คำขอร้องจากคนปากแข็ง

"ถ้าคุณคิดว่าการเดินหนีแล้วปล่อยให้ฉันยืนโง่อยู่คนเดียวมันคือวิธีแก้ปัญหา... บอกเลยนะคะว่าคุณประเมินฉันต่ำไป, คุณภคิน" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความกรุ่นโกรธดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้านอกกระจกใสบานยักษ์สาดส่องเข้ามาทาบทับร่างของกวินท์ที่ยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ไม่มีความหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ภคินชะงักฝีเท้า ร่างสูงใหญ่ที่เคยเย่อหยิ่งและมั่นอกมั่นใจในตัวเองเสมอค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในแวดวงธุรกิจ บัดนี้กลับมีร่องรอยความเหนื่อยล้าฉายชัดอยู่บนดวงตาคู่คม เขากลืนก้อนความรู้สึกหนักอึ้งลงคอ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "เธอคิดว่าฉันอยากทำแบบนั้นนักหรือไง, กวินท์..." ภคินเอ่ยเสียงต่ำ พลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "เธอคิดว่าการต้องยืนมองคนที่เราแคร์ที่สุดเข้าใจผิด... แล้วทำหน้าตาเย็นชาใส่โดยที่อธิบายอะไรไม่ได้เลย มันง่ายสำหรับฉันมากหรือยังไงกัน" กวินท์สะท้านเฮือกเมื่อถูกสายตาคู่คมนั้นจับจ้อง ความดุดันที่เคยเตรียมมาเพื่อต่อปากต่อคำพลันสะดุดกึกเมื่อได้เห็นแววตาของอีกฝ่ายชัดๆ มันไม่ใช่แววตาของเจ้านายจอมเผด็จการที่ชอบออกคำสั่ง ไม่ใช่สายตาเย่อหยิ่งจองหองที่เขาคุ้นเคย... แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความเวทนาต่อความโง่เขลาของตัวเอง และความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งว่ากำลังจะสูญเสียใครบางคนไปตลอดกาล "ถ้ามีเหตุผลทำไมไม่พูดออกมาตั้งแต่แรกคะ?" กวินท์หลบสายตาไปเสี้ยววินาทีเพื่อซ่อนความหวั่นไหว เสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ปล่อยให้กรณ์เข้ามาปั่นหัว ปล่อยให้ฉันต้องคิดไปเองว่าคุณเห็นฉันเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อ... สนุกมากใช่ไหมล่ะคะกับการเห็นฉันวิ่งวนอยู่ในกำมือของคุณ" "ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นของเล่น..." ภคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มงวดสั่นเครือเล็กน้อยอย่างที่กวินท์ไม่เคยได้ยินมาก่อน ร่างสูงหยุดยืนห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ ภคินสูดหายใจเข้าลึกราวกับกำลังรวบรวมเศษซากความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต ผู้ชายที่ถือตัวที่สุดคนหนึ่งยอมลดทิฐิลงจนหมดเปลือก เพียงเพื่อจะไม่ให้คนตรงหน้าเดินจากไป "ที่ฉันต้องทำเป็นนิ่งเฉย... ที่ฉันต้องยอมให้ไอ้กรณ์มันเข้ามาใกล้เธอ... ก็เพราะว่าฉันกำลังปกป้องเธอยังไงล่ะ" กวินท์ขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความไม่เข้าใจ "ปกป้อง? ปกป้องอะไรของคุณ? ฉันดูแลตัวเองได้น่า!" "เธอไม่ได้รู้อะไรเลย, กวินท์" ภคินหลับตาลงชั่วพริกตา ก่อนจะลืมขึ้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเลขาฯ ตัวแสบ แววตาคู่คมฉายความเจ็บปวดลึกซึ้งจนคนมองแทบหายใจไม่ออก "ครอบครัวของฉัน... โดยเฉพาะพ่อของฉันไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์อย่างที่ใครเขาคิด บริษัทของเรากำลังมีปัญหาเรื่องการตรวจสอบบัญชีทุจริต และคนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด... คือพ่อของไอ้กรวีร์" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทันที ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา กวินท์อ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า ภาพของกรวีร์ที่มักจะเข้ามาตีสนิท หยิบยื่นความช่วยเหลือ และพยายามสืบเรื่องราวในบริษัทผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ความรู้สึกชาดิกวิ่งพล่านไปทั่วปลายนิ้ว "วะ... ว่ายังไงนะคะ?" กวินท์เสียงสั่น "ไอ้กรณ์มันไม่ได้เข้ามาจีบเธอเพราะชอบหน้าตาหรือความสามารถของเธอหรอก, กวินท์" ภคินพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดระคนสมเพชตัวเอง "มันเข้าหาเธอเพื่อใช้เธอเป็นเครื่องมือในการขโมยข้อมูลลับโปรเจกต์ใหญ่ที่เธอกุมอยู่... ข้อมูลที่จะล้มฉันและบริษัทของครอบครัวฉันได้ในพริบตาเดียว" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางหัว กวินท์เข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปครึ่งหนึ่ง แต่ภคินไวรัสคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ร่างของเลขาฯ หนุ่มถูกดึงเข้าไปแนบชิดกับอกแกร่ง อัตราการเต้นของหัวใจของคนทั้งคู่ดังสะท้อนก้องแข่งกับความเงียบงัน กวินท์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใยอย่างไม่ปิดบัง ความซึนเดชาที่เคยคิดว่าหนาเตอะของประธานหนุ่มบัดนี้ถูกหลอมละลายจนไม่เหลือชิ้นดี มีเพียงความจริงใจที่ดิบและเจ็บปวดที่สุดสะท้อนออกมาจากแววตานั้น "แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกฉันตรงๆ ล่ะคะ?" กวินท์ถามเสียงเครือ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ปล่อยให้ฉันโง่เป็นเหยื่อให้มันปั่นหัวอยู่ได้ตั้งนาน... คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ, คุณภคิน" "เพราะฉันไม่อยากให้เธอต้องเอาตัวเข้ามาเสี่ยงกับเรื่องสกปรกพวกนี้ไง!" ภคินขึ้นเสียงใส่เล็กน้อยด้วยความอัดอั้น ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่นฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่ของเลขาฯ ตัวแสบ "ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก แววตาของเธอจะเปลี่ยนไป... เธอจะแสดงพิรุธจนไอ้กรวีร์มันไหวตัวทัน ฉันยอมให้เธอเกลียดฉัน... ยอมให้เธอด่าว่าฉันเป็นไอ้คนเย็นชาสารเลว... ดีกว่าต้องเห็นเธอตกอยู่ในอันตรายเพราะความอยากเอาชนะของฉันเอง" หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้ของกวินท์ร่วงเผาะลงบนไหล่เสื้อสูทราคาแพง ความโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างรุนแรงจนหัวใจแทบรับไม่ไหว ผู้ชายปากร้ายคนนี้... แอบแบกรับภาระและอันตรายทั้งหมดไว้คนเดียว เพียงเพราะกลัวว่าเขาจะเจ็บตัวอย่างนั้นหรือ "คนบ้า..." กวินท์ทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงหมั่นไส้ปนซาบซึ้ง "ใครใช้ให้คุณมาทำตัวเป็นพระเอกลิเกแบบนี้กันเล่า ฉันไม่ใช่เด็กๆ นะคะที่จะปกป้องตัวเองไม่ได้" "แต่เธอคือคนสำคัญที่สุดของฉัน... แค่คิดว่าเธอจะเป็นอันตรายเพราะฉัน... ฉันก็แทบจะบ้าอยู่แล้ว" ภคินกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนกวินท์ขนลุกซู่ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความหวานปนความเจ็บปวดที่ถูกคลี่คลาย ทั้งคู่ผละออกจากกันเล็กน้อย ภคินใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนของกวินท์อย่างทะนุถนอม สายตาสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำพูดใดมาทดแทน ความเงียบระหว่างเขากำลังถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงและห้ามไม่อยู่ กวินท์ช้อนตาขึ้นมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน มือหนาประคองกรอบหน้าของกวินท์เอาไว้มั่น ภคินกำลังจะมอบจูบที่รอคอยมาแสนนานเพื่อยืนยันความรู้สึกทั้งหมดในใจ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความโรแมนติกอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดเข้ามาพร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาหน้าตาเฉย "เฮียคิน! แย่แล้วครับ! ฝ่ายตรวจสอบบัญชีบุกเข้ามาที่ชั้นล่างแล้ว... แถม..." กรวีร์ชะงักฝีเท้ากึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ประธานหนุ่มกับเลขาฯ ส่วนตัวยืนแนบชิดกันจนแทบจะรวมร่างแถมใบหน้ายังห่างกันไม่ถึงคืบ ดวงตาคมของกรวีร์หรี่แคบลง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากทันที "อุ๊ย... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" ภคินตวัดสายตาดุดันราวกับพญามารหันไปมองผู้มาใหม่ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความซึนที่ไม่มีวันสิ้นสุดของเฮียคินและน้องวินท์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!