เหยื่อรายแรก

“ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม... เซวีน่า” เสียงของอลิคแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย เขายืนนิ่งอยู่หน้าล็อกเกอร์ของ ‘มาร์คัส’ เพื่อนร่วมชั้นที่มักจะส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญเป็นประจำทุกเช้า ทว่าวันนี้ หน้าล็อกเกอร์สีเงินนั่นกลับว่างเปล่า ไม่มีกระเป๋าหนังสือ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของพลังเวทที่ควรจะตกค้างอยู่รอบๆ มันเหมือนกับว่าตัวตนของเด็กหนุ่มคนนั้นถูกลบหายไปจากมิติเวลาอย่างสมบูรณ์ เซวีน่าก้าวเข้าไปใกล้ ดวงตาคู่คมกวาดมองผ่าน ‘เลนส์พิเศษ’ ที่เธอซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตา เธอเห็นเพียงความว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่ดำมืดราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง “มาร์คัสไม่ได้มาเรียน” เซวีน่ากล่าวเรียบๆ แต่หัวใจของเธอเต้นรัวเหมือนกลองศึก “และที่สำคัญกว่านั้น อลิค... นายสังเกตเห็นไหมว่าไม่มีใครทักท้วงเลยสักคน” เธอกวาดสายตาไปรอบโถงทางเดินอันคึกคัก นักเรียนคนอื่นๆ ยังคงเดินผ่านไปมา หัวเราะร่า และจับกลุ่มคุยกันเรื่องการสอบปฏิบัติเวทมนตร์ในสัปดาห์หน้า ราวกับว่ามาร์คัสไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ไม่มีใครถามหาเขา ไม่มีใครเอ่ยชื่อเขา ราวกับความทรงจำเกี่ยวกับเด็กหนุ่มคนนี้ถูกลบเลือนไปจากสมองของทุกคนในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้โดยฉับพลัน “คนอื่นลืมเขาไปแล้ว” อลิคขมวดคิ้วแน่น มือหนาเอื้อมไปแตะกำแพงหินที่เย็นเฉียบ “เวทมนตร์ลบความจำขั้นสูง... หรือว่าจะเป็น ‘เวทอาคมแห่งการสูญสลาย’ ที่พวกกบฏชอบใช้กัน?” “ไม่หรอก” เซวีน่าปฏิเสธทันควัน “ถ้าเป็นฝีมือพวกนั้น มันต้องมีร่องรอยของการบิดเบี้ยวในกระแสมานา แต่นี่... มันเงียบเชียบเกินไป เหมือนกับว่าเขากำลังถูก ‘กลืนกิน’ มากกว่าถูกทำลาย” บรรยากาศรอบตัวเริ่มกดดันขึ้นอย่างน่าประหลาด เสียงหัวเราะสดใสของเพื่อนร่วมชั้นรอบข้างเริ่มกลายเป็นเสียงอื้ออึงในหูของเซวีน่า เธอมองเห็นเส้นใยพลังงานสีหม่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นเหนือศีรษะของนักเรียนแต่ละคน เส้นใยที่กำลังค่อยๆ รัดตัวและดึงเอาชีวิตชีวาออกจากเหยื่อรายต่อไป... “ไปที่ห้องสมุดเขตต้องห้ามกันเถอะ” เซวีน่ากระซิบ เสียงของเธอเย็นยะเยือก “ถ้ามาร์คัสถูกกลืนกินด้วย ‘สิ่งนั้น’ จริงๆ เราจะพบเบาะแสในหน้ากระดาษที่ไม่มีใครกล้าเปิดอ่าน” อลิคเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น “เซวีน่า... ถ้าเราก้าวเข้าไปในพื้นที่นั้น เราจะกลายเป็นเหยื่อรายถัดไปทันที เธอพร้อมจะเสี่ยงขนาดนั้นเลยเหรอ?” เซวีน่าหันไปสบตากับดวงตาสีเทาเข้มของชายหนุ่มตรงหน้า เธอเห็นความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น “ถ้าฉันไม่เสี่ยง... แล้วใครจะเป็นคนหยุดหายนะที่กำลังจะกลืนกินโรงเรียนนี้ล่ะ อลิค?” ทั้งสองมุ่งหน้าสู่ใจกลางห้องสมุดเขตต้องห้าม กลิ่นกระดาษเก่าแก่ผสมกับกลิ่นไอของมานาที่หนาแน่นจนแทบหายใจไม่ออก เซวีน่าร่ายเวทป้องกันเงียบๆ พลางหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ดูคล้ายกับจะสลายตัวเป็นฝุ่นผงได้ทุกเมื่อออกมาจากชั้นหนังสือที่ลึกที่สุด ทันใดนั้น... พื้นดินใต้เท้าก็สั่นสะเทือน เสียงหวีดหวิวแหลมเล็กดังขึ้นในหัวของเซวีน่า มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ แต่มันคือเสียงกรีดร้องของดวงวิญญาณนับพันที่ถูกกักขังไว้ในมิติที่ไม่มีใครมองเห็น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยแต่เยือกเย็นดังก้องอยู่ในมโนภาพของเซวีน่า ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นบนอากาศตรงหน้าเธออย่างชัดเจน [ ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบรอยแยกของมิติระดับ SSS - 'ผู้กลืนกินความทรงจำ' ได้ตื่นขึ้นแล้ว ] [ ภารกิจเร่งด่วน: ปิดผนึกรอยแยกก่อนที่ 'ตัวตน' ของคุณจะถูกลบเลือนออกจากประวัติศาสตร์ ] [ เวลาที่เหลือ: 00:59:59 ] “เซวีน่า... ดูนั่น!” อลิคตะโกนลั่น พร้อมกับชักอาวุธเวทมนตร์ออกมาทันที เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสอง รอยแยกสีดำสนิทค่อยๆ ฉีกออกเหมือนกระดาษที่ถูกฉีกขาด และจากรอยแยกนั้น... ร่างของใครคนหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมา ร่างนั้นมีใบหน้าเหมือนมาร์คัสทุกประการ แต่ดวงตาของเขากลับเป็นสีขาวโพลนไร้แวว และในมือของเขากำลังถือสิ่งที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง... ‘กุญแจ’ ที่จะเปิดประตูนรกสู่โลกเวทมนตร์ที่ทุกคนคุ้นเคย “มาร์คัส... นายยังมีชีวิตอยู่จริงๆ สินะ” เซวีน่าขยับตัวเข้าหาความตายอย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มตรงหน้าเผยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ซ้อนทับกันหลายสิบชีวิต “ฉันไม่ได้เป็นมาร์คัสแล้ว... ฉันคือภาชนะที่ว่างเปล่า ซึ่งกำลังจะเติมเต็มด้วยความตายของพวกเธอทั้งคู่” อลิคพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือแสง แต่เงาดำนั้นกลับหายไปในอากาศและปรากฏขึ้นข้างหลังเซวีน่าอย่างฉับพลัน พร้อมกับความเย็นเยียบที่ทาบทับลงบนลำคอของเธอ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับเซวีน่าในตอนที่แสนบีบคั้นนี้ พักสายตาสักครู่แล้วมาเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! แอสทริดธาตุมนต์