แขกไม่速เชิญ

“ถ้าคุณกรวีร์จะกรุณาเคาะประตูก่อนเข้าห้องทำงานท่านประธานสักนิด ดิฉันคิดว่ามารยาทพื้นฐานทางธุรกิจคงไม่ใช่เรื่องเกินความสามารถของคุณหรอกนะคะ” กวินท์ดีดตัวผงะลุกขึ้นจากตักของภคินในเสี้ยววินาที ความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูไม่ได้มาจากความเขินอายอย่างเดียว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในสถานการณ์อันน่าปวดหัวต่างหาก ร่างโปร่งจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีคล่องแคล่ว สายตาคมกริบตวัดมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าบานประตูห้องกระจกใส กรวีร์ก้าวเข้ามาด้านในอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ร่างสูงโปรแกรมในชุดสูทสั่งตัดพิเศษกวาดตามองสภาพห้องที่อวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด รอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่มักจะส่งให้คนอื่นเสมอในยามนี้กลับดูระคายเคืองสายตาของใครบางคนอย่างยิ่งยวด “โอ๊ะ ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ พอดีเลขาฯ หน้าห้องบอกว่าคุณวินท์กำลังเคลียร์ ‘งานด่วน’ กับท่านประธานอยู่ ผมก็เลยนึกว่าเป็นเรื่องเอกสารซะอีก... ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นมุมขันอาสาบริการแบบใกล้ชิดสนิทสนมขนาดนี้” กรวีร์จงใจเน้นเสียงตรงคำว่าใกล้ชิด พร้อมกับส่งสายตาแพรวพราวมาทางกวินท์ บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนแทบจะติดลบเมื่อภคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างหนาของท่านประธานหนุ่มขยับเข้ามายืนบังร่างโปร่งของเลขาฯ ไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกราบกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุจดั่งสัตว์ป่าหวงถิ่น กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนชัดเจน ความหึงหวงที่พุ่งพล่านจนแทบจะระเบิดออกมาทางผิวหนังทำให้รังสีความน่ากลัวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ “ถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไรเชิญออกไปครับ ห้องทำงานผมไม่ได้ต้อนรับคนไม่มีมารยาท” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างไร้เยื่อใย ภคินไม่ได้ซ่อนความไม่พอใจไว้เลยแม้แต่น้อย เขายืนกอดอกจ้องหน้าคู่แข่งทางธุรกิจที่กล้าดีอย่างไรถึงมาล้ำเส้นในพื้นที่ส่วนตัวของเขา “แหม ท่านประธานใจร้ายจังเลยนะครับ ผมแค่นเอาโปรเจกต์ร่วมทุนล็อตใหม่มานำเสนอคุณวินท์ในฐานะหัวหน้าทีมประสานงานต่างหากล่ะครับ ไม่อย่างนั้นปล่อยให้คุณวินท์ต้องมารับภาระหนักหน่วง ‘เหนื่อยหอบ’ อยู่ในห้องคนเดียวแบบนี้ ผมในฐานะพาร์ทเนอร์ก็อดเป็นห่วงไม่ได้” กรวีร์จงใจใช้คำพูดสองแง่สองง่าม พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ กวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธ มือเรียวเอื้อมไปคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดูทันทีโดยไม่ปล่อยให้บรรยากาศมาคุกรุ่นไปมากกว่านี้ หน้าที่การงานต้องมาก่อนเรื่องส่วนตัวเสมอ—นั่นคือคติประจำใจของเลขาฯ ฝีปากกล้า “ขอบคุณสำหรับเอกสารค่ะคุณกรณ์ เดี๋ยวทางเราจะตรวจสอบรายละเอียดแล้วติดต่อกลับตามขั้นตอนปกติ เชิญค่ะ” กวินท์ผายมือไปยังประตูอย่างสุภาพ แต่แววตาชัดเจนว่ากำลังไล่ส่งทางอ้อม แต่มีหรือที่คนอย่างกรวีร์จะยอมถอยง่ายๆ ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด จงใจโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับกวินท์ “โธ่ คุณวินท์ครับ เอกสารกองโตแค่นี้ จะสู้ให้ผมพาไปทานกาแฟอร่อยๆ ข้างนอกเพื่อผ่อนคลายความเครียดจาก ‘ท่านประธานจอมโหด’ สักหน่อยไม่ได้หรอกครับ ไปกับผมดีกว่านะ รับรองว่าคุณจะลืมความเหนื่อยล้าเป็นปลิดทิ้งเลย” พับผ่าสิ! ไอ้หมอนี่มันจงใจหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ! กวินท์ยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่ของภคินก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับกรวีร์อย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของกรวีร์เต็มแรง แรงดึงมหาศาลทำให้ร่างของนักธุรกิจหนุ่มเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ “ถอยปากเน่าๆ ของคุณออกไปให้ห่างจากเลขาฯ ผม!” ภคินคำรามต่ำในลำคอ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกจุดจนลุกโชน ความหึงหวงที่พยายามอดกลั้นไว้ขาดสะบั้นลงในวินาทีที่อีกฝ่ายกล้าแตะต้องคนของเขาต่อหน้าต่อตา กรวีร์ขมวดคิ้วมุ่น ปัดมือของภคินออกด้วยความไม่พอใจ รอยยิ้มกวนประสาทหายวับไปจากใบหน้า “เฮ้ย ใจเย็นน่าท่านประธาน ผมก็แค่ชวนเลขาฯ คุณคุยเรื่องงาน ทำไมต้องทำท่าทางเหมือนหมาหวงก้างขนาดนั้นด้วย หรือว่าความจริงแล้ว... สถานะระหว่างคุณกับคุณวินท์มันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องกันแน่ล่ะครับ?” คำพูดจี้ใจดำนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ กวินท์สะท้านเฮือก หัวใจกระตุกวูบ รีบก้าวเข้าไปดึงแขนเสื้อของภคินเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม “ท่านประธานคะ พอเถอะค่ะ อย่าไปถือสาคนไม่มีมารยาทเลย เชิญคุณกรณ์กลับไปได้แล้วค่ะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. เชิญคุณออกไปจริงๆ” ภคินยังคงจ้องหน้ากรวีร์เขม็ง รังสีอำมหิตแผ่กระจายรอบตัวจนน่ากลัว แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดึงเบาๆ ที่แขนเสื้อจากคนด้านหลัง ความโกรธเกรี้ยวในอกก็ค่อยๆ เปลี่ยนรูปเป็นความอึดอัดระคนหวงแหน “ฟังเลขาฯ ผมซะ แล้วไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่เซ็นสัญญาร่วมทุนกับบริษัทคุณ” ภคินกดเสียงต่ำอย่างเด็ดขาด กรวีร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่ห-ระ ดวงตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองกวินท์ด้วยความเสียดายระคนท้าทาย “ก็ได้ครับ... ผมยอมถอยก่อนก็ได้ แต่เกมนี้ยังไม่จบหรอกนะท่านประธาน ระวัง ‘ของรัก’ จะหลุดมือไปซะก่อนล่ะ” พูดจบ กรวีร์ก็หันหลังเดินนวยนาดออกจากห้องไปอย่างลอยชาย ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องยังคงหลงเหลือความคุุกรุ่นและกลิ่นอายของความตึงเครียดเอาไว้ ปัง! ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของกวินท์ ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานอย่างหมดแรง วันนี้มันวันซวยอะไรกันเนี่ย ทำไมต้องมีเรื่องให้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ทว่า ความเงียบสงบยังไม่ทันได้คืนกลับมา ร่างหนาของภคินก็โน้มตัวลงมาทาบทับจากด้านหลัง สองแขนแข็งแกร่งค้ำพนักพิงเก้าอี้ไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างโปร่งให้อยู่ในอ้อมแขนอย่างจำยอม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนกวินท์ต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้และหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นส่ำ “ท่านประธาน... ปล่อยเลยนะ” กวินท์เอ็ดเสียงเบา พยายามขยับตัวหนีแต่ก็ถูกวงแขนนั้นล็อกไว้แน่น “ห้ามไปไหนกับมันเด็ดขาด” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดใบหู น้ำเสียงจริงจังและเจือแววเอาแต่ใจแบบสุดๆ จนกวินท์ต้องชะงัก “มันเรื่องอะไรล่ะครับ ผมเป็นเลขาฯ นะ ไม่ใช่สมบัติของคุณ—” “ใช่... เธอไม่ใช่สมบัติ” ภคินขัดขึ้นทันควัน ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนปลายจมูกโด่งเกือบชิดพวงแก้มเนียน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นดังขึ้นข้างหูราวกับคำประกาศิต “แต่เธอคือคนเดียวที่ฉันยอมให้ยืนอยู่ข้างๆ ในฐานะ... คนสำคัญของฉัน” กวินท์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบไหวรุนแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซึนเดระที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาจริงจังและลึกซึ้งของคนที่ก้มลงมาสบตากันในระยะประชิด ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจเต้นโครมครามจนแทบหยุดหายใจ เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตามด้วยเสียงเปิดพรวดเข้ามาของบุคคลที่ไม่คาดฝัน “วินท์! แกรรร—ชิบหายแล้ว! ฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะใช่มั้ยวะ!” มีนารายืนค้างเติ่งอยู่หน้าประตู มือยังไม่ทันปล่อยจากลูกบิด ดวงตากลมโตเบิกกว้างเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นภาพหัวหน้าจอมโหดกำลังโอบกอดเพื่อนสนิทของเธอในระยะประชิดชนิดแนบเนื้อ กวินท์หน้าแดงแจ๋ ผผลักอกภคินออกเต็มแรงในทันที ขณะที่ท่านประธานหนุ่มหน้าตึงดลด้วยความหงุดหงิดขั้นสุดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองของวัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ!