ความซื่อสัตย์ที่งดงาม

คมมีดตวัดผ่านอากาศเฉียดใบหูไปเพียงเสี้ยวธุลี เสียงแหวกพงหญ้าดังสวบสาบพร้อมกับร่างเงาทมิฬที่พุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียง ทว่าในเสี้ยววินาทีเป็นตายนั้น ร่างหนาของขุนเขาได้พุ่งเข้ามาขวางกั้นอยู่เบื้องหน้ารินรดาอย่างไม่คิดชีวิต "ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับเสียงเนื้อกระทบกับคมโลหะหนักหน่วง เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นลงบนใบตองตึงข้างทาง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นอายดินชื้นหลังฝน รินริดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น มือบางที่กำถุงเครื่องเทศและขวดน้ำยาสมุนไพรในมิติลับสั่นเทาด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวจนขีดสุด นี่ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา... รอยแผลและวิถีการโจมตีบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นฝีมือของพวกคนใจทมิฬจากตระกูลฝั่งสามีเก่าของนางที่ส่งนักฆ่ามาเก็บกวาด นางไม่คาดคิดเลยว่าพวกมันจะตามมาถึงชายป่าลึกหลังหมู่บ้านเช่นนี้! "ขุนเขา!" รินรดาร้องเรียกสุดเสียง สัญชาตญาณเชฟสาวผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครพุ่งพล่านขึ้นมา นางดึงขวดน้ำพริกเผาสูตรลับผสมพริกปีศาจจากมิติลับออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปาใส่หน้าผู้บุกรุกที่เงื้อดาบซ้ำสองอย่างแม่นยำ ผงพริกคั่วหอมฉุนและพริกขี้หนูสวนป่นละเอียดกระจายเข้าตาอีกฝ่ายเต็มรัก เสียงร้องโหยหวนด้วยความแสบร้อนดังสนั่นป่า พวกมันกุมหน้าดิ้นทุรนทุรายเปิดโอกาสให้รินรดาประคองร่างที่โชกเลือดของสามีไว้ "คุณ... ไหวไหมคะ?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นเครือ ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น แต่มือกลับไม่ยอมนิ่งเฉย นางรีบฉีกชายเสื้อผ้าของตนเองมาพันแผลที่ต้นแขนหนาของขุนเขาเพื่อห้ามเลือดอย่างคล่องแคล่ว วิชาแพทย์แผนโบราณที่เคยเรียนรู้จากตำราโบราณในมิติลับถูกนำมาใช้จนหมดสิ้น ขุนเขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ใบหน้าคมคายซีดเผือดเพราะเสียเลือดมาก แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงทอประกายความห่วงใยระคนดุดัน เขาใช้มือข้างที่เหลือโอบกอดร่างบางของภรรยาเข้าหาตัว ราวกับเกรงว่านางจะได้รับอันตรายแม้แต่น้อย "ผม... ไม่เป็นไรครับ... เอ๊ย... พี่ไม่เป็นไร..." ขุนเขาเผลอใช้คำพูดเคยชิน แต่สายตาที่มองรินรดานั้นเต็มไปด้วยความรักและความเด็ดเดี่ยว "พี่บอกแล้วว่า... จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายน้องรินเด็ดขาด..." ความซื่อสัตย์และคำมั่นสัญญาที่หนักแน่นดั่งขุนเขา ทำให้หัวใจของรินรดาร้อนผ่าว นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความหวาดกลัว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดุดันแบบฉบับสะใภ้ตัวแสบที่ไม่ยอมให้ใครรังแกฝ่ายเดียว "พวกมันบังaaniอาจมาทำร้ายสามีฉัน..." รินรดากัดฟันกรอด แววตาฉายแววอำมหิตชนิดที่ต่อให้เป็นเชฟมือหนึ่งก็ยังต้องยอมสยบ นางดึง "มีดแล่เนื้อเหล็กกล้าชั้นดี" จากมิติลับออกมาถือไว้ในมือ รังรังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวนางจนคนเจ็บยังต้องชำเลืองมองด้วยความทึ่ง ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของชาวบ้านและแม่เฒ่าจันทร์ที่ถือไม้เท้าหัวมังกรก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของ "แกงฮังเลกระดูกหมู" ที่เคี่ยวไว้จนเปื่อยนุ่มในหม้อดินขนาดใหญ่ที่แม่เฒ่าหอบตามมาส่งให้ถึงชายป่า กลิ่นหอมของขิง ข่า ตะไคร้ และผงฮังเลเข้มข้นโชยตลบอบอวลตัดกับกลิ่นคาวเลือดอย่างไร้ความปรานี แม่เฒ่าจันทร์กวาดสายตาคมกริบมองสภาพสนามรบย่อมๆ ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "หึ... กล้ามาลอบกัดคนของตระกูลเราหรือ? สงสัยพวกมันคงยังไม่รู้พิษสงของสะใภ้บ้านนี้เสียแล้วกระมัง!" รินรดาหันไปมองหน้าสามีที่บาดเจ็บ สลับกับกลุ่มโจรที่กำลังดิ้นรนเพราะฤทธิ์พริกปีศาจในมิติลับ นางตัดสินใจทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครบอก คืนนี้... นางจะจัดสำรับใหญ่ต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ด้วยเมนู "แกงเผ็ดร้อนต้อนรับหมาป่า" ที่รับรองว่าพวกมันจะต้องจดจำไปจนวันตาย! ทว่า... ในขณะที่รินรดากำลังจะก้าวเท้าเข้าไปจัดการขั้นเด็ดขาด เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวออกมาจากหลังม่านหมอกหนาทึบ... บุคคลที่ทุกคนในหมู่บ้านคิดว่าตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!