ผู้ทรยศในที่สูง

คราบเขม่าสีดำบนหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ในหอคอยทิศเหนือ ไม่ได้เกิดจากเศษเสี้ยวของไฟบรรลัยกัลป์ที่ไหน แต่มันคือคราบไอเวทระดับสูงที่ระเหยออกมาราวกับลมหายใจของสิ่งมีชีวิต เสียงกระซิบของระบบแจ้งเตือนระดับ SSS ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเซวีน่า ราวกับเสียงกะเทาะของเปลือกไข่ที่กำลังแตกออกเพื่อรอวันฟักตัว *[ระบบภารกิจลับระดับ SSS: ปลดล็อคความจริงแห่งผู้สร้าง — ตัวตนเบื้องล่างผนึกได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว และเป้าหมายแรกของมันคือการกลืนกิน "กุญแจ" ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าคุณในขณะนี้...]* ดวงตาสองสีของเซวีน่ากวาดมองไปเบื้องหน้า ไอสีเทาหมุนวนหนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นทิวทัศน์ด้านนอกของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าร้าวเป็นทางยาวตามแรงกดดันของสนามพลังที่มองไม่เห็น อลิคขยับตัวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเธออย่างรวดเร็ว ปลายมีดเวทมนตร์ในมือของชายหนุ่มสะท้อนแสงสีเงินยวงยามเมื่อปะทะกับประกายไฟแปลกปลอมที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ "ระวังค่ะ..." เสียงกระซิบของอลิคต่ำลึกและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง แผ่นอกของเขาเคลื่อนไหวขึ้นลงถี่กระชั้น แสดงให้เห็นว่าแม้แต่คนที่มีฝีมือการต่อสู้ไร้รูปแบบอย่างเขาก็ยังรู้สึกได้ถึงอันตรายระดับที่สั่นคลอนรากฐานจิตวิญญาณ "พลังงานตรงนี้ไม่ใช่เวทมนตร์ที่ถูกบันทึกไว้ในตำราของโรงเรียน มันมีความเก่าแก่กว่านั้น... ราวกับเป็นสิ่งที่ถูกฝังกลบไว้ก่อนที่โลกใบนี้จะมีกฎเกณฑ์เสียอีก" เซวีน่าไม่ตอบคำถาม เธอใช้ดวงตาพิเศษที่มักจะนำความหวาดกลัวมาสู่ผู้คนรอบข้างเพ่งมองทะลุผ่านกลุ่มควันสีเทานั้น สิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นเส้นใยสีดำนับล้านเส้นที่เชื่อมต่อจากใจกลางห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ พุ่งตรงดิ่งลงไปใต้รากฐานของหอคอยเวทมนตร์ราวกับรากของต้นไม้พิษที่กำลังสูบฉีดเลือดเนื้อของนักเรียนนับพันคนเพื่อหล่อเลี้ยงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังตื่นขึ้น และตัวการที่ยืนอยู่ตรงกลางของวงจรพลังนั้น... ไม่ใช่ใครอื่น ร่างเงาของอาจารย์ใหญ่ซิลเวสเตอร์ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้โบราณ มือทั้งสองข้างประสานกันเหนือไม้เท้าหัวกะโหลกคริสตัล ดวงตาที่เคยเปี่ยมด้วยความเมตตาและรอยยิ้มอันอบอุ่นที่นักเรียนทุกคนให้ความเคารพ บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งแววตาของความเป็นมนุษย์ รัศมีสีดำทมิฬแผ่พุ่งออกมาจากร่างของเขาโดยตรง กลืนกินแสงสว่างทั้งหมดภายในห้องจนมืดมิด "พวกเธอมาช้ากว่าที่ฉันคิดไว้นะ เด็กน้อย..." เสียงของอาจารย์ใหญ่แหบพร่าและซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับมีคนนับร้อยกำลังพูดออกมาพร้อมกันในเวลาเดียว "แต่ก็ถือว่ามาทันเวลาสำหรับพิธีการสุดท้ายพอดี" เซวีน่าก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ ปลายเท้าของเธอสัมผัสโดนเศษกระเบื้องแตก เสียงนั้นเบามากแต่มันกลับดังก้องกังวานในความเงียบงันอันน่าอึดอัดนี้ เธอจำความรู้สึกนี้ได้ดี มันเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนที่เธอเห็นรอยแยกของมิติในตำราต้องห้ามเมื่อปีที่แล้ว