วันที่ไม่มีเธอในออฟฟิศ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสหนาเตอะดังสนั่นจนเลขาฯ หน้าห้องสะดุ้งสุดตัว แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากทักท้วงสักคนตลอดสามชั่วโมงเต็มที่ผ่านมา นี่คือผลลัพธ์จากการที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่หน้าห้องท่านประธาน... ไร้เงาของร่างโปร่งที่เคยนั่งจัดตารางนัดหมายด้วยท่าทางคล่องแคล่วและรอยยิ้มมุมปากที่ชอบกวนประสาทเขาอยู่เสมอ ภคินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงตารางงานอันว่างเปล่า แต่วิสัยทัศน์ของเขาในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยภาพรอยยิ้มของกรวีร์ที่เข้ามาประชิดตัวกวินท์เมื่อวานนี้ ภาพที่ไอ้คู่แข่งตัวแสบกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างข้างหูเลขาฯ ของเขา... ภาพที่กวินท์ไม่ได้ผลักไสทันทีเหมือนทุกที "ให้ตายสิ!" ร่างสูงสบัดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวฉับๆ ไปที่กระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นพื้นที่ทำงานด้านนอก โต๊ะของกวินท์ว่างเปล่าอย่างไร้ความหมาย เอกสารกองโตที่ควรจะได้รับการคัดแยกกลับกองนิ่งสนิทเหมือนประชดชีวิต ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่านจนสมาธิที่เคยเฉียบคมพังทลายไม่เป็นท่า ปกติแล้ว... ต่อให้เขาจะปากร้ายใส่แค่ไหน ต่อให้เขาจะแกล้งออกคำสั่งนู่นนี่นั่นเพื่อกวนใจอีกฝ่ายมากเพียงใด กวินท์ก็ไม่เคย ‘หายไป’ จากสายตาของเขาแบบนี้ ไลน์ออฟฟิศเงียบสนิท ไม่มีข้อความรายงานสถานะ ไม่มีเสียงเคาะประตูกวนๆ และที่สำคัญที่สุดคือ... ปลายสายโทรศัพท์ภายในห้องทำงานติดต่อไปยังโต๊ะนั้น ไม่มีแม้แต่เสียงสัญญาณตอบรับ ภคินควสมือถือขึ้นมาด้วยความเร็วระดับแสง นิ้วเรียวกดเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของเลขาฯ ตัวแสบเป็นรอบที่สิบทุ่มในรอบชั่วโมง แต่เสียงรอสายที่ตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความกลับยิ่งเติมเชื้อเพลิงให้ความร้อนรุ่มในอกพุ่งทะยานจนเกือบแตะขีดอันตราย "เก่งนักนะกวินท์... กล้าดียังไงถึงกล้าขาดงานโดยไม่แจ้งล่วงหน้า แถมยังบล็อกเบอร์ผมแบบนี้!" ประธานหนุ่มพึมพำกับความว่างเปล่าในห้องทำงานของตัวเอง ความเย่อหยิ่งและมาดนิ่งที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นชิ้นดีเมื่อตระหนักได้ว่า... โลกทั้งใบของเขาในเวลานี้มันรวนเรไปหมด เพียงเพราะไม่มีเสียงฝีเท้าเบาๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ และสายตาคมที่ชอบมองเขาด้วยความหมั่นไส้คอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออกโดยมีนารา เพื่อนสนิทของกวินท์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความสะใจลึกๆ "ท่านประธานคะ พอดีมีเอกสารด่วนจากแผนกการตลาดที่ต้องให้คุณเซ็นอนุมัติค่ะ... เอ๊ะ หรือว่าช่วงนี้ท่านประธานจะเซ็นอะไรไม่ค่อยออกเพราะขาด ‘เลขาฯ’ คนโปรดไปคะเนี่ย" มีนารายกยิ้มมุมปากอย่างไม่เกรงกลัวบารมีประธานหนุ่มแม้แต่น้อย ภคินหันขวับกลับมามองด้วยแววตาดุดัน แต่ในความดุดันนั้นกลับเจือความร้อนรนที่ปิดไม่มิด "คุณมีนารา... กวินท์อยู่ที่ไหน ทำไมวันนี้ถึงไม่มาทำงาน แล้วทำไมโทรไปถึงไม่รับสาย?" มีนาราแสร้งทำเป็นถอนหายใจยาวๆ เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วมองประธานหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยสายตาประเมิน "อ้าว ถามฉันแล้วฉันจะไปรู้เหรอคะ ปกติวินท์มันก็รายงานตัวกับเฮีย... อ้ะ ขอโทษค่ะ ท่านประธานตลอดนี่นา แต่วันนี้ตั้งแต่เช้า วินท์มันส่งข้อความมาบอกแค่ว่า ‘ขอพักร้อนยาวๆ สักอาทิตย์ ไปเที่ยวพักผ่อนสมองกับคนที่รู้ใจ’ แค่นั้นแหละค่ะ" "พักร้อน? ไปกับใคร?!" เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวขึ้นทันที ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและ... ความหวาดหวั่นที่พุ่งจู่โจมหัวใจอย่างรุนแรง "อุ๊ย ตายจริง... ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าใครคือ ‘คนรู้ใจ’ ของวินท์" มีนารายิ้มหวานหยด ยักไหล่เบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ "แต่ก็นะ... คนหน้าตาดี โปรไฟล์เลิศ แถมคารมคมคายอย่างคุณกรวีร์น่ะ เขาตามจีบเพื่อนฉันออกนอกหน้าขนาดนั้น วินท์อาจจะใจอ่อนยอมไปฮันนีมูน... 唔 เอ้ย ไปพักผ่อนหย่อนใจกับคุณกรณ์สองต่อสองแล้วก็ได้มั้งคะ" ปัง! ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่นจนมีนารายังต้องสะดุ้ง ภคินหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ สติสัมปชัญญะที่เคยถูกควบคุมด้วยความสุขุมหลุดกระเจิงไปไกลลิบลิ่ว "กรวีร์... มันกล้ามากนะ!" ภคินค,คำรามในลำคอด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุจุดเดือด เขาทนไม่ได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวที่จะคิดว่ากวินท์กำลังยิ้ม หัวเราะ หรืออยู่ใกล้ชิดกับไอ้คู่แข่งสารเลวนั่นโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้เลย งานในบริษัทจะพังพินาศแค่ไหนในเวลานี้ เขากลับไม่สนใจมันแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่มีค่าพอจะดึงดูดสติของเขาให้กลับมาได้ คือการลากตัวเลขาฯ ตัวแสบกลับมาอยู่ตรงหน้า แล้วคาดคั้นความจริงให้รู้เรื่อง "ขอบใจสำหรับเอกสาร... ออกไปได้แล้ว!" ภคินเอ่ยเสียงลอดไรฟัน มีนารายักิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอโค้งตัวเล็กน้อยอย่างประชดประชันก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ประธานหนุ่มยืนหายใจฮึดฮัดอยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงัน ร่างสูงคว้าสูทสีดำสนิทขึ้นมาพาดบ่าอย่างไม่แยแสระเบียบวินัยบริษัท มือหนากำสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อต่องอขาว ก้าวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าออกจากห้องทำงานเพื่อเตรียมตัวไปพลิกแผ่นดินตามล่าเลขาฯ ตัวดีให้กลับมาสยบอยู่ใต้บัญชาของเขาให้ได้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่มือหนากำลังจะผลักบานประตูห้องทำงานให้เปิดออก เสียงสัญญาณเตือนจากลิฟต์ส่วนตัวด้านหน้าก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาอย่างมั่นใจ ประตูกระจกห้องทำงานเปิดผางออกโดยไม่ทันได้เคาะขออนุญาต ภคินชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อบุคคลที่เขาเพิ่งจะสบถดالพาดพิงถึงเมื่อครู่... กลับมายืนหอบแฮกอยู่ตรงหน้าเขาด้วยเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ และดวงตาคู่คมที่มองกลับมาด้วยความท้าทายไม่เปลี่ยน "ขอโทษทีนะครับที่มาช้า... พอดีผมแวะไปเคลียร์ ‘ธุระสำคัญ’ กับคนที่คุณกำลังคิดถึงอยู่พอดีเลยครับ ท่านประธาน" ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