ครัวส่วนตัวของคนป่วย

“ถ้าขยับตัวอีกนิดเดียว แผลที่เย็บไว้ได้ปริออกมาเป็นดอกไม้บานแน่ค่ะ คุณขุนเขา!” เสียงเฉียบขาดของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในเรือนไม้หลังเก่า มือบางที่ถือชามดินเผาใบย่อมวางลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง ‘ปึ้ก’ เธอไม่ได้ใช้อารมณ์โกรธเคือง แต่แววตาที่จ้องมองไปยังร่างกำยำของพรานหนุ่มที่พยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนั้นเต็มไปด้วยความดุที่แฝงไปด้วยความห่วงใยจนคนมองต้องชะงัก ขุนเขาเม้มปากแน่น ใบหน้าคมเข้มที่มักจะนิ่งสงบดุจหินผาบัดนี้ซีดเซียวลงถนัดตา เขามองภรรยาที่บัดนี้สวมผ้ากันเปื้อนเปื้อนแป้งเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจยาว “ข้าแค่จะไปดูฟืน... กลัวว่าเจ้าจะไม่มีของทำมื้อค่ำ” “ห่วงตัวเองก่อนดีไหมคะ?” รินรดาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เดินเข้าไปใกล้แล้วกดไหล่หนาให้จมลงกับหมอนนุ่มๆ อย่างมั่นคง “เรื่องฟืนเรื่องไฟให้เป็นหน้าที่ของข้า ส่วนเรื่องอาหาร... วันนี้ข้ามี ‘สูตรลับ’ ที่จะทำให้แผลของท่านหายไวขึ้นเป็นสองเท่า ถ้าท่านเชื่อมือเชฟอย่างข้า ก็จงนอนนิ่งๆ เป็นตุ๊กตาให้ข้าดูแลเสียดีๆ” พรานหนุ่มมองสบตาดวงตาคู่สวยที่ฉายแววมุ่งมั่น เขาไม่เคยเถียงเธอชนะ โดยเฉพาะในเวลาที่เธอกำลังสวมบทบาท ‘แม่ครัวหัวป่าก์’ เช่นนี้ ขุนเขาจึงยอมทิ้งตัวลงนอนตามคำสั่งแต่โดยดี สายตาคมจับจ้องไปที่หญิงสาวที่หันหลังเดินกลับไปที่หน้าเตาไฟ รินรดาลอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะหยิบวัตถุดิบออกจาก ‘มิติลับ’ อย่างระมัดระวัง เธอเลือกรากผักชี กระเทียม และพริกไทยเม็ดคุณภาพเยี่ยมที่คัดสรรมาจากตลาดมิติ ซึ่งเป็นของที่ไม่มีทางหาได้ในหมู่บ้านกันดารแห่งนี้ กลิ่นหอมฉุนขึ้นจมูกทันทีที่เธอเริ่มโขลกเครื่องเทศ ผสมผสานกับกลิ่นของสมุนไพรฤทธิ์ร้อนที่ช่วยสมานแผลและฟื้นฟูร่างกาย เธอตั้งหม้อดินบนเตาไฟที่ควบคุมอุณหภูมิได้อย่างแม่นยำ ใส่เนื้อไก่บ้านที่ผ่านการเคี่ยวจนน้ำซุปใสแจ๋ว เติมผักกาดขาวหวานกรอบและดอกไม้จีนที่แช่น้ำจนนุ่มลงไป กลิ่นหอมหวานของน้ำซุปที่ค่อยๆ อบอวลไปทั่วเรือนไม้เริ่มทำให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลง “ขุนเขา... ลุกขึ้นนั่งหน่อยค่ะ ข้าเตรียม ‘ต้มจืดสมุนไพรฟื้นพลัง’ มาให้แล้ว” รินรดาประคองถ้วยซุปที่ส่งกลิ่นหอมหวลยวนใจมาวางใกล้ๆ ขุนเขาพยายามยันตัวขึ้นอย่างช้าๆ รินรดาจึงขยับเข้าไปช่วยพยุงแผ่นหลังกว้างนั้นอย่างเบามือ สัมผัสจากมือของเธอที่แตะผ่านเสื้อผ้าบางๆ ทำให้พรานหนุ่มใจสั่นระรัว แม้ในยามเจ็บป่วย ความรู้สึกที่เขามีต่อหญิงสาวตรงหน้าก็ยังคงท่วมท้น “หอมมาก...” เขาพึมพำเมื่อเห็นน้ำซุปใสสะอาดที่มีไอระเหยลอยกรุ่น “แน่นอนสิคะ นี่คือตำรับพิเศษที่ช่วยขับพิษไข้และเร่งให้เนื้อเยื่อสมานตัว ท่านต้องทานให้หมด