ศัตรูคนสุดท้าย

“คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าอำนาจที่สั่งสมมาหลายทศวรรษ จะมีค่ามากกว่าตัวเลขในบัญชีที่เปลี่ยนไปเพียงชั่วข้ามคืน?” รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกดทับความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลเก่าแก่ให้ดูอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่ท่วงท่าการนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังราคาแพงกลับให้ความรู้สึกราวกับเขาคือเจ้าของสถานที่แห่งนี้มาแต่ไหนแต่ไร ตรงหน้าเขาคือ ‘เจ้าสัวธนา’ ผู้นำตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่เคยชี้นิ้วสั่งให้รวินท์ก้มหัวให้เขาในอดีต ชายชราวัยหกสิบกว่าปีคนนี้กำลังกำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าที่เคยฉาบไปด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งบัดนี้ปรากฏรอยร้าวแห่งความโกรธเกรี้ยว “อย่าหลงระเริงไปหน่อยเลยรวินท์” เจ้าสัวธนาเค้นเสียงผ่านไรฟัน “เงินที่แกมีมันก็แค่กระดาษที่เสกขึ้นมา ความสัมพันธ์ อำนาจ และบารมีต่างหากที่เป็นของจริง ตระกูลของฉันคุมกลไกเศรษฐกิจระดับประเทศ แกจะเอาชนะฉันด้วยระบบพรรค์นั้นไปได้นานแค่ไหนกัน!” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างรวินท์เพียงแค่ขยับยิ้มบางๆ มือเรียวบางของเธอวางลงบนหลังมือของรวินท์อย่างแผ่วเบา เป็นการแสดงออกถึงความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันสั่นคลอน สายตาของเธอมองไปยังเจ้าสัวธนาด้วยความสมเพช เหมือนมองดูเศษฝุ่นที่พยายามจะต่อต้านพายุทอร์นาโด “ของจริงงั้นเหรอคะ?” รินรดาเอ่ยแทรกขึ้นเบาๆ แต่คมกริบ “ความสัมพันธ์ที่คุณว่า คือการทรยศหักหลังพวกเดียวกันเพื่อผลประโยชน์ใช่ไหมคะ? หรือบารมีที่คุณภูมิใจ คือการใช้อำนาจกดขี่คนอื่นเพื่อให้ตัวเองยืนอยู่บนยอดพีระมิดที่กำลังพังทลาย?” “นังเด็กเมื่อวานซืน!” เจ้าสัวธนาตวาดลั่น รวินท์ไม่ได้ตอบโต้ด้วยการตะคอกกลับ เขาเพียงแค่หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา วางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวโตหน้าเจ้าสัว นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนหน้าจอเบาๆ สองสามครั้ง ระบบภายในเครื่องเริ่มประมวลผล ข้อมูลลับทางการเงินของเครือบริษัทในเครือตระกูลธนาที่ถูกกว้านซื้อหนี้สินและหุ้นส่วนจนถึงจุดวิกฤตเริ่มปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง “นี่คือ ‘ศัตรูคนสุดท้าย’ ที่ผมเลือกจะปิดเกมให้จบลงเสียที” รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณบอกว่าเงินคือกระดาษ แต่ในโลกที่พวกคุณสร้างขึ้น เงินคือพระเจ้าไม่ใช่หรือคะ? ในเมื่อคุณบูชามัน ผมก็แค่ทำให้พระเจ้าของคุณหันหลังให้คุณเท่านั้นเอง” เจ้าสัวธนามองตัวเลขบนจอที่ร่วงหล่นลงดิ่งเหวราวกับหิมะถล่ม ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนจากสีแดงก่ำเป็นซีดเผือด การกว้านซื้อกิจการทั้งหมดของเขาถูกดึงไปอยู่ในมือของรวินท์ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยกลไกของระบบที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วและรุนแรงจนไม่มีเวลาให้แม้แต่จะร้องขอความช่วยเหลือ “แก... แกทำอะไรลงไป! หุ้นบริษัทฉัน!” เจ้าสัวธนารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาหวังจะสั่งการลูกน้อง แต่เสียงปลายสายกลับมีเพียงเสียงสัญญาณเตือนว่าเลขหมายนี้ถูกตัดขาดจากการใช้งาน “ไม่ต้องพยายามหรอกค่ะ” รวินท์ลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งก้าวเดินช้าๆ ไปหยุดอยู่หน้าชายชรา “การเผชิญหน้ากันครั้งนี้ไม่ใช่การแก้แค้นแบบเด็กๆ แต่มันคือการประกาศศักดาว่า ยุคสมัยของพวกคุณจบลงแล้ว และมันจบลงด้วยวิธีการเดียวกับที่คุณเคยใช้กดขี่ผู้อื่นมาตลอด” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เจ้าสัวธนาที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงบัดนี้กลับทรุดลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ความภาคภูมิใจที่สะสมมาทั้งชีวิตพังทลายลงเพียงเพราะชายหนุ่มที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นเพียงมดปลวก ทว่าในจังหวะที่รวินท์กำลังจะหันหลังกลับ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เสียงประตูโถงใหญ่ถูกกระแทกเปิดออกพร้อมกับบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ ชายในชุดสูทสีเทาเข้มไร้ซึ่งรอยยับยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ทั่วไป เขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลไว้ในมือแน่น ก่อนจะก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้ารวินท์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “คุณรวินท์ครับ... คุณทำสำเร็จตามเป้าหมายของระบบแล้ว แต่น่าเสียดายที่ 'ศัตรูคนสุดท้าย' ไม่ได้มีแค่คนเดียว” ชายคนนั้นวางซองเอกสารลงบนโต๊ะ พร้อมกับรูปถ่ายชุดใหม่ที่ทำให้รวินท์และรินรดาต้องชะงักไปพร้อมกัน ในรูปนั้นไม่ใช่เจ้าสัวธนา แต่เป็นภาพของใครบางคนที่รวินท์ไม่เคยคิดว่าจะกลายมาเป็นอุปสรรคชิ้นใหม่... คนที่เป็นคนเดียวกับคนที่เคยกุมชะตาชีวิตเขาไว้ในมือเมื่อห้าปีก่อน รวินท์หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนแปลกหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความลุกโชนด้วยโทสะที่ถูกจุดติด “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อแค่ส่งเอกสารใช่ไหม?” ชายชุดสูทกระซิบข้างหูรวินท์ด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเขาหยุดหมุน “เธอไม่ได้ตายไปพร้อมกับกองเพลิงในวันนั้นครับ... และตอนนี้ เธอกำลังรอพบคุณอยู่ในห้องลับชั้นใต้ดินของคฤหาสน์หลังนี้เอง” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความสะใจและเติบโตไปพร้อมกับ "ต้นไม้ริมระเบียง" เสมอมานะคะ!