พลังของสื่อ

จดหมายฉบับนั้นถูกขยำจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือของบรรณาธิการบริหารสำนักข่าวช่องเอ็ม เมฆาขว้างมันลงถังขยะด้วยความรังเกียจราวกับมันเป็นเศษเดนอาหาร สันดานของคนมีอำนาจมักเป็นเช่นนี้เสมอ—เหยียบย่ำผู้อื่นเพื่อเชิดชูคนรวย "บอกไอ้เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นไป ว่าข่าวฉาวของตระกูลวรภัทรไม่มีวันได้ออกอากาศที่นี่ เงินห้าหมื่นบาทที่แกเอามาสินบนน่ะ เก็บไว้ซื้อโลงศพให้ตัวเองเถอะ!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นห้องประชุมใหญ่ บรรดากองบรรณาธิการต่างพากันอมยิ้มสมเพชรin รวินท์ ชายหนุ่มในชุดสูทเนื้อผ้าเรียบราคาถูกที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมก్రిบของเขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลกที่สะท้อนผ่านแว่นตาไร้กรอบ รินรดาที่นั่งอยู่เคียงข้างตัวเขาเม้มริมฝีปากแน่น มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความกดดัน นางเคยผ่านความยากลำบากเคียงบ่าเคียงไหล่กับรวินท์มานับครั้งไม่ถ้วน รอยแผลเป็นในอดีตสอนให้นางรู้ว่าโลกใบนี้โหดร้ายเพียงใด แต่ในยามนี้ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มผู้เป็นดั่งดวงใจ นางกลับสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัว—พลังที่เหนือกว่าอำนาจเงินตราใดๆ ในห้องนี้ "คุณเมฆาแน่ใจแล้วนะคะว่าจะไม่รับพิจารณาข้อเสนอของเรา" เสียงหวานนุ่มแต่เยียบเย็นของรินรดาดังขึ้น ขัดจังหวะการเยาะเย้ยถากถาง เมฆาแค่น "หอะ" ออกมาทางจมูก "ผู้หญิงขายตัวกับไอ้แมงดาตกอับอย่างพวกเธอ มีปัญญาเอาเงินที่ไหนมาซื้อเวลาออกอากาศของฉัน? ออกไปจากตึกนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะให้ รปภ. ลากหัวพวกเธอลงไปโยนทิ้งข้างถนน!" รวินท์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นห้ามรินรดาที่กำลังจะเอ่ยปากโต้เถียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องเรียบง่ายขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวกดส่งคำสั่งเพียงไม่กี่วินาที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากธนาคารดังขึ้นในกระเป๋าเสื้อของเมฆาโดยไม่คาดฝัน ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วด้วยความฉุนเฉียว ควักโทรศัพท์ออกมากดดู แต่แล้ว—ดวงตาที่เคยหยิ่งผยองก็เบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า สีหน้าแปรเปลี่ยนจากความดูถูกเหยียดหยามเป็นซีดเผือดราวกระดาษ "ยะ... ยอดเงินนี่มัน... หกสิบล้านบาท!?" เมฆาอุทานเสียงหลง มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกจนเกือบหล่นกระแทกพื้น "ไม่ใช่แค่หกสิบล้านหรอกค่ะ" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทรงพลังจนทุกคนในห้องต้องเงียบกริบ "แต่คือการซื้อหุ้นสามัญร้อยละห้าสิบเอ็ดของสถานีโทรทัศน์แห่งนี้... ในนามบริษัทโฮลดิ้งส่วนตัวของผม" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมราวกับป่าช้า ทุกสายตาหันขวับมามองชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังถูกมองว่าเป็นเพียงยาจก รวินท์ค่อยๆ ปลดกระดุมสูทออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น กิริยาท่าทางเต็มไปด้วยสง่าราศีของราชาผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในที่นี้ "คุณ... คุณเป็นใครกันแน่?" เมฆากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ความมั่นใจเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจ รวินท์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขากลับหันไปมองรินรดา รอยยิ้มที่อ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายก่อนจะหันกลับมามองหน้าบรรณาธิการบริหารผู้เคยเย่อหยิ่ง "จำคำพูดของคุณเมื่อกี้ได้ไหมครับ? คนที่มีอำนาจจริงๆ เขาไม่จำเป็นต้องตะโกนหรอกครับ... เขาแค่ซื้อช่องที่คุณยืนเห่าอยู่ แล้วสั่งปลดคุณออกในประโยคเดียว" *แกร๊ก—* เสียงเครื่องรูดบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่แฝงด้วยรัศมีแห่งความมั่งคั่งอย่างไร้ขีดจำกัด ถูกวางกระแทกเบาๆ ลงบนโต๊ะกระจก เสียงแจ้งเตือนการโอนเงินทุนสำรองก้อนสุดท้ายดังขึ้นก้องห้อง พร้อมๆ กับหน้าจอโทรศัพท์ของเมฆาที่ปรากฏข้อความตัวแดงฉาน: **"บัญชีของคุณถูกระงับการใช้งานและพ้นสภาพการเป็นพนักงาน ณ บัดนี้"** เมฆาเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น พยายามจะเอ่ยปากร้องขอชีวิต แต่ยังไม่ทันที่คำอ้อนวอนแรกจะหลุดจากริมฝีปาก ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยกลุ่มชายชุดสูทสีดำนับสิบคน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—ทนายความส่วนตัวของตระกูลวรภัทร ศัตรูตัวฉกาจที่เคยขับไล่รวินท์ออกตระกูล กำลังก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือดพร้อมหมายศาลในมือ! ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