โอทีรอบดึกกับความลับที่ซ่อนอยู่

เสียงประตูกระจกนิรภัยที่ปิดลงอย่างไร้แรงกระแทกไม่ได้ทำให้บรรยากาศอึมครึมในห้องทำงานประธานดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย "งานของเลขาฯ ผม... ผมจัดการเองได้ค่ะคุณกรวีร์" ประโยคนั้นเพิ่งหลุดออกจากริมฝีปากของภคินเมื่อไม่กี่นาาทีก่อน พร้อมกับสายตาดุร้ายราวกับเสือหิวที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตัวเองจนกรวีร์ต้องยอมถอยทัพออกไปอย่างเสียหน้า ตอนนี้ ความเงียบงันอันน่าอึดอัดจึงกลับมาครอบครองพื้นที่อีกครั้ง มีเพียงเสียงคีย์บอร์ดที่ถูกระรัวด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของกวินท์เท่านั้นที่ทำหน้าที่ขับไล่ความเงียบ กองเอกสารงบประมาณไตรมาสล่าสุดสูงท่วมหัว บ่งบอกชัดเจนว่าคืนนี้ไม่มีคำว่า 'ตรงเวลา' สำหรับเลขาฯ ปากกล้าอย่างเขา กวินท์ถอนหายใจยาวเหยียด ปลายจมูกรั้นย่นเข้าหากันด้วยความเหนื่อยล้า ดวงตากลมโตเริ่มพร่ามัวหลังจากจ้องตัวเลขมานานนับหลายชั่วโมง อยากจะลุกขึ้นไปชงกาแฟสักแก้วให้ตื่นตัว แต่แค่ขยับไหล่ก็ร้าวระไปหมด "ถ้ายังนั่งถอนหายใจเสียงดังใส่มือถืออีกรอบ ฉันจะหักเงินเดือนข้อหาทำลายสมาธิการทำงาน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ฝั่งตรงข้าม ภคินยังคงนั่งหลังตรงอยู่ในชุดสูทสีเข้มที่ไร้รอยยับ แม้จะดึกดื่นค่อนคืนแล้วก็ตาม ประธานหนุ่มปรายตามองเลขาฯ ตัวแสบที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดสภาพ "ถ้าการถอนหายใจมันผิดกฎบริษัท เฮียช่วยออกระเบียบมาเป็นลายลักษณ์อักษรเลยนะคะ ดิฉันจะได้เซ็นรับทราบ แล้วก็... เลิกมองด้วยสายตาพิฆาตแบบนั้นสักทีค่ะ คนยิ่งปวดหัวอยู่" กวินท์เงยหน้าขึ้นมาเถียงทันควัน ดวงตาคู่สวยฉายแววพยศแม้ร่างกายจะประท้วงด้วยความอ่อนเพลีย ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงสง่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเลขาฯ ทีละน้อย กวินท์ช้อนตามองตามแรงกดดันที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้า "เหนื่อยนักหรือไง ถึงทำท่าเหมือนจะขาดใจตายคาโต๊ะ" ภคินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาคู่คมที่มองลงมากลับไหวระริกด้วยประกายบางอย่างที่อ่านยาก "เหนื่อยค่ะ! โคตรเหนื่อยเลย!" กวินท์สวนกลับทันควันอย่างเหลืออด ไม่ยอมก้มหัวให้ความกดดันเหมือนเคย "ถ้างานมันไม่กองพะเนินเพราะใครบางคนหาเรื่องกลั่นแกล้ง ดิฉันคงได้กลับไปนอนกอดหมอนข้างนานแล้วค่ะ ไม่ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งแก้ตัวเลขบ้าๆ นี่หรอก" แทนที่จะโกรธเหมือนทุกครั้ง ภคินกลับนิ่งเงด ดวงตาดุคู่นั้นอ่อนแสงลงวูบหนึ่งอย่างที่กวินท์แทบไม่เคยเห็นมาก่อน ประธานหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนามาคว้าแฟ้มเอกสารตรงหน้าเลขาฯ ออกไปอย่างไร้คำอธิบาย "เฮีย! เอาคืนมานะ ดิฉันยังตรวจไม่เสร็จ!" กวินท์ร้องโวยวาย พยายามจะแย่งแฟ้มกลับมา แต่ภคินเพียงแค่ชูมันขึ้นสูงเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนต่างความสูงทำให้กวินท์ต้องลุกขึ้นยืนประชิดตัวเพื่อจะคว้ามันให้ถึง กลายเป็นว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนแนบชิดกันในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูกจนหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะ "พอแค่นี้สำหรับคืนนี้" ภคินกดเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบก้มลงมองสบตาคนตัวเล็กที่อยู่ใกล้แค่คืบ "พรุ่งนี้ค่อยทำต่อ... กลับไปนอนซะ" "แต่ว่า..." "ไม่มีแต่" ประธานหนุ่มตัดบท น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความอ่อนโยนอย่างประหลาด "ตาแดงหมดแล้ว กวินท์... ดื้อด้านไปก็ไม่มีประโยชน์" คำพูดห้วนๆ สั้นๆ นั้นกลับมีอิทธิพลประหลาดในการทำให้หัวใจของกวินท์กระตุกวูบ ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันราวกับถูกปัดเป่าให้จางลงด้วยแววตาคู่ที่กำลังทอดมองมาอย่างลึกซึ้ง ภคินไม่ได้พูดอะไรต่อ มือหนาเอื้อมมาจับไหล่บางทั้งสองข้างเบาๆ ก่อนจะดันให้เขานั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิมอย่างทะนุถนอม ชั่วขณะหนึ่ง ปลายนิ้วอุ่นจัดนั้นเผลอไล้ผ่านกรอบหน้าเนียนนุ่มแผ่วเบาราวกับลืมตัว กวินท์นิ่งอึ้ง สมองประมวลผลไม่ทันกับสัมผัสวาบหวามที่ได้รับ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ในขณะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความเงียบงันและเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วง ภคินกำลังโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ริมฝีปากหยักได้รูปเผยอขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเอื้อนเอ่ยความในใจบางอย่างที่เก็บงำมานาน กุญแจห้องถูกบิดกระทบกับวงกบเสียงดังแกร๊ก! ประวัติศาสตร์ความเงียบถูกกระชากกระชั้นด้วยการพรวดพราดเข้ามาของบุคคลที่สาม มีนาราวิ่องกระหืดกระหอบผลักประตูเข้ามาพร้อมกล่องเค้กในมือ โดยมีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นเจ้านายหนุ่มและเลขาฯ ยืนประชิดติดกันในระยะห่างไม่ถึงเซนติเมตร! "อุ๊ย! ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะใช่มั้ยคะคุณคิน!" มีนาราเบิกตากว้าง รีบยกมือขึ้นปิดตาตัวเองทันทีด้วยความตกใจ ภคินผละถอยหลังออกห่างด้วยใบหน้าบึ้งตึง สนสนทนาในหัวข้อลับถูกตัดขาดลงทันที ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่แผนการเนียนอ้อยเลขาฯ ตัวแสบถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!