รอยยิ้มของพรานหนุ่ม

"ถ้าท่านพรานยังทำหน้าเหมือนคนอมยาขมหม้อใหญ่แบบนี้อีกล่ะก็... วันนี้ข้าจะไม่ยอมให้ท่านแตะต้อง 'หมี่กระเฉดกุ้งสด' ฝีมือข้าแม้แต่เส้นเดียวเลยนะคะ!" เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินหัวเราะคิกคักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องครัวหลังบ้าน รินรดาในผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้สีหวานสะบัดตะหลิวในมืออย่างคล่องแคล่ว กลิ่นหอมฟุ้งของกระเทียมเจียว น้ำพริกเผาสูตรลับจากมิติลับ และยอดกระเฉดสดๆ สีเขียวขจีที่เพิ่งเด็ดมาจากแปลงหลังบ้าน ถูกผัดคลุกเคล้าจนส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วยวนน้ำลายไปทั่วบริเวณ ขุนเขาที่นั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ดวงตาคมกริบที่ปกติมักจะมองกราดไปทั่วราวกับระแวดระวังภัยรอบตัว บัดนี้กลับกวาดมองแผ่นหลังบางของภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจนปัญญา ปนเปกับความรักจนแทบจะล้นปรี่ เขาเป็นพรานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายในป่าลึก สามารถจัดการกับหมูป่าตัวใหญ่ได้ด้วยมีดสั้นเพียงเล่มเดียว แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และฝีมือการทำอาหารของยายตัวแสบคนนี้ทุกทีไป เหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ... เมื่อเช้าตรู่ นางสะใภ้รองตระกูลจอมเรื่องมากผู้หวังจะมาหาเรื่องถึงหน้าบ้าน ถูกรินรดาดักคอด้วยกระเช้าสมุนไพรทาสีเจ็บแสบและวาจาคมกริบจนต้องวิ่งหนีหางจุกตูดไป ขุนเขาที่เพิ่งกลับจากการตรวจตระเวนชายป่าเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดี แทนที่ภรรยาตัวน้อยจะออดอ้อนเรียกร้องความเห็นใจ นางกลับหันมาแกล้งเขาด้วยการทำเป็นงอนตุ๊บป่อง ไม่ยอมพูดคุยด้วย จนกระทั่งเขาต้องยอมจำนนด้วยการช่วยผ่าฟืนกองโตและตักน้ำจนเต็มตุ่ม รินรดาถึงได้ยอมใจอ่อน ยอมลงมือเข้าครัวทำอาหารจานโปรดเพื่อ 'ลงโทษ' พรานหนุ่มจอมทื่อผู้นี้ "ข้าไม่ได้ทำหน้าอมยาขมเสียหน่อย..." ขุนเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความแหบพร่าเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบมองตามร่างบางที่กำลังตักเส้นหมี่เหนียวนุ่มสีสวยลงใส่จานกระเบื้องเคลือบอย่างบรรจง "ข้าแค่... เป็นห่วงเจ้า กลัวว่าคนพวกนั้นจะกลับมาสร้างความรำคาญให้อีก" รินรดาหันขวับมาค้อนให้วงใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ นางยื่นจานหมี่กระเฉดกุ้งสดส่งกลิ่นหอมฉุยเข้าไปใกล้ปลายจมูกโด่งเป็นสันของสามี จนเขาต้องสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอดโดยอัตโนมัติ "คนพวกนั้นน่ะเหรอคะ จะกล้ากลับมาอีกก็ให้มันรู้ไปสิคะ ข้าฝาก 'ของขวัญชิ้นพิเศษ' ไว้ที่ก้นตะกร้าของสะใภ้รองเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าพอกลับไปถึงบ้านนางคงมีเรื่องให้วุ่นวายจนลืมข้าไปอีกนานเลยล่ะค่ะ!" รินรดาหัวسเละเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะวางจานอาหารลงตรงหน้าเขา พร้อมกับช้อนและตะเกียบไม้ไผ่ขัดเงางาม ขุนเขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นึกสงสัยว่าภรรยาตัวแสบของตนแอบใส่อะไรลงไปในตะกร้าของอีกฝ่ายอีก แต่เมื่อสายตาก้มลงมองจานตรงหน้า ความสงสัยทั้งปวงก็พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาอันร้อนรุ่มที่ถูกกระตุ้นด้วยหน้าตาของอาหาร หมี่กระเฉดจานนี้ช่างน่ารับประทานเสียเหลือเกิน เส้นหมี่สีขาวนวลเคลือบด้วยน้ำซอสสีแดงส้มเข้มข้นจากมันกุ้งและน้ำพริกเผา มีกุ้งแม่น้ำตัวโตเนื้อแน่นเด้งดึงวางเคียงอยู่สองตัว