อุบัติเหตุบนโซฟาหนังแท้

"เลิกทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแล้วเซ็นเอกสารตรงนี้ซะทีเถอะค่ะท่านประธาน ถ้าช้ากว่านี้ดีลกับพาร์ทเนอร์ฝรั่งเศสคงบินหนีไปปารีสก่อนที่เราจะได้ดื่มกาแฟแก้วบ่ายนะคะ" กวินท์ดีดแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะทำงานด้วยปลายนิ้ว น้ำเสียงใสติดจะกวนประสาทเล็กน้อยถูกส่งออกไปพร้อมรอยยิ้มพราวระยับที่รู้ทันว่าร่างสูงโปร่งหลังโต๊ะทำงานกำลังพยายามซ่อนความหงุดหงิดไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบตึง ภคินเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่มองเลขาฯ ตัวแสบที่นับวันยิ่งทำตัวกล้าต่อปากต่อคำเขามากขึ้นทุกที ร่างสูงผุดลุกขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้ามาประชิดตัวจนกวินท์ต้องเผลอถอยหลังโดยอัตโนมัติ "เธอชักจะปากเก่งใหญ่แล้วนะกวินท์" เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น ภคินขยับเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ จนแผ่นหลังบางของกวินท์ชนเข้ากับพนักโซฟาหนังแท้สีดำสนิทตัวยาวกลางห้องทำงาน "ผมไม่ได้ปากเก่งครับ... เอ๊ย! ไม่ได้ปากเก่งค่ะ!" กวินท์เกือบหลุดสรรพนามชายแท้ออกไปตามความเคยชิน ดีที่ไหวตัวทันเปลี่ยนหางเสียงเป็นสุภาพสตรีได้ทันท่วงที แต่ดวงตากลมโตกลับไหวระริกเมื่อถูกร่างสูงกักตัวไว้ในอาณาเขตวงแขน ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความได้ใจเมื่อเห็นคนอวดดีเริ่มมีอาการปัดป้ายความมั่นใจทิ้งไปทีละนิด "นั่นสิ... เธอมันทั้งดื้อ ทั้งรั้น แถมยังชอบทำให้ฉันโมโหอยู่เรื่อย" "ถ้าท่านประธานรำคาญนัก ก็ไล่ผม... เอ๊ย! ไล่ฉันออกสิคะ จะได้ไม่ต้องมาทนเห็นหน้ากันอีก" กวินท์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเริ่มเต้นผิดจังหวะเพราะระยะห่างระหว่างกันมันน้อยเกินไปจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางบนตัวอีกฝ่าย "หึ ฝันไปเถอะ" ภคินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "ฉันไม่มีทางปล่อยให้คนอายุน้อยกว่ามาปั่นหัวเล่นแล้วลอยนวลไปง่าย ๆ หรอก" จังหวะนั้นเอง... ปลายรองเท้าหนังราคาแพงของภคินดันไปสะดุดเข้ากับพรมขนสัตว์หนานุ่มที่ปูอยู่หน้าโซฟาพอดี! "อุ๊ย!" กวินท์อุทานออกมาเบาด้วยความตกใจ เมื่อร่างสูงที่ควรจะยืนค้ำฟ้าอยู่เมื่อครู่กลับเสียหลักล้มคว่ำลงมาเต็มแรง ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด กวินท์จึงคว้าแขนกว้างนั้นไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว แต่แรงโน้มถ่วงกลับพาให้ร่างทั้งร่างของทั้งคู่เซถลาล้มลงไปบนโซฟาหนังแท้ตัวยาวด้วยกัน ตุบ! ร่างหนาหนักของภคินทาบทับลงมาเต็มแรง แขนแกร่งข้างหนึ่งยันขอบพนักโซฟาไว้ได้ทันเพื่อไม่ให้ทับอีกฝ่ายจนจุก แต่อีกข้างกลับโอบเอวบางไว้แน่นโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากปลายจมูกของกวินท์แค่คืบเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกันจนแทบจะหลอมละลาย ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามดังแข่งกันจนไม่รู้ว่าของใครดังกว่ากัน กวินท์เบิกตากว้างสมองขาวโพลนไปหมด ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้จนแทบจะนับขนตาได้ทำให้ลำคอแห้งผาก ริมฝีปากหยักได้รูปของอีกฝ่ายอยู่ห่างออกไปไม่ถึงเซนติเมตร และถ้าขยับอีกนิดเดียว... "อะ... ลุกออกไปเลยนะคะ!" กวินท์ได้สติคนแรก รีบใช้มือเล็กดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่ภคินกลับไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ซ้ำร้ายดวงตาคู่คมคู่นั้นยังพราวระยับยิ่งกว่าเดิม แถมยังทอดมองลงมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "ไม่เอา..." เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบagติดริมฝีปาก "เธอนี่... ซุ่มซ่ามเป็นบ้าเลยนะกวินท์" "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามสักหน่อย ท่านประธานต่างหากที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ!" กวินท์เถียงเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเกินกว่าที่หัวใจของเลขาฯ มือใหม่อย่างเขาจะรับมือไหว ภคินไม่ตอบโต้ เขาเพียงแต่มองริมฝีปากที่ขยับเถียงฉอดๆ นั้นด้วยสายตาเป็นประกาย ความนุ่มนิ่มของเอวบางที่อยู่ในอุ้งมือทำให้เขาไม่อยากขยับตัวไปไหนเลยแม้แต่น้อย กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ลอยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติที่เคยมีกระเจิดกระเจิง "ถ้าไม่ลุกขึ้นมาดีๆ ฉันจะฟ้องฝ่ายบุคคลว่าท่านประธานลวนลามลูกจ้างนะคะ!" กวินท์ขู่เสียงลอดไรฟัน พยายามเบี่ยงหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่ร้อนแรงเสียจนผิวแก้มร้อนผ่าว "เชิญฟ้องเลย..." ภคินโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ "เพราะต่อให้เธอฟ้องร้องยังไง ฉันก็ไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก... ตัวแสบ" กวินท์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ในอก ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความว้าวุ่นใจที่สลัดไม่หลุด ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รอให้อذنุญาต "คุณคินครับ พอดีผมเอาเอกสารโปรเจกต์ใหม่มาให้... เอ๊ะ!" เสียงทุ้มคุ้นเคยของกรวีร์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างชะงักกึกทันที เมื่อดวงตาคมปลาบกวาดมองเห็นภาพตรงหน้า—ท่านประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งกำลังคร่อมทับเลขาฯ คนสวยอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทางส่อความนัยชัดเจน! ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