จุดร่วมที่ซ่อนอยู่

เศษกระดาษแผ่นเก่าที่เปื้อนคราบหมึกจาง ๆ บนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องสมุดเขตหวงห้าม ส่งกลิ่นอัปชื้นของกาลเวลาและละอองเวทมนตร์ที่เสื่อมสลาย เซวีน่าใช้นิ้วเรียวเกลี่ยฝุ่นผงที่เกาะอยู่บนบันทึกเวทบทโบราณ ดวงตาสสีนิลของเธอกวาดมองตัวอักษรหวัด ๆ ที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์—ลายมือที่เธอคุ้นเคยยิ่งกว่าเงาของตัวเอง "คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือ เซวีน่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากความมืดริมชั้นหนังสือ อลิคก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งทิ้งน้ำหนักพิงเสาหิน แววตาคมกริบของเขาสะท้อนประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ จากผลึกเวทมนตร์บนเพดาน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าพวกเขาจะลักลอบเข้ามาในเขตกักกันระดับสามของหอสมุดกลางสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ยามวิกาล เซวีน่าไม่ตอบในทันที เธอยื่นสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เพิ่งหยิบออกมาจากช่องลับหลังชั้นหนังสือตำราประวัติศาสตร์ให้เขา สันปกหนังสีดำหลุดลุ่ยปรากฏตราสัญลักษณ์รูปกางเขนไขว้ประดับด้วยรูปงู—สัญลักษณ์ของ "ภาคีโลหิตกาล" องค์กรกบฏเวทมนตร์ที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบหี่ปีก่อน และเป็นแผลเป็นในอดีตที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องในสังคมเวทมนตร์ปัจจุบัน อลิคก้มลงมองสมุดเล่มนั้น แววตานิ่งสงบของชายหนุ่มไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่ถูกโยนก้อนหินลงไป รอยยิ้มจาง ๆ ที่มักประดับบนมุมปากของเขาเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย "คุณได้มันมาจากไหน" เสียงของอลิคต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาโดยไม่ตั้งใจ จนละอองเวทมนตร์รอบตัวเริ่มสั่นระริก "ชั้นหนังสือของอาจารย์คาร์ล" เซวีน่าตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบจับจ้องปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่กะพริบ "และที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ... ชื่อที่ปรากฏอยู่หน้าแรกของบันทึกเล่มนี้ ไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่มันคือลายมือของคนที่คุณอ้างว่า... ตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที เสียงหยดน้ำจากเพดานถ้ำใต้ดินดังสะท้อนก้อง กลิ่นอายความตึงเครียดระหว่างทั้งสองคนประจักษ์ชัดเจนในอากาศ อลิคก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ช้า ๆ ปลาย นิ้วของเขาแตะลงบนหน้ากระดาษแผ่นนั้นอย่างทะนุถนอม ราวกับเกรงว่ามันจะสลายกลายเป็นฝุ่นผงหากสัมผัสแรงเกินไป "ท่านปู่... เซบาสเตียน" อลิคพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเซวีน่าตรง ๆ "คุณรู้ไหมว่าการขุดคุ้ยเรื่องนี้ หมายความว่าอย่างไร เซวีน่า มันไม่ได้อันตรายแค่กับตัวคุณ แต่มันหมายถึงการดึงเอาเงาอดีตที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง" เซวีน่าสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมสมาธิเพื่อควบคุมการมองเห็นพลังงานเวทมนตร์ในดวงตา เธอมองเห็นเส้นใยสีแดงเข้มที่เชื่อมโยงระหว่างตัวตนของอลิคกับสมุดบันทึกเล่มนั้น เส้นใยที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการร่ายเวทสะกดรอยตามและคำสาปคุ้มครองตัวตน—เวทบทเดียวกันกับที่เคยปกป้องเธอจากการถูกลอบสังหารเมื่อสามปีก่อน "ฉันไม่ได้อยากขุดคุ้ยอดีตเพื่อความสะใจ อลิค" เซวีน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ "แต่เมื่อวานนี้ ตอนที่ฉันใช้เนตรเวทแกะรอยคราบพลังงานในเหตุการณ์ระเบิดที่ลานประลอง ร่องรอยพลังนั้นมันตรงกับรูปแบบเวทของเซบาสเตียน... คนเดียวกับคนที่ช่วยชีวิตฉันไว้ในคืนที่ครอบครัวของฉันถูกฆ่าล้างโคตรเมื่อสิบปีก่อน" อลิคชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความลับที่เขาเก็บงำมาตลอดการเดินทางถูกเปิดเผยออกทีละน้อยผ่านเศษเสี้ยวของหลักฐานที่เซวีน่ารวบรวมมา "คุณ... หมายความว่า..." อลิคกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คน ๆ เดียวกันอย่างนั้นหรือ?" "ใช่" เซวีน่าพยักหน้ารับช้า ๆ "เซบาสเตียนไม่ได้เป็นแค่ปู่ของคุณ แต่อาจารย์คาร์ล—อธิการบดีฝ่ายวิชาการของเรา—ก็มีชื่อปรากฏอยู่ในบันทึกการทดลองของภาคีโลหิตกาลในฐานะ 'ผู้ร่วมสมคบคิด' เช่นกัน พวกเขาสองคนไม่ได้เป็นศัตรูกันอย่างที่สถาบันพยายามสอนเรา แต่พวกเขากำลังทำบางอย่างร่วมกัน... เบื้องหลังฉากหน้าของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้" ก่อนที่อลิคจะได้เอ่ยคำใดต่อ แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์รอบห้องสมุดก็กระพริบไหวพร้อมกันสามครั้ง เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังขึ้นลั่นสถาบัน เสียงโลหะกระทบกันและฝีเท้าอันเร่งรีบของเหล่าอาจารย์เวรยามกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้เขตหวงห้ามนี้ด้วยความเร็วสูง "มีคนรู้ว่าเราอยู่ที่นี่" อลิคสบถเบา ๆ ก่อนจะคว้าแขนเซวีน่าให้ถอยไปหลบหลังชั้นหนังสือหนาทึบ ทว่า ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ร่ายเวทอำพรางตัว ประตูหินหนักอึ้งของห้องสมุดเขตหวงห้ามก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล แรงระเบิดส่งเศษหินและฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว ท่ามกลางกลุ่มควันสีเทาทึบ ร่างของชายสูงวัยในชุดคลุมสีเงินปักลายดาราจักรก็ก้าวเข้ามาอย่างช้า ๆ ไม้เท้าหัวกะโหลกคริสตัลในมือของเขาเปล่งแสงสีม่วงเข้มเยือกเย็น อาจารย์คาร์ลแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนราวกับผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรง "เก่งมาก เด็กน้อยทั้งสองคน" เสียงแหบพร่าของอธิการบดีดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุด "ไม่นึกเลยว่าความอยากรู้อยากเห็นของพวกเธอ จะนำพากุญแจดอกสุดท้ายมาส่งให้ฉันถึงที่นี่... อลิค หลานรัก และเซวีน่า ผู้สืบทอดสายเลือดแห่งเนตรทิพย์" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับเซวีน่าในตอนนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!