สยบเหล่าไฮโซ

"ฉันไม่สนว่าแกจะไปขโมยบัตรเครดิตใครมา แต่จำไว้... ต่อให้แกรูดจนวงเงินเต็ม แกก็ไม่มีวันมีสิทธิ์แม้แต่จะยืนร่วมโต๊ะเดียวกับพวกเราในงานกาล่าการกุศลนี้หรอกนะ รวินท์!" เสียงหัวเราะเยาะหยันของ ‘พงศกร’ ทายาทตระกูลธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงระดับหกดาวของโรงแรมเดอะ แกรนด์ รอยัล ประกายเพชรจากสร้อยคอของบรรดาคุณหญิงคุณนายสะท้อนแสงไฟแชนเดอเลียร์ระยิบระยับ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่ง ความเย่อหยิ่ง และสายตานับร้อยคู่ที่มองมายังรวินท์และรินรดาด้วยความดูแคลน ราวกับทั้งคู่เป็นเพียงเศษฝุ่นผงที่หลุดรอดเข้ามาในดินแดนของชนชั้นสูง รวินท์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว เขายังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มบางเบาปรากฏอยู่ที่มุมปาก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยถูกกดขี่ข่มเหงมาหลายปีบัดนี้กลับฉายแววเยือกเย็นราวกับเทพเจ้าที่กำลังมองดูฝูงมดปลวกกำลังดิ้นรน มือหนากระชับมือเรียวบางของรินรดาที่สั่นเทาเล็กน้อยไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นคงไปยังหญิงสาวผู้ซอดซ้ายและเคียงข้างเขามาในวันที่ยากลำบากที่สุด รินรดาสูดหายใจเข้าลึก ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มเรียบง่ายที่เธอสวมใส่ แม้จะไม่ได้ประดับเพชรพลอยราคาแพงระยับเหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ ในงาน แต่รอยยิ้มที่เธอมอบให้รวินท์นั้นเต็มไปด้วยความศรัทธาอันแน่วแน่ เธอกระซิบเสียงเบาด้วยความห่วงใย "รวินท์คะ... พอเถอะค่ะ กลับกันเถอะนะคะ พวกเขาไม่มีทางเข้าใจเราหรอ-" "ไม่ต้องกลัวค่ะ ริน" รวินท์หันไปสบตาเธอก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคง "ในเมื่อพวกเขาอยากเห็นความแตกต่างระหว่าง 'เศษเงิน' กับ 'ความมั่งคั่งที่แท้จริง' วันนี้ฉันจะจัดให้พวกเขาได้จดจำไปตลอดชีวิตค่ะ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของพนักงานต้อนรับระดับผู้บริหารในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีตก็ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า พร้อมด้วยรถเข็นคริสตัลที่บรรจุขวดไวน์โรมาเน-กงตี (Romanée-Conti) วินเทจปีหายากที่สุดในโลก ราคาขวดละสิบล้านบาท จำนวนสิบขวดเรียงรายอย่างงดงาม และตามมาด้วยเชฟกระทะเหล็กชื่อดังระดับโลกที่บินตรงมาจากปารีสเพื่อรังสรรค์เมนูพิเศษเฉพาะกิจสำหรับค่ำคืนนี้เท่านั้น "ขอประทานอภัยครับท่านรวินท์ อาหารและเครื่องดื่มชุดพิเศษสำหรับค่ำคืนนี้ 'มูลค่ารวมทั้งสิ้นแปดสิบล้านบาท' ได้จัดเตรียมเสร็จสิ้นตามบัญชาของท่านแล้วครับ จะให้ผมเริ่มเปิดบริการสำหรับแขกคนสำคัญเลยไหมครับ" ผู้จัดการโรงแรมโค้งตัวคำนับต่ำจนแทบชิดพื้น ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องโถงทันที รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของพงศกรแข็งค้าง ดวงตาของเหล่าไฮโซเซเลบที่เคยมีแววดูถูกเหยียดหยาม ต่างเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถล่นออกจากเบ้า เสียงซุบซิบดังขึ้นเซנקเซ็ง แปดสิบล้านบาทสำหรับค่าอาหารในคืนเดียว? มันคือตัวเลขที่แม้แต่ตระกูลใหญ่ในงานนี้ยังต้องคิดหนักหากจะจัดงานเลี้ยงระดับนี้ "แปดสิบล้าน..." พงศกรพึมพำออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ สีหน้าซีดเผือดลงทันที พยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เป็นไปไม่ได้! แกเป็นแค่ไอ้กระจอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า จะเอาเงินที่ไหนมาจ่าย! แกต้องกุเรื่องขึ้นมาแน่ๆ!" รวินท์ไม่แม้แต่จะชายตามองพงศกร เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณให้ผู้จัดการโรงแรม นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยผู้ทรงเกียรติจอมปลอมเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน "เงินจำนวนนี้มันเป็นแค่เศษเงินบนโต๊ะอาหารเท่านั้นแหละค่ะคุณพงศกร..." รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น ก่อนจะหยิบการ์ดโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายวาววับ—บัตรเครดิตเซนจูเรียนแบล็กการ์ด (Centurion Card) ไร้ซึ่งขีดจำกัดวงเงิน ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทรarmaniอย่างไม่รีบร้อน บรรยากาศในห้องหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่บัตรสีดำสนิทในมือของชายหนุ่มที่พวกเคยเหยียบย่ำ รินรดามองภาพนั้นด้วยหัวใจที่พองโต ความรู้สึกอัดอั้นตันใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาถูกชำระล้างด้วยอำนาจอันเด็ดขาดของชายผู้เป็นที่รัก "เชิญรูดได้เลยค่ะ" รวินท์ยื่นบัตรให้ผู้จัดการโรงแรมด้วยท่าทีสง่างาม ผู้จัดการโรงแรมรับบัตรด้วยมือที่สั่นเทานิดๆ ก่อนจะนำไปเสียบเข้ากับเครื่องรูดบัตรอัจฉริยะ เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จเริ่มทำงานพร้อมกับสัญญาณไฟสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นอย่างชัดเจน *ตี๊ดดดด!—* เสียงอนุมัติวงเงินดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถง พร้อมกับข้อความยืนยันการหักเงินจำนวน 'แปดสิบล้านบาท' ปรากฏขึ้นบนหน้าจออย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของทุกคนที่ยืนอ้าปากค้างจนแทบกลืนกินความอับอายของตนเอง ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่านี่คือจุดสูงสุดของความอลังการในค่ำคืนนี้ ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มก้องมาจากลานจอดดาดฟ้าด้านบน แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมาที่กลางห้อง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูดทักסיโดสีขาวสะอาดตาของบุคคลระดับตำนานแห่งวงการการเงินโลก ที่เดินตรงดิ่งเข้ามาหารวินท์ด้วยความเคารพอย่างสูงสุด "ท่านรวินท์ครับ... เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมเดินทางไปรับท่านและคุณรินรดาเพื่อไปเปิดอาณาจักรแห่งใหม่ที่สวิตเซอร์แลนด์แล้วครับ และนี่คือโฉนดที่ดินของโรงแรมทั้งหมดในเครือนี้ ที่เพิ่งถูกโอนกรรมสิทธิ์มาเป็นของท่านเรียบร้อยแล้วครับ..." ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ต้นไม้ริมระเบียง" มาโดยตลอดนะคะ!