ทริปธุรกิจนรกแตก

“ถ้าการดีลงานครั้งนี้มันเหนื่อยนัก ก็ลาออกไปอยู่บ้านเฉยๆ ให้คนเขาเลี้ยงเถอะครับคุณกวินท์ ไม่ต้องทำหน้าเหมือนคนกำลังจะไปออกรบแบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความกวนประสาทของภคินดังขึ้นทันทีที่ประตูรถสปอร์ตคันหรูปิดลง กวินท์สะบัดหน้าขวับ หันไปจ้องมองประธานหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างควงกุญแจรถเล่นด้วยสายตาสุดเอือมระอา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเขามันทำให้สมองของเลขาส่วนตัวอย่างเขาเริ่มจะประมวลผลผิดพลาด “เฮียคินครับ พักเรื่องประชดประชันไว้ก่อนได้ไหมครับ? ผมมีงานที่ต้องรับผิดชอบ และไอ้ท่าทาง ‘เฮียใหญ่ใจป๋า’ ของเฮียเนี่ย มันไม่ได้ทำให้ดีลครั้งนี้ผ่านไปได้ง่ายขึ้นหรอกนะ” กวินท์สวนกลับทันควันพลางจัดเสื้อเชิ้ตให้เข้าที่ พยายามทำใจให้นิ่งที่สุดแม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะตั้งแต่ประโยคทิ้งท้ายของอีกฝ่ายเมื่อคืนยังไม่ทันจางหาย “อ้อ... เรื่องของ ‘เรา’ ที่ว่าน่ะ ลืมไปแล้วหรือไง?” ภคินไม่ตอบ แต่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนกวินท์ต้องเอนตัวหนีไปชิดขอบประตูรถ ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้ม กลิ่นกายของเขามันดูดซับสติสัมปชัญญะของกวินท์ไปจนเกือบหมดสิ้น “ผมจำได้ และผมบอกแล้วว่าเรามีเรื่องต้องเคลียร์... แต่ไม่ใช่ที่นี่ และไม่ใช่ในเวลาที่กำลังจะเดินทางไปดีลงานกับคุณกรณ์ครับเฮีย” ภคินกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มแบบที่กวินท์เกลียดที่สุด—ยิ้มที่เหมือนคนถือไพ่เหนือกว่าตลอดเวลา “งั้นก็เก็บเอาไว้เคลียร์บนรถยาวๆ สิ หวังว่าคนขับรถคงไม่รีบไปส่งเรานรกหรอกนะ” การเดินทางไกลที่ควรจะเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น กวินท์พยายามก้มหน้าก้มตาเช็กเอกสารในไอแพด แต่สายตาเจ้ากรรมกลับคอยเหลือบมองคนข้างๆ ที่ดูเหมือนจะไม่ได้สนใจงานสักนิด แต่จ้องมองเขาไม่วางตาตลอดทาง เมื่อรถหรูมาจอดเทียบท่าที่รีสอร์ตหรูสไตล์โมเดิร์นกลางหุบเขา ความวิบัติก็มาเยือนในวินาทีที่ภคินก้าวเข้าไปที่เคาน์เตอร์เช็กอิน “ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย ห้องพักของทางเราเกิดปัญหาขัดข้องเรื่องระบบจองซ้อน ทำให้ห้องสวีทที่จองไว้สองห้อง... ตอนนี้เหลือเพียงห้องเดียวที่เป็นห้อง Master Suite ห้องสุดท้ายของรีสอร์ตค่ะ” พนักงานต้อนรับพูดด้วยสีหน้าลำบากใจ ภคินหันมามองกวินท์ด้วยสายตาที่กวินท์อ่านออกทันทีว่าเขากำลัง ‘สะใจ’ “ห้องเดียวก็ไม่มีปัญหาครับ” ภคินเอ่ยเสียงเรียบพลางกวาดสายตามองกวินท์ที่ทำหน้าเหมือนอยากจะกระโดดกัดคอเขา “สำหรับเลขาฯ ที่ขยันทำงานแบบนี้ ผมว่าการแชร์ห้องพักเพื่อบรีฟงานกันคืนนี้... คงไม่เกินความสามารถใช่ไหมครับ คุณกวินท์?” บรรยากาศภายในห้องพักกว้างขวางทว่าอบอวลไปด้วยความอึดอัด กวินท์โยนกระเป๋าเดินทางลงบนโซฟาตัวยาว