คืนดีกันแบบมึนๆ

“ถ้าคุณจะมองผมด้วยสายตาแบบนั้นอีกแค่ครั้งเดียว ผมจะเดินออกจากห้องนี้โดยไม่หันกลับมามองแม้แต่เงา... ต่อให้เฮียจะเอาตำแหน่งประธานมาแลก ผมก็ไม่สน” กวินท์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดแฝงไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ร่างบางยืนประจันหน้ากับภคินในระยะประชิด รังสีอำมหิตที่เคยแผ่ซ่านจากประธานหนุ่มเมื่อครู่ ดูเหมือนจะถูกความเด็ดขาดของเลขาฯ ปากกล้าสยบลงจนราบคาบ ภคินชะงักไปเล็กน้อย มือหนาที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนขึ้นข้อขาวค่อยๆ ผ่อนแรงลง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของกวินท์อย่างพินิจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหม่นแสงลงวูบหนึ่ง “เดินออกไปแล้วจะไปไหน? ไปหาไอ้กรณ์งั้นเหรอ?” น้ำเสียงของภคินเจือไปด้วยความตัดพ้อที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม “รู้นะว่ามันรอเสียบตำแหน่งเลขาฯ ของฉันอยู่” กวินท์แค่นยิ้มมุมปาก ความโกรธที่เคยคุกรุ่นเปลี่ยนเป็นความระอาใจในความซึนขั้นสุดของคนตรงหน้า “มันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่มันเป็นเรื่องของผม... ถ้าผมจะกลับมาทำงานที่นี่ นั่นหมายความว่าเราต้องมี ‘กฎ’ ข้อใหม่” “กฎ?” ภคินเลิกคิ้วสูง ท่าทีถือตัวกลับมาอีกครั้ง “นี่นายจะต่อรองกับเจ้านายเหรอ กวินท์” “ใช่ค่ะ จะต่อรอง” กวินท์ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ของภคินแตะจมูก “ถ้าอยากให้ผมกลับมาเป็นเลขาฯ ต่อไปนี้ห้ามหึงพร่ำเพรื่อ ห้ามไล่ออกด้วยอารมณ์ชั่ววูบ และที่สำคัญ... ถ้าอยากจีบ ก็ทำให้มันเหมือนคนปกติเขาทำกัน ไม่ใช่เอาแต่ปั้นปึ่งใส่เหมือนผมไปฆ่าใครตาย” ภคินนิ่งงันไปครู่ใหญ่ ดวงตาคู่คมจับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของกวินท์ เขาเห็นความจริงใจซ่อนอยู่ในนั้น เห็นความคาดหวังที่อีกฝ่ายแทบไม่เคยแสดงออกมาให้เห็น “เหมือนคนปกติงั้นเหรอ...” ภคินพึมพำ ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนร่างบางถอยไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน แผ่นหลังที่สัมผัสกับขอบโต๊ะเย็นเยียบทำให้กวินท์ต้องเผลอเกร็งไหล่ “เฮีย...” “ถ้าอยากให้จีบแบบคนปกติ... งั้นเริ่มจากตรงนี้ก่อนไหม” ภคินไม่รอให้กวินท์ได้ทันตั้งตัว มือหนาข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะกักขังร่างบางไว้ในวงแขน ก่อนจะค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของทั้งคู่ชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รินรดพวงแก้มจนกวินท์ต้องหลับตาแน่น “เฮียจะทำอะไร...” กวินท์ถามเสียงสั่น ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเผชิญกับความรุกหนักของจอมเผด็จการ “จีบไง” ภคินกระซิบชิดริมฝีปาก “จีบแบบที่นายต้องการ... กฎข้อแรกคือ ฉันจะไม่ปล่อยให้นายออกไปเจอไอ้หมอนั่นคนเดียวอีก ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม เข้าใจไหม?” กวินท์ลืมตาขึ้นมองสบตาอีกฝ่าย ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความโหยหา มันไม่ใช่การสั่งแบบเจ้านายกับลูกน้อง แต่มันคือการประกาศยึดครองในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง “เฮีย... มันเร็วไปนะ...” “ไม่เร็วหรอก วินท์” ภคินลากเสียงต่ำอย่างมีเสน่ห์ “เพราะฉันรอมานานเกินไปแล้ว” ขณะที่บรรยากาศในห้องทำงานกำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำที่ปนความขัดเขิน มือถือของกวินท์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็ส่งเสียงเตือนดังลั่นทำลายภวังค์ กวินท์รีบเบี่ยงตัวออกห่างด้วยความใจเต้นแรง ก่อนจะคว้ามือถือขึ้นมาดู ข้อความจาก ‘กรวีร์’ ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *‘คืนนี้ผมจองร้านอาหารที่นายชอบไว้แล้วนะ อย่าลืมล่ะที่รัก’* กวินท์ชะงักไปทันที แววตาที่อ่อนโยนเมื่อครู่ของภคินเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวในพริบตา เขามองข้ามไหล่กวินท์ไปเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจออย่างชัดเจน “ที่รัก... งั้นเหรอ?” ภคินเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวแต่ดวงตายังคงจับจ้องที่กวินท์อย่างกดดัน “ดูท่าทางข้อตกลงเรื่อง ‘ความเข้มงวด’ ของเรา จะต้องเริ่มใช้ตั้งแต่วินาทีนี้เลยนะ” ยังไม่ทันที่กวินท์จะได้อ้าปากอธิบาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยมีนาราที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “วินท์! แย่แล้ว! อีตากรณ์นั่นมันโพสต์รูปคู่กับวินท์ลงโซเชียลแถมยังแคปชั่นว่า ‘ประกาศให้โลกรู้’ อีกต่างหาก!” กวินท์เบิกตากว้าง รีบกดเข้าแอปพลิเคชันทันที ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด เมื่อเห็นภาพที่ถูกถ่ายจากมุมที่ดูเหมือนเขากำลังก้มลงไปจูบกับกรวีร์จริงๆ โดยที่มีเงาของภคินแวบๆ อยู่ในฉากหลัง ในขณะที่กวินท์กำลังหน้าถอดสี ภคินก็ก้าวเข้ามาใกล้จากด้านหลัง ก่อนจะคว้าโทรศัพท์ไปจากมือเขา ดวงตาของประธานหนุ่มทอประกายวาวโรจน์อย่างน่ากลัว “ถ้าเขาอยากเปิดศึกนัก... ก็จัดให้ตามคำขอ” ภคินกดโทรศัพท์เรียกเลขาฯ หน้าห้องเสียงเย็น “เตรียมรถ เตรียมทีมกฎหมาย และโพสต์แถลงการณ์ของบริษัททันที ว่าเลขาส่วนตัวของฉัน... กำลังจะแต่งงาน” กวินท์อ้าปากค้าง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ “เฮีย! ใครจะแต่งงานกับใคร!” ภคินหันมามองกวินท์ด้วยรอยยิ้มที่ดูอันตรายที่สุดเท่าที่กวินท์เคยเห็นมา “ก็คนที่จะถูกขังไว้ในห้องนี้ จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่า... ไม่ได้เป็นของใครนอกจากฉัน” ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามมาถึงตอนนี้นะคะ