บทเรียนจากอาจารย์ผู้ล่วงลับ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและเศษซากคริสตัลเวทมนตร์ที่แตกละเอียด ยังคงอบอวลอยู่ภายใต้เงาของห้องใต้ดินหอพักปีสาม ราวกับร่องรอยของสงครามขนาดย่อมที่เพิ่งมอดดับลง เซวีน่าทรุดตัวลงพิงกับผนังหินเย็นเฉียบ ลมหายใจของเธอยังคงติดขัดไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้าทางกาย หากแต่เป็นเพราะภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ ดวงตาคู่คมของเด็กสาวกวาดมองละอองเวทสีนิลที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่เวทมนตร์มาตรฐานที่สอนกันในตำราหลวง แต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกลบเลือน—ร่องรอยเดียวกับที่อาจารย์ผู้ล่วงลับเคยทิ้งไว้ก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อปีก่อน "เธอจ้องมันนานเกินไปแล้วนะ เซวีน่า" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นทำลายความเงียบ อลิคก้าวออกมาจากมุมมืดของห้อง แสงไฟจากคบเพลิงวับแวมสะท้อนดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทเสมอ ทว่าในยามนี้ ไม่มีรอยยิ้มนั้นปรากฏบนใบหน้าของเขา มีเพียงความจริงจังและแววตาที่อ่านไม่ออก ชายหนุ่มปัดเศษฝุ่นตามเสื้อคลุมสีเข้ม ก่อนจะย่อตัวลงนั่งให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ เซวีน่าหันขวับ ดวงตาส่อแววระแวดระวัง เธอขยับถอยหลังเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังคิดถึงเรื่องอะไรอยู่... อลิค หรือฉันควรจะเรียกนายด้วยชื่ออื่นดีล่ะ?" คำถามนั้นทิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบ อลิคไม่ได้หลบตา เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ฝืนเสียจนน่าใจหาย นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่รอยแผลเป็นจางๆ บริเวณข้างขมับของตัวเอง—ร่องรอยที่เขาพยายามปกปิดมาตลอดตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามากลางคัน "เธอฉลาดเกินไป เซวีน่า นั่นคือปัญหาใหญ่ที่สุดของเธอ" อลิคถอนหายใจยาวนาน ราวกับกำลังปลดปล่อยภาระที่แบกรับมาเนิ่นนาน "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอนานขนาดนี้หรอก... แต่โลกเวทมนตร์บ้าๆ นี้น่ะ ถ้าใครรู้ว่าฉันเป็นใคร ชีวิตที่เหลือคงมีแต่คำว่า 'ล่า' กับ 'หนี' เท่านั้นแหละ" "ถ้านายคือกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยงกับกลุ่มกบฏ และเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์คืนวันที่อาจารย์มาร์cusเสียชีวิต... นายคิดว่าฉันจะปล่อยให้นายลอยนวลอยู่แบบนี้ได้เหรอ?" เซวีน่าสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดเวทที่เคลือบด้วยพิษ ความโกรธและความสงสัยตีรวนอยู่ในอก อลิคเงียบไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ตกใจกับท่าทีนั้น กลับกัน เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและอ้างว้าง "อาจารย์มาร์cusไม่ได้เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุจากการทดลองเวทมนตร์... และเขาไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของพวกกบฏอย่างที่สภาเวทมนตร์ประกาศออกไปให้คนทั้งโรงเรียนงมงายหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเซวีน่ากระตุกวูบ บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงฉับพลัน ดวงตาที่มองเห็นพลังงานเวทมนตร์ของเธอเบิกกว้างขึ้น เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าออร่าสีดำรอบตัวของอลิคกำลังสั่นไหว มันไม่ใช่พลังที่ชั่วร้าย แต่มันคือพลังที่แบกรับความทรงจำอันเจ็บปวดและคำสาปแห่งความลับ "หมายความว่ายังไง..." เซวีน่าเค้นเสียงถาม มือเรียวเผลอกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ "หมายความว่า... อาจารย์ของเธอ เป็นหนึ่งในผู้สร้าง 'บทเรียน' ที่พวกเรากำลังเผชิญอยู่ยังไงล่ะ" อลิคหันมาสบตาเตร็งตรง แววตานั้นจริงจังจนน่ากลัว "และเขาก็ไม่ได้ทิ้งแค่ฉันไว้ข้างหลัง... แต่เขาทิ้งพิกัดของ 'บางสิ่ง' ที่พวกมันกำลังตามหาไว้ในตัวเธอด้วย เซวีน่า" ก่อนที่เซวีน่าจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงระฆังเตือนภัยยามวิกาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาณาบริเวณโรงเรียนเวทมนตร์ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลพุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับร้อยปี กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยพลังเวทมนตร์ต้องห้าม พร้อมกันนั้น หน้าต่างกระจกสีสเตนกลาสของห้องใต้ดินก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ละอองเวทสีแดงฉานสาดกระเซ็นเข้ามา พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนากลุ่มใหญ่ที่ก้าวข้ามเศษกระจกเข้ามาอย่างเงียบเชียบ—และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเซวีน่าสะดุดกึก ก็คือสัญลักษณ์รูป 'กุญแจไขว้กับดวงตาที่สาม' ที่ประทับอยู่บนเสื้อคลุมของแขกยามวิกาลกลุ่มนั้น... มันคือสัญลักษณ์เดียวกับแหวนประจำตัวของอาจารย์มาร์cus ที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับศพของเขา! "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะไม่รอให้เราคุยกันให้จบแล้วล่ะนะ" อลิคสะบัดมือขวาเบาๆ ดาบเวทมนตร์โปร่งแสงรูปร่างประหลาดก็ปรากฏขึ้นพร้อมใช้งาน ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งการต่อสู้ "จำที่ฉันเคยบอกได้ไหม? ถ้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว... เราจะไม่มีวันได้รู้ความจริงอีกเลย" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเดินทางไปพร้อมกับเซวีน่านะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!