กับดักที่ไม่ได้ตั้งใจ

"วางมีดลงเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่อยากให้ร้านชำของอีเฒ่าจันทร์กลายเป็นเถ้าถ่าน!" เสียงแหลมสูงของ 'นางช้อย' ลูกสะใภ้บ้านใหญ่ที่หวังฮุบที่ดินทำกินของรินรดาแผดลั่น กลิ่นสาบของความโลภลอยมาแตะจมูกพร้อมกับคบเพลิงในมือของลูกสมุนสองคน รินรดายืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ในมือนางไม่ได้ถืออาวุธ แต่นางกำลังถือ 'สากกระเบือ' ตำน้ำพริกที่เพิ่งล้างสะอาดเอี่ยม ขุนเขาที่เพิ่งกลับจากป่าเห็นเหตุการณ์จากระยะไกล กล้ามเนื้อหลังแขนของพรานหนุ่มขึงตึง เส้นเลือดปูดโปนด้วยโทสะ เขาเตรียมจะพุ่งเข้าไปเด็ดหัวคนพวกนี้ให้หลุดออกจากบ่า แต่รินรดาโบกมือห้ามเบาๆ สายตานางไม่ได้มีความกลัวแม้แต่นิดเดียว กลับมีประกายของ 'ความสนุก' ที่ส่องสว่างออกมาจนน่าขนลุก "เถ้าถ่านหรือคะ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไว้ด้วยคมมีด "นึกว่ามาขอส่วนบุญเสียอีก เห็นถือของร้อนๆ มาแต่ไกล ถ้าหิวขนาดนั้น... ฉันมี 'เมนูพิเศษ' เตรียมไว้ให้คนขี้ขโมยพอดีเลยค่ะ" "อีรินรดา! อย่ามาเล่นลิ้น! ส่งโฉนดที่ดินมา ไม่งั้นวันนี้แกได้เผาร้านตัวเองแน่!" นางช้อยกระดกหน้าอย่างลำพองใจ รินรดาขยับยิ้มมุมปาก นางเดินไปที่หม้อดินเผาใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตาถ่าน กลิ่นหอมฉุนกึกของเครื่องเทศพุ่งกระจายออกมา มันไม่ใช่กลิ่นแกงปกติ แต่มันคือ 'พริกแห้งเม็ดจิ๋ว' ที่นางแอบคัดมาจากมิติลับ รินรดาแอบผสมผงพริกนรกที่เผ็ดที่สุดในโลกวิญญาณลงไปจนนับไม่ถ้วน แถมยังแอบหยด 'น้ำมันสกัดจากใบย่านางสด' ที่ทำให้น้ำแกงเหนียวข้นดุจยางไม้ เพื่อให้รสเผ็ดเกาะติดอยู่ที่ลิ้นและลำคอคนกินได้นานที่สุด "จะรับสักถ้วยไหมคะ? แก้หิวได้ดีนักเชียว" รินรดาตักแกงป่าสูตรเด็ดที่นางปรุงขึ้นมาสดๆ ใส่ชามดินเผา กลิ่นของมันรุนแรงจนคนของนางช้อยเริ่มจามออกมาไม่หยุด "ฉันไม่กินของสกปรกพวกนี้!" นางช้อยตะคอก แต่ความหิวจากความร้อนของคบเพลิงและอากาศที่อบอ้าวทำให้คนของนางช้อยเริ่มหน้ามืด "เอาถ้วยมา! ถ้าแกวางยาพิษ ฉันจะให้แกกินก่อนคนแรก!" รินรดาหัวเราะร่วน นางวางชามแกงลงบนโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างใจเย็น "เชิญค่ะ ใครจะกินก่อนก็ได้ แต่เตือนไว้ก่อนนะ... ของดีของฉันน่ะ ถ้ากินเข้าไปแล้วหยุดไม่ได้ จะหาว่าไม่เตือน" ทันทีที่นางช้อยกระดกแกงเข้าปาก ความเผ็ดร้อนที่เหมือนมีคนเอากองเพลิงไปยัดไว้ในลำคอแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่แค่ความเผ็ด แต่มันคือ 'กับดัก' ที่รินรดาตั้งใจวางไว้ นางแอบใส่สมุนไพรฤทธิ์ร้อนที่ทำให้อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นจนเหงื่อกาฬไหลออกมาดั่งน้ำตก ผิวหนังที่โดนน้ำแกงสัมผัสเริ่มขึ้นผื่นแดงเป็นปื้นเพราะความแสบร้อน "นะ...