ปฏิบัติการตามล่าเลขาฯ ตัวแสบ

เสียงกริ่งหน้าห้องพักขนาดกะทัดรัดดังขึ้นติดต่อกันเป็นครั้งที่สาม ราวกับคนกดตั้งใจจะพังมันให้หลุดติดมือมาด้วย กวินท์ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์จากมีนาราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ใครกันที่ไร้มารยาทมารบกวนยามวิกาลแบบนี้ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว นอกจากมีนที่ชอบหิ้วขนมมาตื๊อหรือพวกพนักงานส่งของกะดึก ก็ไม่มีใครมีเหตุผลสมควรพอจะมาเคาะประตูห้องเขาได้เลย ร่างโปร่งในชุดลำลองสบายๆ เดินกระแทกส้นเท้าไปยังประตู มือเรียวบิดกลอนแล้วกระชากเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ "บอกแล้วไงว่าถ้าดึกขนาดนี้... เฮีย!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อภาพตรงหน้าไม่ใช่พนักงานส่งของอย่างที่คาดคิด แต่เป็นร่างสูงโปร่งของภคิน ประธานบริษัทผู้ทรงอิทธิพลและมักจะรักษามาดเนี๊ยบเฉียบคมอยู่เสมอกระทั่งในยามคับขัน ทว่าเวลานี้... ภคินในเวอร์ชันที่กวินท์กำลังจ้องมองอยู่กลับทำให้ลมหายใจสะดุด เส้นผมสีเข้มที่เคยเซ็ตทรงเรียบร้อยด้วยโพเมดราคาแพงบัดนี้ยุ่งเหยิงราวกับรังนก เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มหลุดลุ่ยกระดุมบนหลุดไปสองเม็ด เนกไทถูกดึงออกจนหลวมโพרוล ลมหายใจของอีกฝ่ายหอบสะท้อนรุนแรงจนเห็นอกบางไหวตามจังหวะ ดวงตาคมกริบที่มักจะมองคนอื่นด้วยความเย่อหยิ่งและเรียบเฉย บัดนี้กลับฉายแววคุกรุ่น รุ่มร้อน และ... เจือความหวาดหวั่นบางเบาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "ตกใจมากเหรอที่เห็นเป็นฉัน?" ภคินเปิดฉากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ไร้ซึ่งความเยือกเย็นอย่างเคย "เฮีย... มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วสภาพนี้มันอะไรกันเนี่ย" กวินท์กะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลเรื่องงานได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงันไปชั่วขณะ ประธานหนุ่มไม่ตอบคำถาม เขาใช้มือข้างหนึ่งดันขอบประตูไว้ไม่ให้กวินท์ปิดหนี ก่อนจะสอดแทรกกายหนาเข้ามาในห้องพักขนาดเล็กด้วยความถือวิสาสะ กวินท์ต้องถอยร่นโดยอัตโนมัติเพราะแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย "ฉันควรถามนายมากกว่านะกวินท์" ภคินหันขวับกลับมามอง กัดกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น "หายหัวออกจากบริษัทตั้งแต่บ่าย แถมยังปิดเครื่องหนี แล้วนี่อะไร... ไปนั่งดินเนอร์กระหนุงกระหนิงกับไอ้กรณ์ถึงไหนต่อไหน ถึงขั้นยอมให้มันมาส่งถึงหน้าบ้านเลยงั้นเหรอ!" น้ำเสียงที่ตอกกลับมาเต็มไปด้วยความหึงหวงและขุ่นเคือง กวินท์ฟังแล้วก็เผลอเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ปนความรู้สึกแปลกๆ ที่ตีรันอยู่ในอก *อ๋อ... เรื่องนี้นี่เอง* รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเลขาฯ ตัวแสบอย่างห้ามไม่อยู่ ความกลัวที่มีในตอนแรกมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายจนหมดมาดของคนตรงหน้า กวินท์กอดอกพิงสะโพกกับเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ ปรายตามองคนตัวโตกว่าด้วยแววตาท้าทาย "อ๋อ... ที่แท้ก็หึงนี่เอง นึกว่าเฮียจะฟอร์มจัดจนลืมไปแล้วซะอีกว่าผมเป็นเลขาฯ ส่วนตัว" "ใครหึง!" ภคินสวนกลับทันควัน เสียงสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อยอย่างคนร้อนตัว ดวงตาคมวาวโรจน์ "ฉันไม่ได้หึง! ฉันแค่มาทวงความยุติธรรมให้บริษัท นายเป็นเลขาฯ หน้าห้องฉันนะกวินท์ การที่นายแอบไปพบปะคู่ค้ารายใหญ่โดยไม่แจ้งล่วงหน้า แถมยังปล่อยให้ประธานบริษัทต้องนั่งรอเก้อ มันผิดระเบียบข้อไหน นายรู้ตัวบ้างไหม!" "อ้าว กลายเป็นเรื่องงานไปซะงั้น" กวินท์หัวเราะในลำคอ ก้าวเข้าไปใกล้ประธานหนุ่มทีละนิดจนภคินต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปชนกับชั้นวางของ "ถ้าเป็นเรื่องงาน ทำไมเฮียถึงต้องบุกมาถึงห้องผมด้วยตัวเองล่ะครับ โทรสั่งเลขาฯ คนอื่นมาจัดการก็ได้นี่ หรือว่า..." กวินท์จงใจเว้นจังหวะ โน้มใบเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความเหนื่อยล้าเฉพาะตัวของภคินลอยเข้าจมูก ชวนให้ใจเต้นระส่ำอย่างประหลาด "...