ส่วนภคินกลับเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองออกไปเห็นทิวทัศน์ยามเย็นที่สวยงามทว่าสำหรับกวินท์มันคือคุกที่ไร้กรงขัง “เฮียจะนอนโซฟา หรือจะให้ผมไปขอนอนที่ล็อบบี้ครับ?” กวินท์ถามเสียงเย็น “ห้องนี้มีเตียงเดียว กว้างพอให้คนสองคนนอนได้สบายๆ หรือเธอจะให้ฉันนอนโซฟาตัวแคบๆ นี่ เพื่อจะได้แกล้งปวดหลังแล้วให้เธอต้องปรนนิบัติทั้งคืนดีล่ะ?” ภคินหันมาเลิกคิ้วมอง ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ จนกวินท์ต้องถอยหลังไปจนติดผนังห้อง มือแกร่งของชายหนุ่มทาบลงบนกำแพง กักขังร่างเพรียวเอาไว้ระหว่างเขากับผนัง “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นที่รองรับอารมณ์ของเฮียนะ!” กวินท์กัดฟันกรอด พยายามจะมุดตัวหนี แต่ภคินกลับล็อคแขนไว้อย่างมั่นคง สายตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความลุ่มลึกจนน่ากลัว “แล้วคิดว่าผมพาเธอมาที่นี่เพื่ออะไร? ทำงานเหรอ? หึ... ผมเปลี่ยนใจแล้วกวินท์” ภคินขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ไอ้กรณ์น่ะเหรอ? มันไม่ได้มีค่าพอให้ผมต้องพา ‘เลขาส่วนตัว’ ของผมมาถึงนี่หรอก... ที่ผมมา เพราะผมต้องการพื้นที่ที่ไม่มีใครมาขัดจังหวะการทำความเข้าใจ ‘เรื่องของเรา’ ต่างหาก” กวินท์หัวใจเต้นรัวแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก คำพูดของเขามันไม่ได้ดูเหมือนประธานที่สั่งงานลูกน้อง แต่มันเหมือนคนหวงของที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า “เฮียคิน... ปล่อยผม” “ไม่ปล่อย และคืนนี้... อย่าหวังว่าจะได้นอนหลับสบายเลย เพราะผมจะทำให้เธอรู้ว่า ไอ้ที่ปากเก่งใส่ผมนักหนาน่ะ เวลาอยู่ต่อหน้าผมจริงๆ เธอจะยังทำตัวเก่งได้อีกนานแค่ไหน” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวๆ แทรกบรรยากาศที่กำลังพุ่งถึงขีดสุด กวินท์รีบผลักอกภคินออกด้วยความตกใจ ขณะที่ภคินสบถอย่างหัวเสียก่อนจะเดินไปเปิดประตู ร่างของกรวีร์ยืนอยู่ที่หน้าประตูพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มในมือถือขวดไวน์ราคาแพง “ห้องเต็มจนต้องนอนรวมกันเลยเหรอครับคุณคิน? พอดีผมได้ยินข่าวมาจากล็อบบี้ เลยแวะมาทักทาย... ว่าแต่คุณกวินท์ครับ ดูท่าทางคุณจะลำบากแย่เลยนะที่ต้องมาติดอยู่ในห้องกับคนประเภทนี้” ภคินนิ่งไป แววตาเย็นชาพุ่งตรงไปที่กรวีร์ ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองกวินท์ด้วยสายตาที่บอกว่า ‘เรื่องของเรายังไม่จบ’ แล้วกระชากคอเสื้อกรวีร์เข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูเสียงดังสนั่น งานนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องงาน... แต่สงครามระหว่างชายหนุ่มทั้งสองกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วในห้องพักห้องเดียวนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ดาวตกคืนคริสต์มาสเสมอมานะคะ