หลักฐานความหวั่นไหว

กลิ่นหอมสะอาดของแชมพูสูตรมิントเย็นเจี๊ยบ... ผสมผสานกับกลิ่นกายอบอุ่นประจำตัวของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายจอมเผด็จการ คือสิ่งแรกที่ปลุกประสาทสัมผัสของกวินท์ให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววท้าทายกะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานห้องนอนสีขาวคุ้นเคยของตัวเอง แต่เป็นแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างลวกๆ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่เหนือศีรษะ และที่แย่ยิ่งกว่าคือ... แขนเรียวยาวของเขาเองกำลังพาดกอดเอวสอบของอีกฝ่ายไว้แน่น ราwith กับเด็กน้อยที่กำลังคว้าตุ๊กตาตัวโปรดในยามค่ำคืน ให้ตายสิ! นี่มันสถานการณ์บ้าบออะไรกันเนี่ย! กวินท์เบิกตากว้าง สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับมาเป็นฉากๆ ความเหนื่อยล้าจากการเคลียร์งบดุลโปรเจกต์ใหญ่ทำให้เขาเผลอฟุบหลับบนโซฟาในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงย้ายมาอยู่บนเตียงนอนคิงไซส์ในห้องพักรับรองส่วนตัวของภคินได้แถมยัง... ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายเสียสนิทสนมขนาดนี้ "ตื่นแล้วก็เลิกเนียนซุกอกฉันสักที... วินท์" เสียงทุ้มต่ำที่ติดแหบเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงกระเพื่อมเบาๆ บริเวณหน้าอกแกร่งเมื่อเจ้าของร่างหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ภคินไม่ได้ผลักไส แถมยังกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อยด้วยซ้ำ กวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบดีดตัวผงะถอยหลังด้วยความตกใจจนเกือบจะร่วงตกขอบเตียง หากมือหนาของประธานหนุ่มจะไม่คว้าหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงกลับเข้ามาในระยะประชิดเสียก่อน ลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว "ปล่อยเลยนะครับ... เอ้ย! ปล่อยเลยนะคะ! เฮียคินฉวยโอกาสอะไรเนี่ย!" กวินท์เกือบหลุดปากพูดคำผู้ชายออกมาตามความเคยชิน ดีที่เบรกสติแล้วเปลี่ยนหางเสียงเป็นสุภาพตามวิสัยทัศน์เฉพาะตัวทัน ทว่าใบหน้าสวยกลับร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามไปจนถึงใบหู ความเขินอุ่งพุ่งทะลุปรอทจนแทบจะระเบิด "ฉวยโอกาสตรงไหน?" ภคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความขบขัน "เธอเป็นคนละเมอเดินมาซุกฉันเองตั้งแต่ตีสาม แล้วยังบอกว่าฉันฉวยโอกาสอีกเหรอ หืมน้องวินท์?" "ผม... ฉันไม่ได้ละเมอพร่ำเพรื่อขนาดนั้นสักหน่อย!" กวินท์เถียงคอเป็นเอ็น แม้ในใจจะเริ่มไม่แน่ใจเพราะจำเหตุการณ์ช่วงดึกไม่ได้เลยก็ตาม ดวงตาคู่สวยตวัดค้อนใส่ร่างสูงอย่างเอาเรื่องเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่กำลังตีรวนในอก "ปล่อยผมได้แล้วค่ะ! อึดอัดจะตายอยู่แล้วนะ" "ไม่อึดอัดหรอกน่า... เมื่อคืนเธอกอดฉันแน่นกว่านี้อีก แถมยังพึมพำอะไรไม่รู้ฟังไม่ชัด..." ภคินจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของประธานหนุ่มทำให้หัวใจของกวินท์เต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล "อยากรู้ไหมล่ะว่าเธอพูดอะไรบ้าง?" "ไม่! ไม่ต้องพูดเลยค่ะ!" กวินท์รีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายรุกค้ำเข้ามามากกว่านี้ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป มากเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยจะรับไหว "ถ้าผม... ฉันทำอะไรเกินเลยไปก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกันนะคะ ปล่อยได้แล้ว ผมต้องออกไปเคลียร์เอกสารข้างนอกต่อแล้ว" ภคินมองท่าทางลนลานที่พยายามปั้นหน้าดุกลบเกลื่อนความเขินอายของเลขาฯ ตัวแสบแล้วก็ยิ่งนึกสนุก แววตาคมกริบฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด มือหนายอมคลายอ้อมกอดออกอย่างนึกเสียดาย แต่ก็ยังไม่วายใช้นิ้วเรียายาวเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากเนียนของอีกฝ่ายออกอย่างเบามือ "เอกสารน่ะเอาไว้ทีหลัง..." ภคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "แต่เรื่องเมื่อคืน... เราเคลียร์กันยังไม่จบนะ" กวินท์ชะงัก หัวใจกระตุกวูบ "เรื่อง... เรื่องอะไรอีกเล่าคะ?" ก่อนที่ประธานหนุ่มจะได้เอ่ยประโยคชวนใจสั่นอะไรออกมามากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงเปิดพรวดพราดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณวินท์ครับ! แย่แล้ว... ทางฝ่ายการตลาดมีปัญหาเรื่อง..." กรวีร์ หรือ 'กรณ์' นักธุรกิจหนุ่มคู่แข่งตัวฉกาจที่มักจะหาเรื่องเข้ามาป่วนเปี้ยนแถวนี้เสมอ ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องพักรับรองส่วนตัวหน้าตาตื่น ก่อนจะต้องเบรกเอี๊ยดหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพสยบยอมบนเตียงนอน—กวินท์ที่กำลังหน้าแดงก่ำอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย โดยมีภคินนั่งซ้อนหลังกอดเอวอยู่บนเตียงนอนของประธานหนุ่ม บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลดลงทันที รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงของภคินที่ตวัดสายตาคมกริบมองผู้บุกรุกราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!