ใครจะกล้าลองดี

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของรินรดาสั่นระริก ภาพข้อความแจ้งเตือนยอดเงินคงเหลือจากธนาคารระดับเวิลด์คลาสปรากฏตัวเลขศูนย์เก้าหลักเรียงรายละลานตาจนนับไม่ถ้วน มันไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ข้อความสแปมหลอกลวง ทว่ามันคือความเป็นจริงอันทรงพลังที่สั่นคลอนโลกใบเก่าของตระกูลผู้ดีตกอับกลุ่มนี้จนแทบพังทลายในพริบตา รวินท์หยุดชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเยาะเย้ย แต่เป็นความเรียบเฉยของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู ความเงียบงันปกคลุมห้องรับรองพิเศษสนามบินส่วน ภายในรัศมีสามเมตรไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงรองเท้าส้นสูงของป้าสะใภ้ที่เคยกระแทกกระทั้นด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อครู่หยุดชะงักลงสนิท ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองสมาร์ทโฟนในมือของรินรดาสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของรวินท์ด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจ "เป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำลอดไรฟันของญาติผู้พี่ดังขึ้นอย่างคนเสียสติ "แก... แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันก็แค่ไอ้เด็กเหลือขอที่ถูกตระกูลเฉดหัวส่งไม่ใช่รึไง!" รวินท์ไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้อสูทเนื้อดี ตัดเย็บอย่างประณีตโดยช่างฝีมือจากSavile Row ซึ่งราคาของมันอาจจะซื้อรถยนต์หรูของคนพวกนี้ได้ทั้งคัน ความเงียบที่รวินท์มอบให้ เป็นอาวุธที่เชือดเฉือนยิ่งกว่าคำพูดดูถูกนับล้านคำ "เงินซื้อความเคารพไม่ได้หรอกค่ะ..." รินรดาที่ยืนเคียงข้างมาตลอดเส้นทางอันมืดมน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอย่างยิ่ง ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววความกังวล บัดนี้กลับเปล่งประกายด้วยความมั่นใจและศักดิ์ศรีที่ถูกทวงคืน "แต่เงินซื้อสนามบินทั้งสนามนี้... และสั่งให้พวกคุณไสหัวออกไปได้ในสามวินาทีค่ะ" บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก เสียงรองเท้าหนังราคาแพงก้าวเข้ามาใกล้จากด้านหลัง ร่างของประธานกรรมการบริหารสนามบินส่วนบุคคลแห่งชาติ พร้อมด้วยคณะผู้บริหารระดับสูง วิ่งหน้าตาตื่นมาหยุดโค้งคำนับให้รวินท์ในระยะเก้าสิบองศาอย่างนอบน้อมที่สุด เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพล แม้แต่จะเงยหน้าสบตาก็ยังไม่กล้า "ท่านครับ... ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยตามบัญชาแล้วครับ" เสียงสั่นเครือเอ่ยรายงาน "เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวรุ่นใหม่ล่าสุด พร้อมลูกเรือระดับวีไอพี จอดเทียบท่าพร้อมทะยานขึ้นฟ้าได้ทันทีครับ" คำว่า 'เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว' กระแทกเข้ากลางใจของเหล่าเครือญาติผู้เคยเหยียบย่ำรวินท์จนกระเด็นกระดอน พวกเขาอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เครื่องบินลำนั้น... ลำที่พวกเขากำลังพยายามติดต่อขอเช่าเหมาลำเพื่อไปเจรจาธุรกิจสำคัญ แต่ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเพราะสถานะทางการเงินไม่ถึงเกณฑ์ แท้จริงแล้วถูกจองไว้โดยชายหนุ่มที่พวกเขาเพิ่งจะด่าทอไปเมื่อไม่กี่นารีก่อนหน้านี้! รวินท์หันไปมองรินรดา รอยยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้เธอนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความเย็นชาที่ใช้จัดการกับโลกใบนี้ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวบางที่ยังคงสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น อบอุ่น และมั่นคง "ไปกันเเถรดครับคนดี..." รวินท์เอ่ยเสียงนุ่ม "ฟ้ากว้างรอให้เราไปยึดครองอยู่ค่ะ" ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันผ่านกลุ่มคนที่เคยคิดว่าตนเองอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร รินรดาเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม กลิ่นAuraแห่งความสำเร็จและอำนาจแผ่ซ่านจนผู้คนที่ขวางทางต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติ ไม่มีใครกล้าสบตา ไม่มีใครกล้าปริปากพูดจาดูถูกเหยียดหยามอีกต่อไป ความโหดร้ายของอดีตถูกลบเลือนด้วยความหอมหวานของชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ เมื่อร่างของทั้งคู่ก้าวขึ้นสู่บันไดเทียบเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว ลมกรรโชกแรงจากใบพัดเครื่องยนต์เจ็ตพัดตีจนเส้นผมของเหล่าเครือญาติที่ยืนมองตาค้างกระเซิงไม่เป็นท่า พวกเขาทำได้เพียงยืนตัวสั่นเทาด้วยความอัปยศอดสูและสิ้นหวัง รวินท์หันกลับมามองภาพเบื้องล่างเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยในวินาทีที่ประตูกลางลำตัวเครื่องบินกำลังจะปิดลง ทันใดนั้นเอง... หน้าจอแท็บเล็ตในมือของผู้จัดการสนามบินที่ยืนส่งเสด็จก็ส่งเสียงเตือน "ติ๊ง!" ดังลั่น ท่ามกลางความเงียบงัด ร่างท้วมรีบกดรับสายด้วยความรีบร้อน ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเผือดอย่างไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพลงมองหน้าจอด้วยความตกตะลึงระลอกใหม่ที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม เมื่อปลายสายแจ้งยอดเงินบริจาคเข้ากองทุนพัฒนาสนามบินจากบัญชีส่วนตัวของรวินท์... มูลค่าสูงกว่างบประมาณประจำปีของกระทรวงคมนาคมทั้งปีรวมกันเสียอีก! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