การทดสอบความเชื่อใจ

เสียงก,ร.็,อ,กของฮาร์ดดิสก์ควอนตัมในสมองกลฝังตัวดังขึ้นสลับกับจังหวะการเต้นของชีพจรที่พุ่งสูงถึงหนึ่งร้อยสามสิบครั้งต่อนาที แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเซรินจนเห็นรอยเหงื่อที่ซึมตามไรผมอย่างชัดเจน หน้าจอตรงหน้าเขากำลังแสดงเส้นกราฟการดาวน์โหลดข้อมูลระดับ 'โอเมก้า' ซึ่งเป็นความลับสูงสุดของสถาบันวิจัยมิติเวลา ตัวเลขเปอร์เซ็นต์วิ่งผ่านหลักแปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์อย่างเชื่องช้า ราวกับเข็มนาฬิกากำลังลากผ่านหยดน้ำตา *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงฐานข้อมูลจากบุคคลที่สี่... รหัสยืนยันตรงกับ 'โปรโตคอลผู้สร้าง'* *คำเตือน: ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... คุณเซริน]* ประโยคสั้นๆ ที่ปรากฏขึ้นบนเรติน่าของเขามันช่างเยือกเย็นและชวนให้ขนลุกซู่ เซรินหรี่ตาลงเล็กน้อยสมองส่วนการคำนวณทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อประเมินความน่าจะเป็น บุคคลที่สี่งั้นหรือ? ในศูนย์วิจัยใต้ดินแห่งนี้ นอกจากเขาและดร.ไอรีลแล้ว ไม่ควรมีใครมีสิทธิ์เข้าถึงโปรโตคอลระดับนี้ได้อีก เว้นเสียแต่ว่า... ระบบลูปเวลาที่เขากำลังเผชิญอยู่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยบังเอิญ "เซริน! ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ระบบป้องกันภัยอัตโนมัติกำลังรีบูตตัวเอง!" เสียงตะโกนปนหอบหายใจของดร.ไอรีลดังแทรกเข้ามาผ่านช่องสัญญาณสื่อสารฉุกเฉิน น้ำเสียงที่ปกติมักจะราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับสั่นเครือเล็กน้อยราวกับกำลังฝืนแบกรับภาระที่เกินขีดจำกัด เซรินหันขวับไปมองภาพจากกล้องวงจรปิดมุมอับ ร่างเพรียวระหงของอาจารย์สาวกำลังยืนหยัดอยู่หน้าประตูห้องควบคุมหลัก มือเรียวสวยกำปืนเลเซอร์แน่นจนข้อต่องอขาว แว่นตากลมโตของเธอมีรอยร้าวเป็นทางยาวจากแรงกระแทกของระเบิดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า เบื้องหน้าของเธอคือเงาร่างนับสิบของหุ่นยนต์รบยามรักษาการณ์รุ่น 'เซนทินอล' ที่ถูกHackจนระบบกลายเป็นสีแดงก่ำ ดวงตาของหุ่นยนต์เหล่านั้นจดจ้องมาที่เป้าหมายเดียวคือ ดร.ไอรีล *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS]* *[เงื่อนไขภารกิจ: ความขัดแย้งเชิงจริยธรรม]* *1. ยุติการดาวน์โหลดข้อมูลความลับสูงสุด (โปรโตคอลผู้สร้าง) แล้วใช้พลังงานทั้งหมดพุ่งไปช่วยชีวิตดร.ไอรีล* *2. ดำเนินการดาวน์โหลดข้อมูลต่อให้เสร็จสิ้น (เหลือเวลาอีก 12 เปอร์เซ็นต์) เพื่อปลดล็อกความจริงทั้งหมดของลูปเวลา ปล่อยให้ดร.ไอรีลเผชิญชะตากรรมตามความน่าจะเป็น* *บทลงโทษหากเลือกข้อ 1: สูญเสียโอกาสในการไขปริศนาลูปเวลาตลอดกาล และรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมด* *บทลงโทษหากเลือกข้อ 2: ดร.ไอรีลจะเสียชีวิตภายใน 180 วินาที]* ตัวเลือกสีแดงฉานกะพริบเตือนอยู่ตรงหน้า เซรินรู้สึกราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบลำคอของเขาจนหายใจไม่ออก สมองของเขาทำการคำนวณความเป็นไปได้นับล้านวิธีในเสี้ยววินาที หากเขาเลือกข้อมูล เขาก็จะเป็นผู้ชนะในเกมนี้ แต่ชัยชนะบนซากศพของคนที่คอยปกป้องเขามาตลอดหลายลูปเวลามันจะมีค่าอะไรกันเล่า? แต่ถ้าเขาเลือกช่วยเธอ ความลับที่เขากัดฟันแลกมาด้วยความตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็จะมลายหายไปในพริบตา "อาจารย์ครับ..." เซรินพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาคู่คมจับจ้องไปที่หน้าจอเปอร์เซ็นต์ที่กำลังวิ่งอยู่ที่ 91% "เซริน! นายได้ยินฉันไหม!" เสียงของไอรีลดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงคำรามของลำแสงเลเซอร์ที่เฉียดผ่านไหล่เธอไปอย่างฉิวเฉียด "ถ้านายยังมัวแต่ลังเล... ระบบนิรภัยจะทำลายตัวเองและดึงเอาทุกอย่างพังทลายลงมาด้วย รีบหนีไปซะ!" น้ำเสียงนั้น... มันไม่ใช่คำสั่งของหัวหน้านักวิจัยที่เย็นชาอีกต่อไป แต่เป็นน้ำเสียงที่เจือด้วยความห่วงใยอย่างแท้จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่เซรินไม่เคยได้ยินจากปากของเธอเลยตลอดการลูปเวลาสิบเก้าครั้งที่ผ่านมา เซรินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขายกมือขึ้นสัมผัสแผงควบคุมหลัก นิ้วเรียวยาวของเขาไม่ได้เอื้อมไปกดปุ่มยกเลิกการดาวน์โหลดอย่างที่ระบบหวัง แต่เขากลับพิมพ์ชุดคำสั่งที่ซับซ้อนด้วยความเร็วสูงจนเกิดภาพติดตา "ผมยอมเป็นคนโง่ในสายตาระบบก็แล้วกันครับ" เซรินกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายด้วยความหนักแน่น หน้าจอโฮโลแกรมการดาวน์โหลดดับวูบลงทันที พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบที่เปลี่ยนเป็นสีฟ้าใส *[คำสั่งถูกปฏิเสธโดยผู้ใช้: เริ่มต้นกระบวนการย้อนกลับโปรโตคอล...]