น้ำ! อีรินรดา! แกใส่พริกอะไรลงไป!" นางช้อยทิ้งคบเพลิงลงพื้นพยายามตะเกียกตะกายหาน้ำ แต่น้ำในโอ่งที่รินรดาเตรียมไว้กลับผสม 'เกลือแกงเข้มข้น' เอาไว้จนเค็มปร่า ยิ่งกินยิ่งกระหาย ยิ่งกระหายยิ่งเผ็ด "มันคือแกง 'สะใจ' ค่ะแม่ช้อย" รินรดาเดินเข้าไปใกล้ สายตาของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "กินเข้าไปเยอะๆ นะคะ จะได้รู้สึกว่าการเผาบ้านคนอื่นมันร้อนจนทนไม่ได้แบบไหน" ขุนเขาเดินเข้ามาประชิดตัวรินรดา เขาคว้าไหล่นางไว้เบาๆ เพื่อจะบอกว่าให้พอได้แล้ว แต่เมื่อเห็นสีหน้าของรินรดาที่ดูเข้มแข็งและมีไหวพริบ เขาก็ได้แต่ยืนเคียงข้างเป็นเกราะกำบังให้คนรักของเขา พรานหนุ่มมองดูศัตรูที่กำลังดิ้นพราดด้วยความแสบเผ็ดอย่างสมเพช "ขุนเขาคะ" รินรดาเรียกเสียงใส "ช่วยไปหยิบถังน้ำที่ฉันเตรียมไว้หลังร้านมาหน่อยสิคะ... ถังที่มี 'น้ำปลาผสมน้ำมะนาวและพริกป่นละเอียด' น่ะค่ะ พอดีวันนี้ฉันลืมล้างกะละมังปรุงน้ำยำน่ะ" นางช้อยและพรรคพวกที่กำลังทนความเผ็ดร้อนไม่ไหว เมื่อเห็นถังน้ำที่ขุนเขานำมาให้ ต่างก็ถลาเข้าใส่หวังจะราดรดร่างกายให้หายร้อน แต่ทันทีที่น้ำนั้นสัมผัสผิวหนังที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและผื่นแดงจากการกินแกงเมื่อครู่... ความแสบซ่านที่มากกว่าเดิมนับสิบเท่าก็ปะทุขึ้น! เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นไปทั่วหมู่บ้าน นางช้อยล้มลงไปชักดิ้นชักงอ รินรดายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นางไม่ได้ใจร้าย แต่นางเลือกที่จะปกป้องสิ่งที่นางรักด้วยวิธีของนางเอง ทว่า... ในจังหวะที่ความวุ่นวายกำลังถึงขีดสุด ชายชุดดำแปลกหน้าคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดหลังร้านชำ เขาไม่ได้มาช่วยนางช้อย แต่ในมือเขากลับถือ 'ตลับไม้สลักลวดลายประหลาด' ที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นของที่อยู่ใน 'มิติลับ' ของนาง "เธอคงไม่คิดว่าจะมีคนล่วงรู้ความลับเรื่องมิติในครัวของเธอหรอกนะ... แม่ครัวตัวน้อย?" ชายคนนั้นกระซิบเบาๆ แต่รินรดารู้สึกเย็นสันหลังวาบ นางหันขวับไปมอง รอยยิ้มที่เคยมั่นใจหายวับไปทันที... เพราะชายคนนั้นไม่ได้อยู่คนเดียว ด้านหลังของเขาคือเงาสีดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจนกลายเป็นพรานป่าอีกสิบคนในชุดเกราะทหารที่รินรดาคุ้นเคยเป็นอย่างดี! ขุนเขาชักมีดล่าสัตว์ออกมาทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด "ริน... เข้าไปในบ้าน! นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของชาวบ้านแล้ว!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!