มื้อค่ำท่ามกลางแสงดาว

ควันสีขาวนวลที่ลอยกรุ่นขึ้นมาจากเตาถ่านดินเผาหลังบ้าน ส่งกลิ่นหอมฟุ้งของข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดคั่วจนน้ำมันหอมระเหยแตกตัว ผสมผสานกับกลิ่นหอมล้ำลึกของเนื้อย่างติดมันที่รินรดากำลังบรรจงพลิกกลับด้านบนตะแกรงอย่างพิถีพิถัน "ถ้าพี่ขุนเขายังทำหน้าเคร่งขรึมใส่หม้อต้มยำปลาช่อนแม่น้ำนั่นอีกนิดเดียว เกรงว่าปลาในหม้อคงจะสุกด้วยรังสีความกดอากาศรอบตัวพี่แทนที่จะเป็นไฟจากเตาแล้วนะคะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยแซะขึ้นพร้อมรอยยิ้มเจ้าเลيمة รินรดาในชุดผ้าซิ่นพื้นเมืองทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีมอ ปรายตามองสามีหนุ่มร่างกำยำที่นั่งคอยเป็นลูกมือเผาถ่านอยู่ใกล้ๆ ขุนเขาชะงักมือที่กำลังใช้ไม้เขี่ยฟืน เขาเงยหน้าขึ้นสบตานางเอกสาวในดวงใจ นัยน์ตาคมกริบฉายแววอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มพราวระยับบนดวงพักตร์หวานล้ำนั้น "พี่ไม่ได้เคร่งขรึม... พี่แค่กำลังคิดว่า ยายตัวแสบของพี่วันนี้ทำอาหารหน้าตาแปลกประหลาดอีกแล้ว" ขุนเขาตอบเสียงทุ้มต่ำ เจือความเอ็นดูระคนขัน "แปลกแต่รับรองว่าอร่อยจนพี่ต้องยอมคุกเข่าขอเติมข้าวสามจานแน่นอนค่ะ!" รินรดายักคิ้วให้อย่างท้าทาย นางตักพริกเผาสูตรลับจากมิติลับ ซึ่งเป็นพริกแห้งคั่วหอมๆ ตำกับกุ้งแห้งเนื้อแน่นและน้ำตาลปี๊บเคี่ยวเค็มหวานกลมกล่อม ลงไปละลายในหม้อต้มยำน้ำใสที่เดือดพล่าน ปิดท้ายด้วยการบีบมะนาวคั้นสดๆ รสชาติจัดจ้านหอมฟุ้งทะลุทะลวงไปถึงหน้าปากซอยจนสุนัขบ้านไหนก็ต้องน้ำลายสอ ยามเย็นของหมู่บ้านชายป่าเริ่มถูกโอบกอดด้วยความมืดสลัว ดวงดาวดวงแรกเริ่มทอประกายระยิบระยับแข่งกับแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนไว้ใต้ชายคาหลังบ้าน โต๊ะไม้ตัวเก่าถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยด้วยฝีมือของพรานหนุ่มผู้แข็งกระด้างในสายตาคนนอก แต่กลับอ่อนโยนและใส่ใจทุกรายละเอียดเมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยา บนโต๊ะเวลานี้เต็มไปด้วยสำรับอาหารที่ส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจ "ต้มยำปลาช่อนนาเนื้อหวานน้ำซุปแซ่บซี้ด", "เนื้อย่างจิ้มแจ่วสมุนไพรสูตรโบราณ", และ "ไข่เจียวสมุนไพรป่าฟูหนา" ที่รินรดาแอบหยิบไข่นกกระทาจากมิติลับมาผสมลงไปด้วยเพื่อเพิ่มความมันหนึบ เคียงด้วยผักสดนานาชนิดที่เก็บมาจากแปลงหลังบ้าน ขุนเขาตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่จานให้รินรดาก่อน แล้วจึงตักให้ตัวเอง ดวงตาคมกริบมองผลงานตรงหน้าด้วยความทึ่ง แม้เขาจะผ่านสมรภูมิรบและใช้ชีวิตในป่าดงพงไพรมาอย่างโชกโชน แต่ไม่มีมื้อไหนเลยที่จะทำให้หัวใจของเขาอิ่มเอมและอบอุ่นเท่ากับการได้มานั่งล้อมวงกินข้าวกับภรรยาตัวแสบคนนี้ "ลองชิมต้มยำนี่ดูก่อนค่ะ ระวังลิ้นพองด้วยนะคะ เพราะฉันตั้งใจใส่พริกขี้สวนสวนหลังบ้านไปเกือบกำมือใหญ่" รินรดาตักเนื้อปลาช่อนชิ้นโตราดน้ำซุปสีใสซ่อนความแซ่บใส่ชามให้สามี ขุนเขาตักเข้าปากคำโต ความเผ็ดร้อน เปรี้ยวเค็มกลมกล่อม และความหวานตามธรรมชาติของเนื้อปลาสดๆ กระจายซ่านไปทั่วโพรงปาก รสชาติที่จัดจ้านแต่แฝงด้วยความใส่ใจทำให้ชายหนุ่มถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะตักเข้าปากคำที่สองตามมาติดๆ โดยไม่ต้องเอ่ยคำชม