* *[คำเตือน: ความเสียหายต่อระบบควอนตัมอยู่ในระดับวิกฤต]* เซรินไม่สนใจเสียงเตือนเหล่านั้นอีกต่อไป เขากระชากสายเชื่อมต่อออกจากขมับ ร่างกายเซถลาไปชั่วขณะจากอาการแฮงค์ของระบบประสาท แต่เขาก็ฝืนยันตัวขึ้นคว้าปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้าบนโต๊ะ แล้วพุ่งตัวออกจากห้องควบคุมราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง ในขณะเดียวกัน ทางด้านของดร.ไอรีล กระสุนเลเซอร์นัดสุดท้ายจากปืนพกของเธอได้หมดลงแล้ว หุ่นยนต์เซนทินอลตัวใหญ่ยักษ์ก้าวเข้ามาประชิดตัว เงื้อมือเหล็กกล้าขึ้นเตรียมจะทุบลงมาปลิดชีพเธอ ไอรีลหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเธออย่างน่าประหลาด—อย่างน้อย เธอก็ได้ซื้อเวลาให้เด็กหนุ่มคนนั้นทำตามเป้าหมายสำเร็จแล้ว *ตูม!* เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลซัดสาดจนฝุ่นตลบอบอวล แสงสีฟ้าครามสว่างวาบขึ้นตัดผ่านความมืดของทางเดินใต้ดิน ร่างของหุ่นยนต์เซนทินอลตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดถูกแรงกระแทกกระเด็นถอยหลังไปชนกับผนังจนเศษเหล็กกระจายเกลื่อน ไอรีลลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่เธอค่อนข้างคุ้นเคย เสื้อคลุมสีเข้มของเขาปลิวไปตามแรงลมจากการระเบิด มือขวากำปืนที่ยังมีควันความร้อนลอยกรุ่น เซรินหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ของความเจ้าเล่ห์และอบอุ่นปรากฏขึ้น แม้จะมีคราบเลือดไหลซึมที่มุมปากของเขาก็ตาม "อาจารย์ครับ... ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับว่า ผมไม่ชอบทำตามคำสั่งของใคร หน้าที่ปกป้องอาจารย์น่ะ... เป็นสิทธิ์ขาดของผมแต่เพียงผู้เดียวต่างหากล่ะครับ" ไอรีลเบิกตากว้าง หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามเก็บกดไว้ภายใต้ความเย็นชามาตลอดพังทลายลงในเสี้ยววินาที แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เอื้อnคำพูดใดออกมาบรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องโถงลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ระบบไฟฉุกเฉินทั้งหมดกะพริบเป็นสีแดงฉานสลับกับเสียงสัญญาณเตือนที่ดังหนวกหูยิ่งกว่าเดิม พื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว รอยร้าวสีทองสว่างวาบขึ้นตามผนังห้องควบคุมหลักราวกับมีบางสิ่งกำลังพยายามฉีกกระชากมิติเวลาออกมาจากภายใน *[แจ้งเตือนระบบขั้นวิกฤตสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้สังเกตการณ์ภายนอก"]* *[รหัสลายเซ็นพลังงาน: ไม่รู้จัก... ไม่สามารถคำนวณความน่าจะเป็นได้]* *[คำเตือนสุดท้าย: ประตูมิติที่สามกำลังเปิดออก... และผู้มาเยือนไม่ได้มาในฐานะแขกครับ]* ร่างเงาสูงโปร่งร่างหนึ่งก้าวทะลุผ่านรอยแยกของมิติเวลาออกมาอย่างไร้ซึ่งเสียง สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่ราวกับกลืนกินแสงสว่างทั้งหมดรอบตัว ใบหน้าภายใต้ฮู้ดถูกความมืดปกปิดไว้ แต่มือเรียวยาวที่ยื่นออกมาถือวัตถุบางอย่างที่พวกเขารู้จักดี—มันคือฮาร์ดดิสก์ควอนตัมอีกตัวที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าของเซริน เงาร่างนั้นหยุดยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเซรินและไอรีล ก่อนที่เสียงทุ้มนุ่มลึกและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาดจะดังลอดออกมาจากความมืด "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... ตัวฉันในอดีต" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกและตื่นเต้นไปกับการเดินทางครั้งนี้นะครับ ขอขอบพระคุณสำหรับการติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ / ควอนตัมคอร์