ยอดกระเฉดสีเขียวสดกรอบส่งกลิ่นหอมของกระเทียมและพริกขี้หนูสวนที่ตำพอแหลก ลอยกรุ่นเตะจมูกจนต่อให้เป็นคนใจแข็งเพียงใดก็ยากจะต้านทาน "เอ้า! มัวแต่มองทำไมล่ะคะ หรือว่าอยากให้ข้าป้อน?" รินรดาแกล้งเอ่ยแซว พลางทรุดตัวลงนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองสามีด้วยดวงתาระยิบระยับ ขุนเขาไม่ตอบคำถาม แต่ริมฝีปากหนากลับยกย่องขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มนี้มีเพียงรินรดาเท่านั้นที่ได้เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมเข้มราวกับรูปสลักของพรานหนุ่มดูอ่อนโยนและทรงเสน่ห์จนหัวใจของเชฟสาวจากโลกอนาคตต้องเต้นผิดจังหวะทุกครั้งไป ชายหนุ่มหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นหมี่คลุกเคล้ากับยอดกระเฉดและเนื้อกุ้งชิ้นโตเข้าปาก รสชาติแรกที่สัมผัสคือความเผ็ดร้อนกำลังดี ตามด้วยความหวานกลมกล่อมจากน้ำต้มกระดูกและมันกุ้ง ความกรอบกรุบของยอดกระเฉดที่ผัดด้วยไฟแรงจนยังคงความสดสีเขียวขจี ตัดกับเนื้อกุ้งสดหวานฉ่ำที่เด้งสู้ฟัน รสชาติจัดจ้านถึงใจแบบนี้เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของรินรดาที่ไม่มีใครในหมู่บ้านเลียนแบบได้ "อร่อยไหมคะ?" นางถามเสียงหวาน จงใจโน้มใบเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาส2คู่ประสานกันอย่างมีความหมาย "อร่อย..." ขุนเขาตอบเสียงทุ้ม นัยน์ตาสีเข้มฉายแวววาวแปลกประหลาด "แต่อร่อยสู้คนทำไม่ได้หรอก" รินรดาถึงกับชะงัก แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ นางค้อนให้อีกฝ่ายวงใหญ่ "ท่านพราน... เดี๋ยวนี้หัดเรียนรู้วาจาหวานเลี่ยนมาจากไหนกันคะเนี่ย! พูดจาแบบนี้ ระวังจะไม่ได้กินจานที่สองนะคะ!" "ข้าพูดความจริง..." ขุนเขาเอื้อมมือหนาออกไปหมายจะกุมมือเรียวนุ่มที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวที่หน้าบ้าน ขัดจังหวะบรรยากาศหวานชื่นลงอย่างกะทันหัน ตามด้วยเสียงโวยวายโهاะโههของชาวบ้านคนหนึ่งที่ดังแทรกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ท่านพราน! รินรดา! ออกมาดูเร็วเข้า! เกิดเรื่องใหญ่ที่ชายป่าด้านทิศตะวันออกแล้ว!" ขุนการขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักรบตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที เขาวางตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว หันไปสบตากับภรรยาที่แววตาเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันทีเช่นกัน "ข้าจะออกไปดูเอง เจ้าอยู่แต่ในบ้าน..." ขุนเขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมจะคว้ามีดสั้นคู่ใจ แต่รินรดากลับส่ายหน้า นางคว้าผ้ากันเปื้อนออก พลางหยิบถุงผ้าบรรจุสมุนไพรและผงเครื่องเทศลับจากมิติลับมาสะพายข้างอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่แพ้สามี "เรื่องใหญ่ที่ชายป่าเหรอคะ? หึ... น่าสนใจดีนี่คะ ไปค่ะท่านพราน เราออกไปดูกันว่าใครมันกล้ามาหาเรื่องในอาณาเขตทำมาหากินของเรา!" ทว่า เมื่อทั้งคู่วิ่งมาถึงหน้าประตูบ้านและเปิดออก ร่างของชาวบ้านคนที่มาตามกลับล้มฟุบลงกับพื้น พร้อมกับรอยเลือดสดๆ ที่เปรอะเปื้อนไปทั่วเสื้อผ้า และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหลังชาวบ้านผู้นั้น... กลับไม่ใช่สัตว์ป่าดุร้าย หรือกลุ่มคนเกเรอย่างที่คาดคิด แต่มันคือเงาร่างประหลาดนับสิบที่สวมชุดคลุมสีดำสนิท ปกปิดใบหน้ามิดชิด กำลังก้าวเท้าเข้ามาในเขตหมู่บ้าน พร้อมกับกลิ่นอายความตายและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วสายลมยามบ่าย! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความตื่นเต้นไปด้วยกันนะคะ!