แต่วิธีการกินที่เจริญอาหารยิ่งกว่าเดิมคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด "อร่อยจนพี่พูดไม่ออกเลยใช่ไหมล่ะคะ?" รินรดาหัวسเราะคิกคักอย่างชอบใจ นางใช้ช้อนกลางตักเนื้อย่างติดมันชิ้นที่ฉ่ำที่สุดจิ้มแจ่วรสเด็ดส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ แก้มป่องจนน่าหยิก ขุนเขามองท่าทางนั้นด้วยสายตาที่ลึกล้ำขึ้น บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืน เสียงจิ้งหรีดเรไรขับกล่อม และแสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้า ทำให้โลกทั้งใบราวกับหดเหลือแค่คนสองคน รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรักและความทะนุถนอม "ริน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนางเบาๆ "คะ? มีอะไรติดหน้าฉันหรือไง หรือว่าเผ็ดเกินไป?" นางชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวคำต่อไป ขุนเขาส่ายหน้าช้าๆ เขาเอื้อมมือหนามาวางทับมือเรียวเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านเข้ามาถึงหัวใจของหญิงสาวอย่างจัง รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะยิ่งกว่าตอนยืนเคี่ยวแกงเผ็ดเสียอีก "ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่มาอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิตชีวา และ... ขอบคุณที่รักผู้ชายบ้านๆ อย่างพี่" คำพูดที่กลั่นออกมาจากใจจริงของอดีตทหารหนุ่มผู้ไม่เคยเก่งเรื่องหวานเลี่ยน ทำเอารินรดาถึงกับนิ่งงบไป นางเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานขึ้นจนปิดไม่มิด "ใครบอกว่าฉันรักคุณกันล่ะคะ... ฉันแค่เห็นว่าคุณเป็นลูกมือเผาถ่านที่ใช้ประโยชน์ได้ต่างหากเล่า" นางเชิดหน้าขึ้นทำปากเก่งกลบเกลื่อนความหวั่นไหว แต่ใบหน้าที่แดงก่ำถึงใบหูนั้นฟ้องชัดเจนเสียยิ่งกว่าคำพูดใดๆ ขุนเขาหัวسเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายื่นมืออีกข้างมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มเนียนของภรรยาออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนนั้นทำให้รินรดายิ่งใจเต้นแรงขึ้นไปอีก ทั้งคู่สบตากันเนิ่นนาน ท่ามกลางความหอมกรุ่นของอาหารมื้อค่ำที่ยังคงลอยวนอยู่รอบตัว ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ได้ถักทอความสัมพันธ์ของคนทั้งสองให้แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเดิม ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและอบอวลไปด้วยความสุขนั้นเอง *แกร๊ก!* เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นแผ่วเบาจากมุมมืดบริเวณรั้วหลังบ้าน ใกล้กับแปลงผักสวนครัวในมิติลับ! ขุนเขาเปลี่ยนสีหน้าเป็นนักล่าทันที สัญชาตญาณทหารตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที ร่างหนาผุดลุกขึ้นยืนบังร่างของภรรพยาไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว สายตาคมก్రిบกวาดมองไปยังความมืดมิดอย่างไร้ซุ่มเสียง รินรดากำชายเสื้อของสามีแน่น หัวใจที่เต้นหวานซึ้งเมื่อครู่กลับมากระหน่ำรัวด้วยความตึงเครียด ก่อนที่เงาร่างของใครบางคนจะก้าวพ้นความมืดออกมาภายใต้แสงจันทร์... พร้อมกับกลิ่นอายอันตรายที่ไม่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลิ้มรสความอร่อยและความแซ่บไปด้วยกันนะคะ!