กลัวว่าถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ ผมจะโดนคนอื่นคาบไปกินซะก่อน?" ภคินชะงัก ลมหายใจสะดุดไปวูบหนึ่งเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงเข้ามาในดวงตาของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจที่เต้นรัวด้วยความโกรธเมื่อครู่ เปลี่ยนจังหวะเป็นการเต้นกระหน่ำด้วยความตื่นตระหนกแทน มือหนาข้างหนึ่งเผลอยื่นออกไปคว้าเอวบางของกวินท์เข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ แรงดึงกะทันหันทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง กวินท์หลุดอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ มือเรียวรีบวางทับลงบนแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง "ปล่อยเลยนะเฮีย เล่นบ้าอะไรเนี่ย" กวินท์เอ็ดเบาๆ แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ใครเล่น" ภคินกดเสียงต่ำลง พ า ย น ต ร ะ กูลใหญ่จ้องมองริมฝีปากนุ่มที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาคาดคั้นหรือโกรธเกรี้ยวอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความซึนมาเนิ่นนาน "นายต่างหากที่เล่น... เล่นกับความอดทนของฉัน เล่นกับความรู้สึกของฉัน จนฉันแทบจะบ้าอยู่แล้วรู้ตัวไหม" คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นทำเอากวินท์ชะงัก ความยียวนกวนประสาทเมื่อครู่ปลิวหายไปในอากาศ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกจนเบาหวิว หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เฮีย..." "ฉันเกลียดรอยยิ้มของไอ้กรณ์ตอนที่มันมองนาย เกลียดท่าทางที่มันพยายามเข้าใกล้ และที่สำคัญที่สุด..." ภคินก้มหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของคนในอ้อมแขน น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นระริกเล็กน้อยอย่างคนเก็บอาการไม่อยู่ "...ฉันเกลียดตัวเองที่ปากแข็งใส่ นายจนเกือบจะทำให้นายหลุดมือไปให้คนอื่น" กวินท์นิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งนี้มีอานุภาพทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดของเขาจนพังไม่เป็นท่า ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบกำลังทำหน้าที่ถักทอความหวานล้ำระหว่างคนทั้งสอง เสียงกริ่งประหลาดจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของภคินก็ดังทำลายบรรยากาศขึ้นมาอย่างไม่รู้จักกาลเทศะ ภคินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ ชักสีหน้าหงุดหงิดใส่เครื่องมือสื่อสารในกระเป๋า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หยิบมันขึ้นมาตัดสาย กวินท์ก็ไวกว่า มือเรียวเอื้อมไปดึงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าเสื้อของประธานหนุ่มหน้าตาเฉย พร้อมกับกดเปิดหน้าจอเพื่อดูชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น ดวงตากลมโตหรี่ลงทันทีเมื่อเห็นชื่อที่โชว์อยู่บนจอภาพ "อ้าว... เลขาฯ พลอยโทรมาตามด่วนขนาดนี้ สงสัยเฮียจะหมดเวลาสวีทกับผมแล้วมั้งครับ" กวินท์ยิ้มหวานหยด ยื่นโทรศัพท์คืนให้เจ้าของด้วยท่าทีหมั่นไส้ "กลับไปเคลียร์งานที่ค้างไว้ให้เรียบร้อยเถอะครับท่านประธาน... ส่วนเรื่องของผมกับเฮีย..." กวินท์จงใจเว้นวรรค ดึงตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งช้าๆ ก่อนจะถอยหลังไปยืนพิงโต๊ะทำงาน พร้อมกับส่งยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาภคินแทบคลั่ง "...เอาไว้เราค่อยมาคิดบัญชีกันใหม่ **พรุ่งนี้เช้าที่บริษัท** นะครับ" ภคินมองหน้าเลขาฯ ตัวแสบที่ลอยหน้าลอยตาพูดด้วยความหมั่นเขี้ยว มือหนากำหมัดแน่นอย่างนึกเจ็บใจที่จังหวะชีวิตช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลย แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวเข้าไปคว้าตัวคนปากเก่งมาลงโทษให้สาสม เสียงเคาะประตูดังปึงปังจากด้านนอกก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายด้วยความร้อนรนของมีนาราที่ดังทะลุเข้ามา "ไอ้วินท์! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันเห็นรถคันหรูของประธานจอดอยู่ข้างล่าง... นี่แกแอบพาผู้ชายเข้าห้องเหรอวะ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเว้ย!" กวินท์เบิกตากว้างขึ้นทันที หันขวับไปมองประตูสลับกับภคินที่ยืนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด --- [ดาวตกคืนคริสต์มาส]: ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของเฮียคินด้วยกันนะคะ!