ห้ามเหลือแม้แต่หยดเดียว” รินรดาตักน้ำซุปร้อนๆ ขึ้นเป่าเบาๆ ก่อนจะจ่อที่ปากของเขา ขุนเขาอ้าปากรับน้ำซุปรสกลมกล่อมที่เข้มข้นไปด้วยคุณค่าทางยาอย่างว่าง่าย ความอบอุ่นแล่นผ่านลำคอเข้าไปถึงหัวใจ ในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางหน้าเรือน ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รุนแรงจนน่าตกใจ “ขุนเขา! อยู่ข้างในใช่ไหม? ข้าเอาของดีมาฝาก เห็นว่าเจ้าบาดเจ็บจากการไปล่าสัตว์คราวที่แล้ว...” เสียงของ ‘ตาเฒ่าแก้ว’ นายพรานรุ่นใหญ่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และมักจะจ้องฉกฉวยผลประโยชน์จากตระกูลขุนเขาอยู่เสมอ ทำให้รินรดาหรี่ตาลงทันที เธอวางชามซุปลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา แต่แววตาที่มองไปยังบานประตูนั้นกลับเย็นเยียบขึ้นเป็นทวีคูณ ขุนเขาขมวดคิ้วแน่น เขากำลังจะเอ่ยปากบอกให้รินรดาไปเปิดประตู แต่หญิงสาวกลับส่งสัญญาณห้ามไว้ เธอเดินตรงไปที่ประตูก่อนจะหยุดยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับเปลี่ยนท่าทีให้ดูเป็นภรรยาผู้แสนอ่อนหวานในสายตาคนภายนอก ทั้งที่มือหนึ่งแอบหยิบขวดพริกไทยป่นสูตรเผ็ดร้อนจากมิติลับไว้ในกำมือ “มาหาขุนเขาเหรอคะท่านตาแก้ว? เกรงว่าตอนนี้เขาคงไม่สะดวกรับแขก เพราะพิษไข้กำลังกำเริบ...” รินรดาเปิดประตูออกเพียงเล็กน้อย ให้เห็นเพียงใบหน้าที่ฉาบด้วยความกังวลจอมปลอมของเธอ “ข้าจะเข้าไปดูอาการหลานชายหน่อยไม่ได้เชียวหรือ? ในฐานะผู้ใหญ่...” ตาเฒ่าแก้วพยายามชะโงกหน้าเข้ามา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกึก เมื่อกลิ่นหอมประหลาดจากต้มจืดในหม้อที่วางอยู่หลังฉากกั้นโชยออกมาปะทะจมูกอย่างรุนแรง กลิ่นหอมของสมุนไพรที่รุนแรงจนเกือบจะฉุนนั้นไม่ได้เป็นเพียงกลิ่นหอมธรรมดา แต่มันมีพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้นายพรานเฒ่าถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้นในเรือนหลังนี้ และสิ่งที่รินรดาทำ... มันไม่ใช่แค่การทำอาหารให้คนป่วยทั่วไป “อ้อ... ถ้าท่านยืนยันจะเข้ามา ข้าก็ไม่ขัดค่ะ แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ว่าหม้อซุปนี้ข้าปรุงด้วยสมุนไพร ‘พิเศษ’ ที่เพิ่งไปขุดมาจากป่าลึก ถ้าคนไม่ถูกกับดวง... ทานเข้าไปอาจจะมีผลข้างเคียงที่คาดไม่ถึงนะคะ” รินรดาฉีกยิ้มกว้าง แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าปริศนาอีกคู่หนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากทางด้านหลังของตาเฒ่าแก้ว ร่างของคนผู้หนึ่งก้าวพ้นเงามืดของต้นไม้ใหญ่เข้ามา ปรากฏเป็นชายในชุดคลุมสีเข้มที่รินรดาคุ้นตาจากความทรงจำในโลกก่อน... ชายผู้ที่เป็น ‘กุญแจสำคัญ’ ในการตามหาความลับของตระกูลขุนเขา และเขากำลังถือถุงเงินที่ดูมีน้ำหนักผิดปกติมาด้วย! ครัวคุณยายขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!