กว้านซื้อกิจการ

"เอกสารการโอนหุ้นทั้งหมด... อยู่ในมือฉันแล้วค่ะคุณกิตติ" เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลกของรินรดา ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลวรโชติ โต๊ะไม้มะฮอกกานีขัดเงาวับสะท้อนเงาใบหน้าซีดเผือดของเหล่าผู้บริหารที่เคยเชิดหน้าชูตาอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารทางธุรกิจ กิตติ ประธานกรรมการผู้บริหารผู้เรืองอำนาจ ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาแดงก่ำจ้องมองอดีตหลานชายที่เขาและคนในตระกูลเคยเหยียบย่ำราวกับสุนัขข้างถนน รวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานตัวใหม่ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับกำลังฟังเสียงนาฬิกานับถอยหลังความพินาศของอีกฝ่าย "เป็นไปไม่ได้..." กิตติเค้นเสียงลอดไรฟัน "บริษัทลูกสามแห่งในเครือของฉัน... นายเอาเงินจากไหนมาซื้อหุ้นทั้งหมดในคราวเดียว! บัญชีของนายมันควรจะเป็นแค่บัญชีคนงานตกงานด้วยซ้ำ!" รวินท์ไม่ได้ตอบคำเขาทันที เขาเพียงแต่ยกยมุมปากขึ้นน้อยๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นิดที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันคู่นั้น ทำให้กิตติรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางฝูงชนอย่างไรอย่างนั้น รวินท์ส่งสัญญาณมือเบาๆ รินรดาจึงเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทแฟ้มสุดท้ายไปตรงหน้าผู้เป็นอา "คุณอาคงลืมไปนะคะ... ว่าโลกใบนี้หมุนด้วยอะไร" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าบาดลึกถึงกระดูกดำ "ไม่ใช่สายเลือด ไม่ใช่ตระกูล... แต่คืออำนาจที่แท้จริงต่างหากล่ะคะ" [ติ๊ง! ระบบตรวจพบความคืบหน้าในการกว้านซื้อกิจการบรรลุเป้าหมาย 80% ปลดล็อกสิทธิ์การควบคุมสภาพคล่องระดับสูงสุดโดยไม่มีเงื่อนไข] เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของรวินท์ ทำให้รอยยิ้มของเขาชัดเจนขึ้น รวินท์กวาดสายตามองหน้าบรรดาญาติผู้พี่และอาๆ ที่เคยรุมกลั่นแกล้งเขาและรินรดาในวันที่ตกต่ำที่สุด ทุกคนต่างหลบสายตา เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว อำนาจเงินมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างไร้ขีดจำกัดจากระบบ ทำให้การซื้อกิจการมูลค่าหลายพันล้านเป็นเพียงแค่การเดินไปหยิบของเล่นในร้านสะดวกซื้อสำหรับเขา "คุณกิตติครับ..." รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมลดฮวบลงจนหนาวเยือก "จำได้ไหมครับ วันที่คุณโยนเศษเงินใส่หน้าผมแล้วบอกว่า 'ชาต่นี้แกไม่มีวันเงยหัวขึ้นมาได้หรอก'..." รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทเนื้อดีเข้ารูปขับเน้นรูปร่างสง่างาม เขาก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้สองมือยันขอบโต๊ะโน้มเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคนผู้กำลังสั่นเทา "ตอนนี้... ผมเป็นเจ้าของตึกที่คุณนั่งอยู่ เป็นนายจ้างของคนที่คุณกราบไหว้ และเป็นคนเดียวที่จะตัดสินว่าพรุ่งนี้ครอบครัวของคุณจะยังเหลือที่ซุกหัวนอนอยู่หรือเปล่า" กิตติหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดติดขัด เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำร้องขอความเมตตา แต่ทว่ารวินท์กลับหันหลังให้ เสื้อสูทสะบัดตามจังหวะการก้าวเดินอันมั่นคง รินรดาก้าวตามเคียงข้างด้วยท่าทีสง่างามดั่งนางพญา มือเรียวเล็กเอื้อมมาประสานเข้ากับมืออุ่นของชายหนุ่มอย่างแนบแน่น เป็นสัญลักษณ์แห่งชัยชนะที่ร่วมกันต่อสู้ฝ่าฟันมาด้วยกัน ในจังหวะที่ทั้งสองก้าวพ้นประตูห้องประชุม เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าเสื้อของกิตติก็แผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้น ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยมรณะ กิตติมือไม้สั่นเทาหยิบมันขึ้นมารับ สายตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ! ธนาคารใหญ่สามแห่งระงับวงเงินกู้ทั้งหมดของเราทันที แถมบัญชีสำรองฉุกเฉินถูกอายัดโดยคำสั่งศาล... ตอนนี้เจ้าหนี้รายใหญ่กำลังบุกมายึดสำนักงานใหญ่แล้วครับ!" โทรศัพท์ร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นหน้าจอแตกละเอียด กิตติทรุดฮวบร้องไห้โฮราวกับเด็กๆ หมดสิ้นหนทางขัดขืน ทว่า... ในวินาทีที่รวินท์และรินรดากำลังจะก้าวเดินออกจากอาคารเพื่อไปขึ้นรถสปอร์ตหรูที่จอดรออยู่ ประตูลิฟต์แก้วฝั่งตรงข้ามก็เปิดออกพร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงระยับ ผู้ซึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยตั้งแต่วันที่รวินท์ถูกขับไล่ออกจากตระกูล "รวินท์...?" เสียงสั่นเครือเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตกตะลึงพรึงเพริด รวินท์หยุดเดินช้าๆ เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังอดีตคู่หมั้นสาวผู้เคยทิ้งเขาไปหาผู้ชายที่ร่ำรวยกว่าในวันที่เขาล้มละลาย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความสะใจในชัยชนะครั้งนี้เสมอนะคะ