หุ้นดิ่งลงเหว

หน้าจอคอมพิวเตอร์สี่จอเรียงรายบนโต๊ะทำงานหรูหราสะท้อนแสงสีแดงฉาน กราฟราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทชินวรโชติกำลังดิ่งเหวราวกับลิฟต์ไร้สายสลิง ตัวเลขสีแดงติดลบสิบเปอร์เซ็นต์ ลุกลามเป็นยี่สิบ และทะยานทะลุขีดจำกัดความเสียหายในเวลาไม่ถึงสิบห้านาที "ท่านประธานครับ! ระบบเตือนภัยมาร์จิ้นคอล (Margin Call) ของเราทำงานแล้ว! นักลงทุนแห่เทขายหุ้นออกมาอย่างไร้เหตุผล มูลค่าตลาดหายไปกว่าห้าพันล้านแล้วครับ!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของเลขาธิการหนุ่มดังลั่นห้องประชุมใหญ่ แต่ดร.อนันต์ ประธานกลุ่มบริษัทผู้เคยเย่อหยิ่ง กลับนั่งตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด มือที่ถือปากกาพรีเมียมสั่นเทจนมันหลุดร่วงกระทบพื้นพรมราคาแพง นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของตลาด แต่เป็น 'เกม' ที่ถูกวางแผนไว้อย่างแนบเนียน รวินท์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟารับแขกมุมห้อง แสงไฟสลัวจากภายนอกอาคารสูงระฟ้ากระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบเฉยและเยือกเย็น ดวงตาคมกริบมองความพินาศตรงหน้าด้วยความสงบราวกับกำลังชมภาพยนตร์สารคดีสัตว์โลก ข้างกายเขา รินรดากำลังรินชาอุ่นๆ ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบด้วยมือที่มั่นคง รอยยิ้มบางเบาบนเรียวปากของเธองดงามและเปี่ยมด้วยความสะใจอย่างเงียบงัน หลังจากต้องทนก้มหัวรับความอัปยศอดสูจากตระกูลชินวรโชติมานานนับปี วันนี้คือวันที่ความจริงและความยุติธรรมในรูปแบบของอำนาจเงินได้เข้าชำระบัญชีอย่างสาสม "เป็นไปไม่ได้..." ดร.อนันต์พึมพำเสียงสั่น ร่างท้วมสั่นเทาด้วยความโกรธและหวาดกลัว เขาหันขวับมามองรวินท์ด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย "แก... แกทำอะไรกับหุ้นของเรา! เงินมหาศาลขนาดนี้ที่ใช้ทุบตลาด... แกเอามาจากไหน! แกมันก็แค่ไอ้แมงดาไร้ค่าคนหนึ่งไม่ใช่หรือไง!" รวินท์ยกชาขึ้นจิบช้าๆ รสชาติกลมกล่อมผ่านลำคอ ก่อนจะวางถ้วยลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบเนื้อไม้ดัง "กริ๊ก" เบาๆ แต่กลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที "คนไร้ค่าหรือครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ ดิฉันติดปากไปหน่อย" รวินท์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย แววตาสมเพชเวทนาฉายชัด "คุณอนันต์คะ ความโลภทำให้คนเราตาบอด คุณคิดว่าการกู้ยืมเงินนอกระบบเพื่อมาพยุงหุ้นเน่าๆ ของตัวเอง แล้วมั่นใจว่าไม่มีใครกล้าแตะต้องอาณาจักรปลอมๆ นี้ จะทำให้คุณเป็นพระเจ้าบนบัลลังก์ได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือคะ?" "แก! ไอ้เด็กเวร!" อنانต์พุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความคลุ้มคลั่ง หวังจะกระชากคอเสื้อของรวินท์ แต่ทว่า... ปัง! ประตูห้องประชุมถูกถีบเปิดออกอย่างแรง บอร์ดบริหารระดับสูงสามคนพากันวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือที่สั่นเทา "ท่านประธานครับ! แย่แล้ว! ธนาคารใหญ่สามแห่งระงับวงเงินกู้ฉุกเฉินของเราทั้งหมดแล้วครับ! แถมตลาดหลักทรัพย์ยังประกาศระงับการซื้อขายหุ้นของเราชั่วคราวเนื่องจากความผิดปกติ!" ข่าวร้ายถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ดร.