คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

เสียงหัวเราะคิกคักของมีนารากลบความเงียบงันที่เกือบจะกลายเป็นจุดเปลี่ยนของความสัมพันธ์ระหว่างเราไปเสียสนิท กวินท์สะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูงช็อตเข้าที่ไขสันหลัง เขารีบผละออกจากวงแขนแข็งแกร่งของภคินที่โอบประคองเอวเขาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าขาวเนียนร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ร่างบางถอยหลังกรูดไปสามก้าวอย่างลิบลับ ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความตื่นตระหนกปนเขินอาย ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยพยายามหลบสายตาคมกริบที่มองมาด้วยความเสียดายระคนหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด "เอ่อ... ฉัน... ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าพวกแก?" มีนาราเอ่ยทักขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาแซว สายตาของเธอพราวระยับราวกับเรดาร์ตรวจจับความฟินทำงานเต็มพิกัด มองสลับระหว่างร่างสูงของเจ้านายหนุ่มจอมซึนกับเลขาฯ ตัวแสบที่ตอนนี้ยืนหน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก ภคินเดาะลิ้นเบาๆ อย่างขัดใจ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อบรรยากาศสีชมพูที่เขากำลังจะรวบรวมความกล้าสารภาพความในใจถูกขัดจังหวะลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ ประธานหนุ่มจัดสูตรเข้ารูปให้เรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน ก่อนจะปั้นสีหน้าเรียบเฉยเยชานกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว "เธอมาทำไมมินารา? นี่มันห้องทำงานส่วนตัว ไม่ใช่ร้านกาแฟ" ภคินเอ่ยเสียงเข้ม ดุกลบเกลื่อนความเขินและอาการเสียดายที่เกือบจะหลุดปากพูดคำสำคัญออกไปแล้วเชียว "แหม เฮียคินคะ! พูดจาใจร้ายจังเลยนะะคะ นี่ยังไม่หมดเวลาทำงานสักหน่อย ฉันแค่นเอาเอกสารงบการเงินไตรมาสหน้ามาให้คุณเลขาฯ สุดที่รักของเฮียต่างหากเล่า" มีนาราตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน แถมยังลากเสียงยาวกวนประสาท ยื่นแฟ้มเอกสารในมือมาให้กวินท์ที่ยังยืนตั้งสติไม่ทัน กวินท์รีบคว้าแฟ้มเอกสารนั้นมาถือไว้แน่น ราวกับมันคือเครื่องยึดเหนี่ยวจิตเดียวในสถานการณ์ชวนหายใจไม่ทั่วท้องนี้ หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ภาพสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่โอบเอวเขาเมื่อครู่ยังคงร้อนผ่าวติดตรึงอยู่บนผิวเนื้อ ให้ตายเถอะ... เมื่อกี้เฮียคินเกือบจะ... เกือบจะพูดอะไรที่ทำให้สถานะของเราเปลี่ยนไปแล้วแท้ๆ แต่เพราะความฟอร์มจัดและปากแข็งเป็นที่หนึ่งของประธานหนุ่มคนนี้ล่ะนะ... ทุกอย่างเลยกลับมาอยู่ในจุดที่เรียกว่า 'เส้นขนาน' เหมือนเดิม "ขอบใจมากมีน" กวินท์พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าหูของเขายังคงแดงแจ๋อยู่ก็ตาม "เดี๋ยวฉันตรวจเอกสารนี่แล้วจะเอาไปวางไว้ที่โต๊ะนะแก" "จ้า... เชิญตามสบายเลยค่ะคุณเลขาฯ พรหมลิขิตเอ้ย! ฉันแค่มารายงานตัวเฉยๆ ไม่กวนเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับเลขาฯ แล้วดีกว่า บายยย!" มีนาราแกล้งลากเสียงสูง ปรบมือแซวเบาๆ สองที ก่อนจะหมุนตัวเดินนินทาเอิงเอยออกจากห้องทำงานไปอย่างรู้ความ พร้อมกับปิดประตูกระจกสนิททิ้งให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพังกันอีกครั้ง บรรยากาศภายในห้องกลับมาเงียบงันลงชั่วขณะ ความอึดอัดระคนประหม่าลอยฟุ้งอยู่ในอากาศราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต กวินท์ก้มหน้ามองแฟ้มเอกสารในมือ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่ยืนอยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียว เขารู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมาอย่างไม่วางตา สายตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย... ความรู้สึกที่ภคินพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึมและคำพูดเชือดเฉือนเสมอมา "เอ่อ... ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปเคลียร์งานที่โต๊ะก่อนนะครับ" กวินท์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะสั่นเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "เดี๋ยวก่อนสิ กวินท์" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยรั้งไว้ กวินท์ชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวหนี หันกลับไปมองด้วยความระแวงระวังปนตื่นเต้น ภคินก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อย ทีท่าของประธานหนุ่มดูลังเลเล็กน้อย ราวกับกำลังต่อสู้กับอีโก้และความหยิ่งทะนงในใจตัวเอง ดวงตาคมกริบฉายแวววูบไหวชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิมตามสไตล์คนฟอร์มจัด "เรื่องเมื่อกี้..." ภคินเว้นจังหวะ กลืนก้อนความประหม่าลงคอ "ที่ฉันพูดค้างไว้... ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรสำคัญหรอก อย่าใส่ใจเลย" นั่นไง... ว่าแล้วเชียว! กวินท์เม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกหมั่นไส้ตีตื้นขึ้นมาแทนที่ความซาบซึ้งเมื่อครู่ทันที คนอะไร... กล้าพูดแต่ไม่กล้าทำให้สุดทาง ปากบอกว่าไม่มีอะไรสำคัญ แต่แววตากลับฟ้องชัดเจนว่ากำลังเสียดายจนแทบคลั่ง "ครับ? ไม่มีอะไรสำคัญสินะครับ" กวินท์เชิดหน้าขึ้น รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ความกล้าที่เคยหดหายกลับมาเต็มเปี่ยม "ถ้าไม่มีอะไรสำคัญ งั้นผมก็ขอตัวไปทำงานจริงๆ แล้วล่ะครับ 'ท่านประธาน' กลัวว่าถ้าอยู่ต่อนานกว่านี้ จะเผลอคิดไปไกลว่าเจ้านายรู้สึกอะไรกับเลขาฯ ซะอีก" ประโยคย้อนศรสุดจี๊ดทำเอาภคินถึงกับชะงักกึก กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความฮึดฮัดที่โดนเลขาฯ ตัวแสบย้อนเกล็ดเข้าให้อย่างจัง "นี่นาย..." ภคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนกวินท์ต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง แผ่นหลังบางแนบชิดกับไม้เนื้อเย็น ขณะที่ร่างสูงทาบทับกักตัวเขาไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้างอย่างไม่ยอมให้หนีไปไหน "ปากเก่งขึ้นทุกวันนะกวินท์ อยากลองดีกับฉันนักใช่ไหม?" "ผมเปล่านี่ครับ ผมก็แค่พูดตามความจริง" กวินท์เงยหน้าสบตาโดยไม่หลบเลี่ยง หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความตื่นเต้นเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราใกล้กันจนลมหายใจเป่ารดกันและกัน "หรือว่าที่จริงแล้ว... เฮียมีอะไรจะพูดแต่ไม่กล้าพูดกันแน่ล่ะครับ?" คำถามยั่วเย้าที่แทงใจดำทำเอาภคินถึงกับพูดไม่ออก ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่ขยับเถียงฉอดๆ อย่างนึกหมั่นเขี้ยว มือหนายื่นออกไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ความจริงสักตั้ง แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในรอบสิบนาที พร้อมกับบานประตูกระจกที่ถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรออนุญาต "วินท์! แย่แล้วแก! ทางฝ่ายการตลาดเกิดเรื่องใหญ่แล้ว!" เสียงร้อนรนของมีนาราที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาทำลายบรรยากาศสีชมพูและแรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองให้กระเจิงไปในพริบตาเดียว กวินท์เบิกตากว้าง ผละออกจากอ้อมแขนของภคินทันควันด้วยความตกใจ หันไปมองเพื่อนสนิทที่ยืนหอบแฮกอยู่ตรงประตู ส่วนภคิน... หน้ามืดครึ้มยิ่งกว่าเมฆฝนในฤดูพายุ ประธานหนุ่มถอยหลังออกมาด้วยความหงุดหงิดสุดขีด มือหนากำหมัดแน่นอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่อยากจะไล่ตะردมีนาราออกนอกบริษัทเสียเดี๋ยวนี้ "เรื่องอะไรมีน?" กวินท์รีบถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลืมความเขินอายเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้นเมื่อได้ยินคำว่า 'เรื่องใหญ่' มีนารากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าซีดเผือด เธอมองหน้ากวินท์สลับกับภคินด้วยแววตาตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของคนฟังเย็นเฉียบ "ก็... ก็คุณกรวีร์น่ะสิแก! อยู่ๆ เขาก็พาคนบุกเข้ามาที่แผนกการตลาด แล้วประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนว่า..." มีนาราเว้นวรรค หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดประโยคพลิกผันที่ทำให้ภคินและกวินท์ต้องช็อกค้าง "เขามาเพื่อ 'ขอซื้อตัว' นายไปเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของเขาด้วยเงินเดือนที่สูงกว่าทางนี้สามเท่า แถมยังท้าทายเฮียคินกลางที่ประชุมด้วยว่า... ถ้าเฮียแน่จริง ก็ให้ปล่อยนายไป!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและซัพพอร์ตกันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!