ไม่มีผิดเพี้ยน "อาจารย์ใหญ่..." เซวีน่าเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแหบแห้งแต่หนักแน่นพอที่จะทำลายความเงียบ "เส้นใยเวทมนตร์ที่เชื่อมต่อกับใต้หอคอย... และผนึกที่กำลังจะแตกออกนั่น ท่านเป็นคนจงใจคลายมันใช่ไหมคะ?" ซิลเวสเตอร์ไม่ได้ปฏิเสธ เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวเกินกว่าจะเป็นใบหน้าของมนุษย์ ดวงตาสสีดำสนิทไร้ซึ่งประกายตาคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่เซวีน่า ราวกับสัตวร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่ออันโอชะที่เดินเข้ามาติดกับด้วยความเต็มใจ "เด็กฉลาดมักจะอายุสั้นเสมือนที่เขาว่ากันนั่นแหละ เซวีน่า..." ซิลเวสเตอร์ก้าวเท้าเดินออกจากโต๊ะทำงานอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวลงมาบนพื้นหิน สร้างรอยไหม้สีดำเป็นทางยาว "เธอคิดว่าสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องพวกเธอจากอะไรกันแน่? ความสงบสุขงั้นหรือ? หรือความโง่เขลาที่ถูกถักทอขึ้นเพื่อให้พวกเธอใช้ชีวิตไปวันๆ โดยไม่รู้เลยว่าพวกเรากำลังยืนอยู่บนปากอيของความพินาศ" อลิคก้าวขึ้นมาบังหน้าเซวีน่าไว้ครึ่งหนึ่ง มือที่ถือมีดเวทกระชับแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว "อย่ามาพูดจาบิดเบือนความจริง ประตูมิติเบื้องล่างนั่นกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง ไม่เว้นแม้กระทั่งตัวท่านเองด้วยซ้ำ!" "ข้าไม่ได้ถูกกลืนกิน... แต่ข้าคือผู้เลือกที่จะเป็นประตูต่างหาก!" ซิลเวสเตอร์ตะโกนก้อง เสียงของเขาสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องจนกระจกทุกบานแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ไอเวทสีดำระเบิดออกรอบตัวเขาราวกับพายุหมุน ในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเซวีน่าอีกครั้ง ตัวอักษรสีเลือดกระพริบถี่รัวด้วยความเร่งรีบราวกับกำลังเตือนสติเธอก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป *[คำเตือนระดับวิกฤต: พลังชีวิตของ "กุญแจ" อยู่ในเกณฑ์อันตราย — สิ่งที่อยู่เบื้องล่างรับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณแล้ว และมันกำลังเอื้อมมือขึ้นมา...]* พื้นหินอ่อนเบื้องหน้าของอาจารย์ใหญ่แตกออกเป็นหลุมลึก ไอหมอกสีดำพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาณาจักรเวทมนตร์ และในความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาส สีแดงฉานคู่มหึมานับสิบคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องล่าง พร้อมกับเงาร่างของบางสิ่งที่ยื่นกรงเล็บอันยาวเฟื้อยขึ้นมาคว้าข้อเท้าของอาจารย์ใหญ่ไว้แน่น—แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือ รอยยิ้มบนใบหน้าของซิลเวสเตอร์ที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย... เขากลับกำลังหัวเราะรับการต้อนรับนั้นด้วยความยินดี และในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติของเซวีน่าจะถูกกระชากด้วยแรงดันมหาศาล เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างใบหูของเธอ... ไม่ใช่อลิค และไม่ใช่เสียงของอาจารย์ใหญ่ *“เจอตัวสักทีนะ... เจ้าของกุญแจตัวจริง”* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในความมืดมิดแห่งเวทมนตร์บทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — แอสทริดธาตุมนต์