ใครกันแน่ที่ไร้ค่า

"ปากดีไม่เปลี่ยนเลยสินะ... กรณ์" น้ำเสียงของรวินท์ไม่ได้เจือด้วยความโกรธขึงแม้แต่น้อย มันราบเรียบ เย็นเยียบ และว่างเปล่าเสียจนคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามถึงกับชะงัก รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของ 'กรณ์' แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ถูกตอกหน้าด้วยความนิ่งสงบเกินคาด กรณ์ หรือ ธนากร คือเพื่อนสนิทที่เคยร่วมหัวจมท้ายสมัยเรียนมหาวิทยาลัย คนที่เคยกินข้าวหมูกระจานเดียวกันในห้องเช่ารูหนู คนที่เคยสัญญาว่าจะ "สู้ไปด้วยกัน" ในวันที่ไม่มีอะไรติดตัว แต่แล้ว ในวันที่รวินท์ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดของชีวิต กรณ์นี่แหละคือคนแรกที่เดินจากไป พร้อมกับฉวยโอกาสเหยียบย่ำซากความฝันของเพื่อนสนิทเพื่อไต่เต้าขึ้นไปเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ระดับท็อป "แกยังกล้าทำเป็นเก๊กอยู่อีกเหรอ รวินท์?" กรณ์หัวسخرية ออกมาดังลั่น เพื่อเรียกสายตาจากพนักงานและลูกค้าคนอื่น ๆ ในโชว์รูมให้หันมาสนใจ "สภาพแกตอนนี้ ต่อให้ขายไตทั้งสองข้าง ก็ยังผ่อนลูกบิดประตูห้องชุดนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ! อย่ามาทำเป็นเดินเฉิดฉายในที่แบบนี้ให้มันอายชาวบ้านเขาเลย... กลับรูหนูกระسอกของแกไปซะเถอะ" รินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้าง สะดุ้งน้อย ๆ มือเรียวบางเอื้อมไปจับชายเสื้อของรวินท์ไว้แน่นด้วยความกังวล ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ็บปวดและโกรธกรำแทนชายหนุ่ม เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับไอ้คนปากเสีย แต่รวินท์กลับยกมือขึ้นห้ามปรามเสียก่อน ชายหนุ่มไม่ได้ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนกอดอก มองเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองตัวตลกในละครสัตว์ "รู้ไหมกรณ์... ทำไมแกถึงเป็นได้แค่ลูกน้องที่คอยเลียรองเท้าให้คนอื่นไปวัน ๆ?" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับคมกริبيราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความหยิ่งทะนงของอีกฝ่าย "เพราะแกมองเห็นแต่ราคาของสิ่งของ แต่ไม่เคยเข้าใจมูลค่าที่แท้จริงของคน" "ไอ้... ไอ้รวินท์!" กรณ์หน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัดเมื่อถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล "แกยังมีหน้ามาสั่งสอนฉันเหรอวะ? แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ ไร้ค่า ไร้อนาคต! ถ้าแกไม่ได้ขโมยเงินใครมาอย่างที่ฉันพูด งั้นก็แสดงหลักฐานสwว่าแกมีปัญญาซื้อคอนโดหรูนี่ซิฟะ! ควักบัตรเครดิตออกมาส-ิ! กล้ามั้ยล่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมโชว์รูมชั่วขณะ พนักงานขายหลายคนเริ่มซุบซิบและมองรวินท์ด้วยสายตารังเกียจและดูถูกเหยียดหยาม ทุกคนต่างรอคอยที่จะเห็นไอ้หนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนนี้มุมิขายหน้าและถูกลากตัวออกไป รวินท์ถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่ได้แสดงอาการลนลานแม้แต่น้อย มือหนาควักเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ราวกับกำลังหยิบเศษเหรียญซื้อลูกอม ทว่าสิ่งที่เขาหยิบออกมากลับไม่ใช่เศษเหรียญ หากแต่มันคือวัตถุบางอย่างที่เปล่งประกายสีดำสนิท สะท้อนแสงไฟในโชว์รูมจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับบาดตา บัตรเครดิตสีดำทมิฬ ไร้ลวดลาย ล้อมกรอบด้วยโลหะมีค่าที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง—*The Black Centurion Card* บัตรอภิสิทธิ์เหนือระดับที่มีผู้ถือครองเพียงไม่กี่คนทั่วโลก และไม่มีวงเงินจำกัด รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะรู้ว่ารวินท์เปลี่ยนไปและมีเงินก้อนโต แต่วัตถุในมือเขากลับทรงพลังเกินกว่าจินตนาการของเธอไปไกลโข ในขณะที่กรณ์ เมื่อเห็นบัตรรวินท์ ใบหน้าที่เคยบิดเบี้ยวด้วยความสะใจก็พลันซีดเผือดลงทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก สมองของเขาพยายามปฏิเสธภาพที่เห็น—เป็นไปไม่ได้! มันจะเป็นไปได้อย่างไร! "เชิญครับ... คุณรวินท์" เสียงของผู้จัดการสาขาที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกดังแทรกขึ้น เขาก้มหัวให้รวินท์จนแทบจะราบไปกับพื้น สร้างความตกตะลึงให้แก่พนักงานทุกคนในร้านยิ่งกว่าเดิม "ทางเราจัดการเรื่องโอนกรรมสิทธิ์ห้องชุดเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดเรียบร้อยแล้วครับ... เพียงแค่รูดบัตรยืนยันรายการ..." รวินท์เหลือบมองกรณ์ที่ยืนตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะยิ้มมุมปาก ยิ้มที่เป็นดั่งคำพิพากษาประหารชีวิตคนมั่นหน้า "จัดการรูดให้เต็มจำนวนที... พอดีเพื่อนเก่าของผมเขารอพิสูจน์ความไร้ค่าของผมอยู่น่ะนะ" รวินท์ยื่นบัตรสีดำสนิทนั้นออกไปช้า ๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่หยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง และในวินาทีที่ปลายบัตรกำลังจะแตะลงบนเครื่องรูดอิเล็กทรอนิกส์— *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณอนุมัติผ่านดังขึ้นก้องกังวาน พร้อมกับหน้าจอเครื่องที่แสดงยอดเงินมหาศาลหักผ่านอย่างไร้รอยต่อ และร่างของกรณ์ที่ทรุดฮวบคุกเข่าลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