เตียงเดี่ยวกับหัวใจสองดวง

"ห้องพักมีตั้งหลายห้อง ทำไมคีย์การ์ดถึงเหลือแค่ใบเดียวล่ะครับ ท่านประธาน" น้ำเสียงของกวินท์ไม่ได้เจือแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายส่งมา กลับเคลือบด้วยความท้าทายที่ทำเอาภคินรู้สึกเหมือนเส้นเลือดขมับกำลังเต้นตุบๆ อย่างพร้อมเพรียงกับเสียงหัวใจ "ก็ห้องมันเต็ม โรงแรมนี้จัดสัมมนาใหญ่ นายก็รู้ไม่ใช่หรือไง หรือว่า..." ภคินปรายตามองร่างโปร่งที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ ชายหนุ่มแค่นเสียงในลำคอเบาๆ พยายามกลบเกลื่อนความปั่นป่วนที่ตีรวนขึ้นมาในอก "กลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ได้ ที่ต้องนอนร่วมเตียงกับฉันล่ะสิ" "หึ กลัว?" กวินท์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เลขาฯ ตัวแสบก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว ปลายนิ้วเรียวเกี่ยวชายเสื้อสูทราคาแพงของคนตรงหน้าเบาๆ อย่างจงใจยั่วเย้า "คนที่ควรระวังตัว น่าจะเป็นเฮียมากกว่านะคะ... ระวังจะเผลอทำอะไรเกินหน้าที่เจ้านาย แล้วอย่ามาโวยวายทีหลังก็แล้วกัน" กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นอายความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางลอยเข้าแตะจมูก ทว่าสิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือประกตในดวงตาคู่คมของภคิน ประธานหนุ่มนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที มือใหญ่ที่ถือคีย์การ์ดอยู่เผลอกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ให้ตายเถอะ... เด็กนี่นับวันยิ่งต่อปากต่อคำเก่งขึ้นเรื่อยๆ แถมยังรู้จุดอ่อนของเขาดีเสียยิ่งกว่าตัวเขาเอง ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังขึ้นเหมือนเสียงระฆังเปิดฉากสงครามประสาท ภายในห้องพักเดอลุกซ์กว้างขวาง บรรยากาศกลับแคบลงถนัดตาเมื่อพื้นที่ส่วนใหญ่ถูกครอบครองด้วยเตียงคิงไซส์ขนาดใหญ่กลางห้อง กวินท์ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เจ้าตัวโยนกระเป๋าเป้ลงบนโซฟา ก่อนจะเดินตรงดิ่งไปยังห้องน้ำโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าของห้องที่ยืนค้างอยู่กลางห้อง เสียงสายฝักบัวกระทบพื้นห้องน้ำดังซ่าผ่านบานประตูทึบ ภคินถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง เขารู้ดีว่าสถานการณ์นี้อันตรายแค่ไหน... ไม่ใช่เพราะกรวีร์ที่พยายามเข้ามาป่วนท่ามกลางงานสัมมนาวันนี้ แต่เป็นเพราะ "ตัวเขาเอง" ที่จงใจเล่นเกมนี้ตั้งแต่แรก เพื่อบีบให้กวินท์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีปากแข็ง ผ่านไปเกือบยี่นาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออก กวินท์ก้าวออกมาในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีเทาอ่อน สภาพของอีกฝ่ายชวนให้คนมองต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หยดน้ำพราวบนเส้นผมสีเข้มที่ลู่แนบกรอบหน้าขาวเนียน ผิวแก้มใสขึ้นสีเรื่อจากไออุ่นของไอน้ำ ยิ่งทำให้ดวงตาคมกริบนั้นดูพราวระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด "ผมอาบเสร็จแล้ว... เชิญเฮียตามสบายครับ" กวินท์เอ่ยพลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมตัวเองลวกๆ ภคินไม่ตอบ เขาสบตากับเลขาฯ ส่วนตัวนิ่งนานราวกับต้องการค้นหาความหมายบางอย่างในแววตานั้น ก่อนจะสาวเท้าเดินผ่านร่างโปร่งเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ เสียงน้ำในห้องน้ำเงียบลงเมื่อภคินก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวลอยอวลอยู่ในบรรยากาศที่เงียบงันยามดึก กวินท์ที่กำลังนั่งไถโทรศัพท์อยู่บนเตียงฝั่งซ้ายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา เตียงคิงไซส์กว้างขวาง... แต่ในยามวิกาลเช่นนี้ มันกลับดูแคบลงอย่างประหลาด ภคินก้าวขึ้นมาบนเตียง ฝั่งตรงข้ามกับที่กวินท์นั่งอยู่ แรงยุบตัวของฟูกทำให้คนตัวเล็กกว่าขยับถอยโดยอัตโนมัติ ทว่าช้ากว่ามือหนาที่เอื้อมคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้ร่างของกวินท์เซถลาเข้าไปอยู่ในวงแขนแกร่งอย่างง่ายดาย "เฮีย..." กวินท์อุทานเบาๆ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพบว่าใบหน้าของตนอยู่ห่างจากคนพี่เพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่บนพวงแก้มทำเอาสติที่สะสมมาทั้งวันเกือบหลุดลอย "เรียกเฮียทำไมมิทราบ" เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่ากระซิบชิดริมหูด้านซ้าย ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอทำให้กวินท์ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ไหนบอกว่าไม่กลัวไง... ทําไมตอนนี้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะหึ" "ใครสั่น..." กวินท์สวนกลับทันควัน แม้เสียงจะแผ่วเบากว่าปกติ พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง แต่ทว่าอ้อมแขนของภคินกลับเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน "ปล่อยเลยนะเว้ย... ดึกมากแล้ว ผมจะนอน" "นอนสิ... ใครห้ามล่ะ" ภคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่กวินท์เกลียดนักเกลียดหนาเพราะมันมักจะมาพร้อมกับแผนการร้ายกาจบางอย่าง ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะกลืนกิน "แต่นอนเฉยๆ มันน่าเบื่อเกินไป... จริงไหมเลขาฯ ตัวแสบ" ปลายนิ้วอุ่นจัดของภคินไล้เบาๆ บนกรอบหน้าของกวินท์ สัมผัสแผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าแผ่นดินไหว กวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความยับยั้งชั่งใจที่สร้างกำแพงไว้สูงลิ่วเริ่มสั่นคลอนทีละน้อย เมื่อปลายนิ้วนั้นเคลื่อนต่ำลงมาแตะที่ริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกัน ภคินโน้มใบหน้าลงมาเรื่อยๆ ระยะห่างลดลงจนเหลือเพียงลมหายใจกั้น ริมฝีปากหยักลึกเฉียดผ่านมุมปากนุ่มแผ่วเบา สั่งสมอารมณ์ความอึดอัดที่เก็บงำมานานแรมเดือนให้ปะทุขึ้นในคราวเดียว กวินท์หลับตาลงช้าๆ แพขนตางอนสั่นระริก ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อความรู้สึกที่ดึงดูดเข้าหากกันอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะแนบสนิทกัน ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวห้องพักกลางดึกสงัด พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อที่ทำให้ทั้งสองคนผุดลุกขึ้นจากเตียงราวกับถูกไฟช็อต "คุณวินท์! คุณวินท์อยู่ในนั้นใช่ไหมครับ! เปิดประตูให้ผมหน่อย!" เสียงของกรวีร์ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก ชัดเจนและเต็มไปด้วยความร้อนรนราวกับเกิดเรื่องคอขาดบาดตายบางอย่างขึ้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!