เดทแรกอย่างเป็นทางการ

“ถ้าเฮียยังไม่เลิกทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อผมแบบนั้น ผมจะโทรบอกเลขาส่วนตัวเฮียว่าลาออกถาวรเลยนะ” กวินท์กอดอกแน่น แผ่นหลังบางพิงเข้ากับพนักโซฟาหนังราคาแพงในห้องทำงานของภคิน สายตาคมกริบของคนตรงหน้าที่จ้องมองมานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความปรารถนาที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ภคินไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาหลายหลักก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ จนพื้นที่หายใจระหว่างเขาสองคนเหลือน้อยลงทุกที “ออกไปเดทกับฉัน” “คะ?” กวินท์เลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างนึกไม่ถึง นี่คือประโยคที่ออกจากปากประธานผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาคนนั้นน่ะหรือ? “อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ... แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วออกไปข้างนอกกับฉันเดี๋ยวนี้ หรือจะให้ฉันเป็นคนจัดการเปลี่ยนชุดให้เอง?” ประโยคคำสั่งกึ่งข่มขู่นั้นทำเอากวินท์กลอกตา แต่ความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนใบหน้าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขากำลัง ‘ตื่นเต้น’ จนมือไม้สั่น ภคินไม่ได้รอคำตอบ ร่างสูงหันหลังกลับไปคว้ากุญแจรถแล้วเดินดุ่มๆ ออกไป ทิ้งให้กวินท์ได้แต่สบถเบาๆ ในลำคอแล้วรีบก้าวเท้าตามไปติดๆ ... สวนสาธารณะในวันธรรมดาดูเงียบสงบจนน่าประหลาด ภคินพาเขามาที่นี่—สถานที่ที่กวินท์ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นท่านประธานผู้เนี้ยบกริบเดินเหยียบพื้นหญ้า รองเท้าหนังราคาแพงของภคินดูขัดกับบรรยากาศโดยรอบอย่างแรง แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้กวินท์หลุดขำ “ขำอะไรวินท์” ภคินถามเสียงดุ ใบหน้าหล่อเหลาดูมีความประหม่าซ่อนอยู่ลึกๆ จนเขาสังเกตเห็นได้ “เปล่าค่ะ... แค่คิดว่าเฮียคินในชุดสูทเต็มยศมาเดินกินลมชมวิวแบบนี้ มันดู... น่ารักดีมั้ง?” คำว่า ‘น่ารัก’ ทำเอาภคินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนรอยยิ้มจางๆ บนมุมปาก “ไร้สาระ ฉันแค่ต้องการที่ปรึกษาเรื่องงานข้างนอก ไม่ได้มาเที่ยวเล่น” “ปากแข็งจังเลยนะคะ” กวินท์เดินเข้าไปใกล้ จนไหล่ของเขาชนกับต้นแขนของอีกฝ่ายเบาๆ “ถ้าอยากจะเดทก็บอกตรงๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องอ้างเรื่องงาน” ภคินหยุดเดินกะทันหัน เขาหันมาคว้าข้อมือของกวินท์ไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะ สายตาที่เคยดุดันอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความเว้าวอน “แล้วถ้าบอกว่าอยากเดท... วินท์จะยอมเป็นแฟนฉันไหม?” บรรยากาศรอบตัวเงียบลงจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้ กวินท์รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่การบังคับ ไม่ใช่คำสั่ง แต่มันคือการร้องขอจากผู้ชายที่เคยอยู่สูงเกินเอื้อม “เฮียก็เลิกซึนก่อนสิคะ แล้วค่อยมาขอ” กวินท์ยิ้มหวาน เป็นยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่ภคินเคยเห็น จนเขาแทบจะลืมเลือนความเย็นชาที่เคยสร้างขึ้นมาป้องกันตัวเองไปจนหมดสิ้น ตลอดทั้งวันที่ผ่านไป ภคินพยายามทำตัวให้ผ่อนคลายที่สุด แม้จะดูเก้ๆ กังๆ เวลาต้องทำอะไรที่ไม่ใช่การสั่งงาน อย่างเช่นการซื้อไอศกรีมโคนเล็กๆ ให้กวินท์ หรือการเดินนำแล้วคอยหันมาเช็กว่าอีกคนยังตามมาทันไหม ความซึนเดเระของภคินหายไปเกือบหมด เหลือเพียงชายหนุ่มที่พยายามจะดูแลคนรักของเขาให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ กระทั่งช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกดิน พวกเขามาหยุดอยู่ที่ท่าเรือส่วนตัวที่ภคินเป็นเจ้าของ บรรยากาศโรแมนติกที่เขาตั้งใจเตรียมไว้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ภคินก้าวเข้าไปประชิดตัวกวินท์ มือหนาเอื้อมไปจัดปอยผมที่ปรกหน้าคนตัวเล็กกว่าออกอย่างแผ่วเบา “วินท์...” “คะ?” “ขอบคุณที่ยอมเปิดใจ... ฉันอาจจะปากร้ายไปบ้าง เอาแต่ใจไปบ้าง แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีวินาทีไหนที่ฉันไม่ได้มองแค่วินท์” กวินท์เงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า หัวใจเขาเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก เขาเอื้อมมือไปจับปกเสื้อสูทของภคินไว้ ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปกระซิบข้างหู “ฉันก็... ไม่ได้อยากเป็นเลขาส่วนตัวตลอดไปหรอกนะ ถ้าเฮียขยันจีบแบบนี้บ่อยๆ อาจจะยอมเลื่อนขั้นให้เป็น ‘แฟน’ ก็ได้” ภคินยิ้มกว้างออกมาเป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่ทำให้โลกของกวินท์หมุนคว้าง เขาโน้มใบหน้าลงมาหมายจะกดจูบลงบนกลีบปากนุ่ม แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นมาจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงที่คุ้นหูจนน่าหงุดหงิด “โอ้โห... บรรยากาศดีขนาดนี้เลยเหรอครับคุณภคิน? ผมนึกว่าท่านประธานจะยุ่งอยู่กับการเซ็นเอกสารในห้องทำงานซะอีก” กวินท์รีบผละออกจากภคินทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของ ‘กรวีร์’ ที่ยืนยิ้มกริ่มถือช่อดอกไม้ราคาแพงอยู่ในมือ ดวงตาของภคินวาวโรจน์ขึ้นมาในทันที ความอบอุ่นเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจนอากาศรอบข้างหนาวเหน็บ ภคินขยับตัวไปยืนบังหน้ากวินท์ไว้มิดชิด ก่อนจะเค้นเสียงรอดไรฟันออกมา “แกมาที่นี่ได้ยังไง... กรวีร์?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่มากกว่าเดิมนะคะ!