กาแฟแก้วนั้นเปลี่ยนชีวิต

"บอกแล้วไงคะว่าฉันดื่มอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล... แต่แก้วที่คุณถืออยู่มันคือลาเต้หวานน้อย แถมยังโปะฟองนมหนาเตอะจนน่าหมั่นไส้แบบนี้ หมายความว่ายังไงคะท่านประธานภคิน?" กวินท์กระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ดวงตากลมโตจ้องมองร่างสูงที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทีลอยหน้าลอยตา มือหนาของคนตัวโตกว่าวางแก้วกระดาษสีน้ำตาลอ่อนลงตรงหน้าเลขาฯ ส่วนตัวอย่างจงใจ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟผสมนมวานิลลาลอยกรุ่นขึ้นมาเตะจมูก ทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกัน อุณหภูมิรอบตัวพวกเขากำลังพุ่งสูงขึ้นจนน่าใจหาย ภคินยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงานของกวินท์อย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกับกลิ่นกาแฟอ่อนๆ ทำเอาสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของกวินท์แทบจะหลุดลอย "ก็หมายความว่า... วันนี้คุณไม่ต้องดื่มอะไรที่มันขมๆ อีกต่อไปแล้วค่ะ กวินท์" ภคินจงใจลากเสียงทุ้มต่ำพรางกระซิบแผ่วเบาที่ข้างใบหู "ดื่มอะไรที่มันหวานๆ ซะบ้าง ชีวิตคุณจะได้เลิกทำตัวแข็งกระด้างใส่ผมสักที" "นี่คุณ! เกินไปแล้วนะฃคะ!" กวินท์รีบถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดชนกับพนักเก้าอี้ ดวงตาคู่สวยตวัดมองค้อนคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะคะ เรื่องเมื่อคืนที่ผับนั่น..." "เรื่องที่ผมหึงจนแทบคลั่งตอนที่คุณไปยืนยันยิ้มหวานให้กับไอ้กรณ์น่ะเหรอคะ?" ภคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความสำนึกผิดเลยสักนิด แถมยังเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอาการหึงหวงที่พยายามซ่อนไว้ไม่มิด "จำได้แม่นเลยค่ะ และถ้าคุณยังกล้าไปอ่อยมันอีกรอบ... กฎเหล็กข้อที่สิบเอ็ดของคุณจะได้ทำงานจริงๆ แน่" หัวใจของกวินท์กระตุกวูบ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกถึงสัมผัสอุ่นร้อนและคำพูดอันตรายที่กระซิบข้างแก้มเมื่อคืน... *'กฎเหล็กข้อที่สิบเอ็ด'* ที่ว่า มันคือกฎข้อไหนกันแน่ที่ทำให้เขารู้สึกใจสั่นได้ขนาดนี้ "คุณมัน... คนเผด็จการ!" กวินท์เค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความแข็งกร้าวทั้งหมดที่มีกลับมาสกัดกั้นความหวั่นไหว "ฉันเป็นเลขาฯ นะคะ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่จะต้องมาโดนคุณตามหึงตามหวงอย่างไร้เหตุผลแบบนี้!" "ใครว่าไร้เหตุผลคะ?" ภคินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายราวกับจะอ่านทะลุเข้าไปถึงก้นBึ้งหัวใจ "สำหรับผม... คุณไม่ใช่แค่เลขาฯ ตั้งแต่วันแรกที่คุณก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้วค่ะ กวินท์" คำพูดนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น ไดอะล็อกเรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้กวินท์พูดไม่ออก สติปัญญาและฝีปากกล้าที่เคยใช้ฟาดฟันคนอื่นมานับไม่ถ้วนราวกับถูกแช่แข็งด้วยสายตาคู่นั้น เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างคนทั้งคู่เด่นชัดเสียจนแม้แต่อากาศรอบตัวก็ยังดูจะร้อนระอุขึ้นมาจริงๆ กวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวแอบกำชายเสื้อตัวเองแน่นเพื่อระงับอาการสั่นเทา ไม่อยากจะยอมรับเลยว่าหัวใจเจ้ากรรมมันกำลังทรยศด้วยการเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอกอยู่แล้ว *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบอันตึงเครียดและชวนใจสั่นในเวลาเดียวกัน ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อณุญาตจากเจ้าของห้อง "สวัสดีครับคุณคิน... อ้าว ผมรบกวนเวลาทำงานอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'กรวีร์' ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ในมือถือแฟ้มโปรเจกต์ใหญ่ ภคินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนกวินท์ยังต้องเผลอถอยหลังก้าวหนึ่ง ดวงตาสองคู่ประสานกันในอากาศราวกับมีประกายไฟปะทะกันเปรี๊ยะๆ และในจังหวะที่กวินท์กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ กรวีร์ก็เดินตรงดิ่งเข้ามาใกล้ พร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่บางของเขาอย่างสนิทสนมเกินเหตุ "พอดีผมแวะเอาเอกสารสำคัญมาให้คุณกวินท์ตรวจทานน่ะครับ... ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะคุยกันเรื่องงานอย่าง 'ออกรส' กันน่าดูเลยนะครับเนี่ย?" สิ้นคำพูดนั้น ร่างสูงของภคินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวกวินท์อย่างรวดเร็วก่อนจะกระชากเอวบางให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของตนเองด้วยความเร็วแสง นัยน์ตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกรวีร์ด้วยรังสีความหึงหวงที่ระเบิดออกมาอย่างไร้การควบคุม "งานของเลขาฯ ผม... ผมจัดการเองได้ค่ะคุณกรวีร์" ภคินกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาดุร้ายราวกับเสือหิวที่กำลังปกป้องอาณาเขตของตัวเอง "และถ้าไม่มีธุระสำคัญอะไร... เชิญออกไปจากห้องของผมเดี๋ยวนี้ค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินจิกหมอนด้วยกันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!