ขั้วอำนาจใหม่

"เซ็นสิคะ... หรือต้องให้ดิฉันช่วยจับมือคุณเซ็นดีลนี้ด้วยตัวเองคะ คุณอภิชาติ?" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วกระดูกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องประชุมใหญ่ระดับประเทศ เอกสารสัญญาซื้อขายหุ้นร้อยละเจ็ดสิบของกลุ่มบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ถูกผลักไปตรงหน้าชายวัยกลางคนผู้มีใบซีดเซียว อภิชาติอดีตประธานกรรมการผู้ยิ่งใหญ่ผู้เคยใช้อำนาจเหยียบย่ำรวินท์อย่างไม่ไยดีในอดีต บัดนี้มือทั้งสองข้างสั่นเทาจนไม่สามารถถือปากกาได้มั่น รวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพงระยับ สีหน้าของเขาสงบนิ่งและเยือกเย็นดั่งผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความแค้นเคือง มีเพียงความว่างเปล่าที่ทรงพลังจนน่าหวาดกลัว ด้านข้างของชายหนุ่มคือรินรดา หญิงสาวผู้ยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านคืนวันอันเหน็บหนาวมาด้วยกัน ชุดสูทเข้ารูปสีขาวสะอาดตาขับเน้นความสง่างามและความมั่นใจที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากเศษซากแห่งความชอกช้ำในอดีต รินรดากำลังจิบคชาติต้นตำรับในแก้วกระเบื้องเคลือบอย่างใจเย็น สายตาทอดมองความพินาศตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบไม่หลงเหลือความโกรธเกรี้ยวอีกต่อไป มีเพียงความสมเพชเวทนาที่มอบให้เป็นทานสุดท้าย "แก... แกมันปีศาจ... รวินท์!" อภิชาติคำรามลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำด้วยความคับแค้นใจ ทว่าไร้ซึ่งหนทางต่อสู้ เมื่อบัญชีธนาคารทุกสกุลเงินของตระกูลอภิชาคติถูกแช่แข็ง และหนี้สินมูลค่าหมื่นล้านถูกกว้านซื้อไว้ในมือของชายหนุ่มผู้นี้จนหมดสิ้นภายในชั่วข้ามคืน "ปีศาจหรือคะ?" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนฝาโลง "คุณต่างหากที่สร้างกติกาป่าเถื่อนนี้ขึ้นมาก่อน... ดิฉันแค่ทำหน้าที่รักษากฎของเกมให้มันยุติธรรมขึ้นเท่านั้นเองค่ะ" ระบบแจ้งเตือนสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของรวินท์อย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงกังวานใสที่ดังขึ้นในโสตประสาท [ติ๊ง! ยืนยันการครอบครองสินทรัพย์ทั้งหมดของเป้าหมายสำเร็จ] [สถานะปัจจุบัน: รวินท์ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง "ผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่ง" ของมหานครแห่งนี้อย่างเป็นทางการ] [ปลดล็อกสิทธิ์พิเศษระดับสูงสุด: การเข้าถึงเครือข่ายพลังงานและการเงินระดับโลกอย่างไร้เงื่อนไข] ตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินสุทธิที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัดสะท้อนผ่านแววตาคมกลาของรวินท์ ไม่มีรอยยิ้มแห่งความเย่อหยิ่ง มีเพียงความจริงที่ว่า อำนาจที่แท้จริงไม่เคยต้องใช้เสียงตะโกน มันเป็นเพียงผลลัพธ์อันเงียบงันของระบบที่คอยขับเคลื่อนทุกอย่างให้สสยบแทบเท้า อภิชาติทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพง น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง เมื่อตระหนักได้ว่าเกียรติยศและอำนาจที่สั่งสมมาตลอดชีวิตได้มลายหายไปในพริบตาเดียว รินรดาลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้ร่างที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงนั้น เธอโน้มตัวลงเล็กน้อยด้วยกิริยาอันสุภาพแต่เด็ดเดี่ยว "จำวันที่คุณไล่พวกเราออกจากตระกูลได้ไหมคะ?" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน "วันนี้... พวกเราแค่มารับสิ่งที่พวกคุณเคยพรากไปคืนเท่านั้นเองค่ะ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศแห่งชัยชนะกำลังแผ่ขยายไปทั่วห้องประชุม ประตูบานคู่ขนาดใหญ่เบื้องหน้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การนัดหมาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายของอำนา지ลึกลับที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปในทันที รวินท์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณเตือนภัยในสมองเริ่มทำงาน แม้ว่าระบบจะประกาศชัยชนะไปแล้ว แต่ดูเหมือนว่าเกมกระดานนี้จะยังไม่จบลงง่ายๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากเงาสลัวของโถงทางเดิน ใบหน้าคมคายนั้นปรากฏรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา ดวงตาคู่นคมกริบมองตรงมาที่รวินท์ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องแทบสะดุด "ยินดีด้วยนะ... ที่ก้าวขึ้นมาถึงจุดนี้ได้เสียที... น้องชาย" รวินท์นิ่งงันไปชั่วขณะ รินรดารีบขยับเข้ามาใกล้เพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยทางสายตา บุคคลปริศนาผู้นี้ไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลของระบบ และนั่นหมายความว่า ความลับที่ยิ่งใหญ่กว่ากำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีนี้ "คุณเป็นใครกันแน่?" รวินท์เอ่ยถาม น้ำเสียงเยือกเย็นและระแวดระวังเต็มพิกัด ชายลึกลับหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทลงบนโต๊ะประชุม เอกสารที่ปรากฏตราสัญลักษณ์ลับที่ทำให้ระบบในหัวของรวินท์ส่งเสียงเตือนดังลั่นด้วยความผิดปกติ "ฉันคือคนที่ถือ 'กุญแจ' อีกดอก... ที่นายตามหามาตลอดชีวิตยังไงล่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความสะใจและเติบโตไปพร้อมกับ "ต้นไม้ริมระเบียง" เสมอมานะคะ!