โดนลอบกัด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในโพรงจมูก เร็วกว่าความคิด ร่างสูงใหญ่ของรวินท์ก็พุ่งเข้าไปคว้าประคองร่างที่กำลังร่วงหล่นลงมาของรินรดาไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาคมกราบที่เคยเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและคำนวณผลกำไรอย่างแม่นยำ บัดนี้กลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ในชีวิตนี้ไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน “รินรดา!” เสียงเรียกของเขาแหบพร่าและสั่นเครืออย่างไม่น่าเชื่อ เลือดสีแดงสดไหลทะลักผ่านปลายนิ้วที่พยายามกดแผลบริเวณหน้าอกไว้อย่างลนลาน มันไม่ใช่แค่บาดแผลธรรมดา แต่มันคือวิถีกระสุนที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำเพื่อปลิดชีพจากระยะไกล ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายของงานกาล่าการกุศลประจำปี เสียงกรีดร้องของผู้ดีจอมปลอมดังระเบิดขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง แสงแฟลชจากสื่อมวลชนนับร้อยตัวสาดส่องเข้ามาไม่หยุดหย่อน—ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือ แต่เพื่อบันทึกภาพความวินาศสันตะโรนี้ไปขายข่าวหน้าหนึ่ง นี่คือแผนสกปรกที่ถูกวางเอาไว้ตั้งแต่ต้น พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ทำลายชื่อเสียงของรวินท์ในฐานะนักธุรกิจหน้าใหม่ไฟแรง แต่พวกมันต้องการ ‘ตัดแขนตัดขา’ หัวใจสำคัญที่คอยค้ำจุนจิตวิญญาณของเขามาโดยตลอดตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นแค่ไอ้หนุ่มยากจนข้นแค้น “คุณรวินท์... อย่า... อย่าหันไปมองตรงนั้นค่ะ” รินรดาแย้มยิ้มทั้งที่ใบหน้าซีดเผือด รอยเลือดเปรอะเปื้อนริมฝีปากบาง มืออันเย็นเฉียบเอื้อมขึ้นมาสัมผัสแก้วสากของชายหนุ่มแผ่วเบา “ริน... ไม่เป็นไรค่ะ” “เงียบซะ! เธอห้ามตายนะ รินรดา!” รวินท์คำรามในลำคอ ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวที่แผดเผาจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่งรอบตัว เขากวาดสายตามองไปยังระเบียงชั้นสองของห้องจัดเลี้ยง ซึ่งเป็นจุดอับสายตาที่มือปืนใช้ก่อเหตุ ทว่าภาพที่สะท้อนในกระจกเงาไกลออกไป กลับเป็นใบหน้าอันเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเหยียดหยามของ ‘ตระกูลศิวะกุล’—ตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่เคยเหยียบย่ำเขาและครอบครัวให้จมดิน ฉับพลัน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสอันเป็นเอกสิทธิ์แห่งระบบมหาอำนาจก็เด้งขึ้นตรงหน้าของรวินท์อย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ โดยมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [ ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับสูงสุด: บุคคลสำคัญทางจิตใจได้รับอันตรายจากความประสงค์ร้าย ] [ เปิดใช้งานฟังก์ชันฉุกเฉิน: ‘เขตแดนไร้พ่าย’ และ ‘ระบบชดเชยความเสียหายร้อยเท่า’ ] [ ยอดเงินในบัญชีลับถูกโอนเข้าสู่ระบบการแพทย์ฉุกเฉินระดับโลกทันที: 1,000,000,000 บาท ] [ ทีมแพทย์และหน่วยปฏิบัติการพิเศษทางอากาศ กำลังเดินทางถึงจุดเกิดเหตุภายใน 45 วินาที ] รวินท์ไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตาเพื่ออ่านรายละเอียดทั้งหมด อำนาจเงินมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่ระบบอย่างไร้ขีดจำกัดทำให้เขากลายเป็นพระเจ้าผู้กุมความเป็นความตายในกำมือ ในเมื่อพวกมันกล้าเล่นสกปรกเพื่อทำลายชื่อเสียงและชีวิตคนที่เขารัก งั้นก็เตรียมตัวรับการเอาคืนที่สาสมจนต้องร้องขอความตายได้เลยค่ะ! เสียงเฮลิคอปเตอร์ทหารนับสิบลำกระหึ่มก้องกังวานอยู่เหนือหลังคาห้องจัดเลี้ยงกระจกใส แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนโคมระย้าคริสตัลราคาแพงแกว่งไกวและแตกกระจายลงมาเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าแขกเหรื่อผู้ดีตีนเปล่าทั้งหลาย หน่วยแพทย์ฉุกเฉินพร้อมอุปกรณ์ล้ำสมัยโรยตัวลงมาจากเพดานอย่างเป็นระเบียบเข้าล้อมรอบร่างของรินรดาไว้ทันที “ท่านประธานครับ เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้วครับ ทีมแพทย์พร้อมเคลื่อนย้ายคุณรินรดาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปยังโรงพยาบาลในเครือข่ายที่ดีที่สุดในโลกทันทีครับ!” หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษก้มศีรษะรายงานด้วยความเคารพอย่างสูงสุด รวินท์ค่อยๆ 3 ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนทุกคนรอบข้างต้องถอยกรูดด้วยความหวาดผวา เขาปาดคราบเลือดที่เปื้อนมือออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะหันขวับไปมองกลุ่มคนของตระกูลศิวะกุลที่กำลังยืนหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตกใจ “พวกคุณ... คิดว่าเกมนี้มันจบลงแค่นี้จริงๆ งั้นเหรอคะ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของทุกคนในงาน รวินท์ยกข้อมือขึ้นแตะนาฬิกาสมาร์ทวอッチรุ่นพิเศษเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความอำมหิตอย่างถึงที่สุด [ ติ๊ง! ทำการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลศิวะกุลเสร็จสิ้น 100% ] [ อำนาจการบริหารในมือพวกมัน ถูกโอนย้ายมาเป็นของท่านอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีนี้ ] เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของประธานตระกูลศิวะกุลดังระรัวขึ้นพร้อมกันนับร้อยเครื่อง ราวกับเสียงกongมรณะที่กำลังประกาศิตความล่มสลายของตระกูลเก่าแก่ที่สั่งสมอิทธิพลมาหลายชั่วอายุคน พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความช็อกสุดขีด เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี ทว่า ในวินาทีที่รวินท์กำลังจะก้าวเข้าไปปิดฉากความพินาศครั้งนี้ให้เด็ดขาด เสียงกระซิบแผ่วเบาจากเครื่องสื่อสารไร้สายในหูของเขาก็ทำให้ฝ่าเท้าชะงักกึกทันที “ท่านประธานครับ... ทางเราเพิ่งตรวจสอบพบข้อมูลลับจากเซิร์ฟเวอร์หลักของศัตรู... คนที่บงการลอบสังหารคุณรินรดาตัวจริง ไม่ใช่ตระกูลศิวะกุลครับ... แต่เป็น...” ต้นไม้ริมระเบียงค่ะ