รอยร้าวในความเชื่อใจ

คราบเขม่าสีดำบนหน้ากระดาษพาร์ทิชันเวทมนตร์ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดในการปรุงยา แต่มันเกิดจากการระเบิดอย่างฉับพลันของวงจรมานาขั้นสูงที่ถูกถอดรหัสโดยสัญชาตญาณ เซวีน่าก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวกรีดร้องเสียงแหลม ดวงตาคู่คมของเธอที่ปกติจะมองเห็นเพียงกระแสมานาไหลเวียน บัดนี้กลับมองทะลุผ่านชั้นเวทมนตร์พรางตาที่อลิคใช้ตบตาคนทั้งสถาบันมาตลอดสามปีเต็ม เส้นใยมานาสีแดงฉานระเรื่อ—สีที่เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มกบฏ ‘อัคนีโลหิต’ ผู้ทำลายล้างเขตปกครองเขตเจ็ดเมื่อปีก่อน—กำลังพันCธนาการอยู่รอบข้อมือของชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ "นาย... ไม่ใช่แค่นักเรียนแลกเปลี่ยนธรรมดา" เสียงของเซวีน่าแผ่วเบา แต่สั่นเครือด้วยความผิดหวังที่ประเดประداเข้ามาในอก อลิคชะงัก รอยยิ้มที่มักประดับบนใบหน้าบอยด์แบนด์จางหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเย็นชาที่เซวีน่าไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาลดมือลงอย่างช้าๆ ปล่อยให้เศษกระดาษบันทึกเวทมนตร์ต้องห้ามร่วงหล่นลงสู่พื้นหินอ่อน "เธอเห็นมันตั้งแต่เมื่อไหร่ เซวีน่า" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับไม่ใช่คนๆ เดียวกันกับที่นั่งติวหนังสือวิชาคาถาประยุกต์กับเธอเมื่อคืนนี้ "ตั้งแต่แรก... ตั้งแต่หน้าที่นายบอกว่าบังคับมาเข้าเรียนที่นี่เพราะครอบครัวบังคับ" เซวีน่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกทำให้เธอตระหนักว่า ความเชื่อใจที่เธอค่อยๆ สร้างขึ้นมาตลอดเทอมนี้พังทลายลงในพริบตา "แต่ฉันเลือกที่จะไม่สนใจ เพราะคิดว่าทุกคนมีความลับ... แต่อย่างน้อยที่สุด นายก็น่าจะมีความจริงใจให้เพื่อนร่วมทีมบ้าง" "เพื่อนร่วมทีม?" อลิคหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน "เซวีน่า โลกเวทมนตร์ไม่ได้สวยงามและมีมิตรภาพบริสุทธิ์แบบที่อาจารย์ในหอคอยพยายามกรอกหูพวกเราหรอกนะ ความลับของฉัน... มันคือภารกิจที่เดิมพันด้วยชีวิตของคนนับพัน" ปมปัญหาที่ซ่อนเร้นมานานเริ่มคายออก ความอึดอัดในห้องสมุดใต้ดินแห่งนี้กดทับจนแทบหายใจไม่ออก เซวีน่าถอยหลังไปชนชั้นหนังสือโบราณ หนังสือเวทมนตร์เล่มหนาร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น แต่ไม่มีใครสนใจสติปัญญาของคนรอบข้างอีกแล้ว สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ท่ามกลางกระแสมานาที่ปั่นป่วนรอบตัว "ภารกิจบ้าบออะไรที่ต้องใช้เวทมนตร์ต้องห้ามของกบฏ!" เซวีน่าตวาดกลับ ความโกรธเข้าครอบงำความกลัว "นายกำลังหลอกใช้ฉัน นายรู้ว่าฉันมองเห็นโครงสร้างเวท นายถึงเข้ามาตีสนิท เพื่อให้ฉันช่วยถอดรหัสประตูนิรภัยของหอคอยวิจัยใช่ไหม!" อลิคเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสบตาเธอนิ่ง ก่อนจะก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่เซวีน่าไม่ทันตั้งตัว ปลายคางของเธอถูกปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขารั้งขึ้นเล็กน้อย บังคับให้เธอต้องสบตากับเขาตรงๆ ระยะห่างเพียงคืบทำให้เธอได้กลิ่นอายจางๆ ของดินปืนและสนิมเหล็กที่ติดตัวเขามาตลอด "ถ้าฉันอยากหลอกใช้เธอ... ฉันคงไม่ยอมเอาตัวเข้ามารับคำสาปย้อนกลับแทนเธอในคาบเรียนคาถาป้องกันตัวเมื่อเดือนก่อนหรอกนะ เซวีน่า" อลิคกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความจริงจังที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "สิ่งที่ฉันทำ... มันอาจจะสกปรกในสายตาของกฎหมาย แต่ถ้าฉันไม่ทำ สถาบันแห่งนี้และพวกเธอทุกคนจะไม่ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำ" หัวใจของเซวีน่ากระตุกวูบ ความลังเลฉายชัดขึ้นในแววตา เธอมองสำรวจใบหน้าของชายหนุ่มที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดี รอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากที่เขาเคยบอกว่าโดนแมวข่วน แท้จริงแล้วมันคือร่องรอยจากดาบมานาของหน่วยล่าสังหาร ในขณะที่เซวีน่ากำลังจะอ้าปากเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจ เสียงกริ่งเตือนภัยระดับสูงสุดของสถาบันเวทมนตร์ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกตึกเรียน แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องผ่านกระจกสีสเตนลาสเข้ามาในห้องสมุด ย้อมบรรยากาศรอบตัวให้กลายเป็นสีเลือด ไม่เพียงแค่นั้น ผนังห้องสมุดด้านทิศตะวันตกที่ควรจะทึบตัน กลับถูกแรงระเบิดมหาศาลพังทลายลงเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทสามร่างที่ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบ และหนึ่งในนั้น... ถือครองคถาเวทมนตร์ที่เซวีน่าจำได้แม่นยำว่าเป็นของอาจารย์ใหญ่ผู้ล่วงลับ อลิคหน้าถอดสีเป็นครั้งแรก เขาดึงตัวเซวีน่ามาหลบด้านหลังทันที พร้อมกับสะบัดมือสร้างบาตรคุ้ม1กันมานาขั้นสูง "หนีไปซะ เซวีน่า... พวกมันไม่ได้มาเพื่อฉัน แต่พวกมันมาเพื่อฆ่าคนที่รู้ความลับแบบเธอ!" ...ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!