อนันต์ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น แรงพละกำลังทั้งหมดราวกับถูกสูบหายไปในพริบตา เขามองหน้าเด็กหนุ่มที่ตนเคยเหยียบย่ำอย่างไม่ใยดีในอดีต บัดนี้ รวินท์เปรียบเสมือนยักษ์ใหญ่ที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลกคราบดินได้ด้วยการกระดิกนิ้วเพียงครั้งเดียว รินรดาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างรวินท์ มือเรียวบางเอื้อมไปจับมือหนาของชายหนุ่มไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งผ่านกันและกันคือเครื่องยืนยันว่า ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของชีวิตได้ผ่านพ้นไปแล้ว และพวกเขากำลังยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งชัยชนะ รวินท์ก้มมองอดีตมหาเศรษฐีที่กำลังคุกเข่าร้องขอความเมตตาแทบเท้า น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง "จำวันที่คุณไล่พวกเราออกจากตระกูลได้ไหมคะ คุณอนันต์... วันนั้นคุณบอกว่าเงินซื้อศักดิ์ศรีไม่ได้ แต่วันนี้ เงินของดิฉันกำลังจะซื้อ 'บริษัททั้งหมดของคุณ' ในราคาเศษกระดาษแล้วนะคะ" ระบบในหัวของรวินท์ส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเพื่อยืนยันยอดกำไรจากการชอร์ตเซลล์ (Short Sell) ที่พุ่งทะยานทะลุเพดาน บ่งบอกว่าความมั่งคั่งระดับพันล้านได้ถูกโอนเข้าบัญชีอย่างไร้รอยต่อ ดร.อนันต์เบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยอำนาจของรวินท์ สมองของเขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า ตนไม่ได้กำลังต่อสู้กับมนุษย์ธรรมดา แต่กำลังต่อกรกับปีศาจที่สร้างขึ้นมาจากความแค้นและความไร้ปรานี แต่ทว่า ในจังหวะที่ความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบกำลังจะปิดฉากลง เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของรวินท์ก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ รวินท์เลิกคิ้วเล็กน้อย หยิบเครื่องขึ้นมาดู ปลายสายไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเบอร์แปลกจากต่างประเทศที่ระบบอัจฉริยะระบุตัวตนทันทีว่าเป็น "บุคคลระดับโลก" ผู้มีอิทธิพลเหนือตลาดการเงินฝั่งตะวันตก ซึ่งไม่ควรจะเกี่ยวข้องกับเกมระดับภูมิภาคนี้ รวินท์กดรับสาย เปิด speakerphone ให้ทุกคนในห้องได้ยิน ท่ามกลางความตกตะลึง รินรดากลั้นหายใจขณะจ้องมองหน้าจอ "สวัสดีครับคุณรวินท์..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังมาจากปลายสาย "เกมที่คุณเล่นกับชินวรโชติสนุกมากทีเดียว แต่เกรงว่า... บอร์ดบริหารเงาของผมเริ่มสนใจที่จะเข้าซื้อกิจการต่อจากคุณแล้วล่ะครับ หวังว่าคุณจะไม่ใจร้ายกวาดซื้อหุ้นทั้งหมดไปเสียก่อนนะ?" รวินท์แย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นทอประกายความท้าทายครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม "ถ้าคุณมีความสามารถพอที่จะจ่ายแพงกว่า... ก็เชิญลองดูค่ะ" ต้นไม้ริมระเบียง ขอบคุณสำหรับการติดตามและร่วมเดินทางสู่อำนาจอันหอมหวานนี้ไปด้วยกันนะคะ