ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับถูกตรึงไว้ด้วยสนามพลังงานควอนตัม ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากแก้มเนียนนุ่มของอาจารย์สาวเพียงแค่ไม่กี่มิลลิเมตรเท่านั้น กลิ่นหอมหวานละมุนลอยอบอวลอยู่รอบตัวจนแทบทำให้สติหลุดลอย ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะได้สัมผัสลงบนผิวแก้มนวลตามเงื่อนไขของรางวัลระบบ... ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังห้องควบคุมที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ ออกมา พร้อมกับบานประตูที่ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้ถือเอกสารลับโครงการกาลเวลา ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "ขอโทษที่ขัดจังหวะช่วงเวลาอันแสนหวานนะครับ... แต่ดูเหมือนว่า 'ตัวจริง' ของดร.ไอรีล ที่ยืนอยู่ตรงนี้ จะไม่ใช่ตัวจริงอย่างที่พวกคุณเข้าใจหรอกนะ?" --- *(ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านลูปเวลาและร่วมลุ้นไปกับความป่วนของเซรินและอาจารย์ไอรีลมาจนถึงตอนนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! - ควอนตัมคอร์)*