ความลับที่ถูกเปิดเผย

“มีนารา! เธอจะบ้าหรือไง ถึงได้มากระโดดขวางหน้ารถกลางสายฝนแบบนี้!” กวินท์ลดกระจกไฟฟ้าลงครึ่งหนึ่ง หยดน้ำฝนสาดกระเซ็นเข้ามาโดนใบหน้าคมคายจนเปียกชุ่ม แต่ความหงุดหงิดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความตกใจเมื่อครู่ หากเขาเบรกไม่ทัน ชีวิตเพื่อนสนิทตัวแสบคนนี้คงไปอยู่บนสวรรค์ชั้นเจ็ดก่อนจะได้แต่งงานกับหนุ่มนักดนตรีที่เธอหมายปองแล้วแน่ๆ “ก็ถ้านายไม่ยอมจอดรถให้ฉันเคลียร์ให้รู้เรื่อง ฉันก็ต้องใช้ไม้นี้แหละ!” มีนาราไม่มีย่อท้อ เธอใช้ร่มเป็ดน้อยสีเหลืองอ๋อยเคาะกระจกรัวๆ ก่อนจะสอดมือเข้ามาดึงล็อกประตูแล้วเปิดพรวดเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับอย่างไร้ความเกรงใจ น้ำฝนจากเสื้อผ้าของเธอทำเอาเบาะหนังราคาแพงเปียกชุ่ม แต่ตอนนี้นอกจากกวินท์จะไม่มีอารมณ์มาดุเรื่องรถแล้ว เขายังต้องรีบดึงตัวเธอเข้ามาหลบฝนแทบไม่ทัน “เข้ามาสภาพนี้ เธอไปโดนตัวไหนมา ยัยมีน?” กวินท์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คว้าทิชชูในคอนโซลรถยัดใส่มือเพื่อนสาวที่กำลังหอบแฮก “ฉันไม่ได้โดนตัวไหน แต่ ‘เจ้านาย’ ของนายต่างหากที่กำลังจะโดนฉันแฉ!” มีนาราเหวี่ยงร่มเป็ดน้อยทิ้งไปที่เบาะหลัง ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้นราวกับเด็กเจอของเล่นชิ้นใหม่ “นายคิดจริงๆ เหรอว่าการที่คนระดับภคิน ประธานบริษัทจอมเนียบ ไร้หัวใจ และหยิ่งยโสโอหังคนนั้น จะรับเด็กจบใหม่ไร้ประสบการณ์อย่างนายเข้ามาทำงานแถมให้เงินเดือนสูงลิ่วโดยไม่มีเหตุผลน่ะ หืม?” หัวใจของกวินท์กระตุกวูบ ประโยคนั้นสะกิดต่อมความสงสัยที่เขาเก็บงำไว้ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้าบริษัท “เธอหมายความว่ายังไง?” กวินท์หันขวับไปมองเพื่อนสนิท เสียงสายฝนที่กระหน่ำซัดหลังคาøรถดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง “หมายความว่า... เจ้าingนายสายซึนของนายเขาแอบรักนายมาตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้วยังไงล่ะ!” มีนาราไม่พูดเปล่า เธอคว้ากระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำที่ติดมือมาด้วย เปิดซิปแล้วล้วงแฟ้มเอกสารปกสีน้ำเงินเข้มที่มีตราประทับลับสุดยอดของบริษัทออกมา “นี่... เอกสารสัญญาว่าจ้างพิเศษฉบับจริงเสียงจริง ที่ฉันบังเอิญไปเจอตอนเข้าไปช่วยจัดห้องเอกสารชั้นบนสุดแล้วแม่บ้านลืมล็อกห้องไว้ นายดูข้อ 4.2 ข้อย่อยพิเศษนี่ซะก่อนเถอะ!” กวินท์รับแฟ้มนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองตัวอักษรบนกระดาษ A4 ที่พิมพ์ไว้อย่างเป็นทางการ แต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้สมองของเขาขาวโพลน *‘...ข้อตกลงเพิ่มเติม: ผู้ว่าจ้าง (นายภคิน) เป็นผู้ประสงค์ออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการรักษาพยาบาลมารดาของผู้รับจ้าง (นายกวินท์) โดยไม่มีเงื่อนไข และกำหนดเงื่อนไขการทำงานให้ผู้รับจ้างต้องปฏิบัติงานใกล้ชิดกับผู้ว่าจ้างในระยะประชิดตลอด 24 ชั่วโมง เป็นเวลาไม่น้อยกว่า 3 ปี เพื่อประโยชน์สูงสุดในการบริหารจัดการ...’* บรรทัดนั้น... ประโยคนั้น... วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของกวินท์ แม่ของเขาที่ป่วยหนักจนต้องใช้เงินก้อนโตในการผ่าตัด ซึ่งเขาเคยคิดมาตลอดว่าเป็นความช่วยเหลือจากกองทุนสวัสดิการลับของบริษัท หรือไม่กี่บาทที่เขาต้องก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ แต่นี่... นี่มันไม่ใช่! มันคือสัญญาที่ภคินตั้งใจ ‘ซื้อตัว’ และ ‘ผูกขาด’ เขาไว้ตั้งแต่แรกตั้งแต่ยังไม่เริ่มสัมภาษณ์งานเสียด้วยซ้ำ! “ไอ้... ไอ้บ้านั่น...” กวินท์พึมพำออกมาเบาๆ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นความรู้สึกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งจุก ทั้งแน่น และ... อบอุ่นจนน่าประหลาด “ไม่ใช่นะเว้ยแก!” มีนารายื่นหน้าเข้ามาขยับไหล่เพื่อนรัก “นายลองคิดดูสิ ผู้ชายสายซึน ปากแข็ง ขี้เก๊กคนนั้น ยอมลงทุนควักเงินส่วนตัวหลักล้านเพื่อรักษาแม่นาย แถมยังหาทางเนียนดึงนายมาอยู่ใกล้ตัวแบบเนียนๆ ไม่ให้เสียฟอร์ม นี่มันพระเอกนิยายชัดๆ! พระเอกนิยายแจ่มใสที่หลุดออกมาจากจินตนาการของฉันชัดเจนมาก!” “เงียบไปเลยนะยัยมีน” กวินท์ดุกลบเกลื่อนความเขินอายที่กำลังลามเลียไปทั่วใบหน้า มือหนากำแฟ้มในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ภาพรอยยิ้มหยัน คำพูดจิกกัด และสายตาดุๆ ที่ภคินชอบใช้มองเขาเวลาทำงาน ย้อนกลับมาในหัวราวกับภาพยนตร์สโลว์โมชั่น ที่แท้... ทุกอย่างที่อีกฝ่ายทำ มันไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง แต่มันคือการปกป้องและรั้งเขาไว้ในพื้นที่ของตัวเองต่างหาก! “แล้วนายจะเอายังไงต่อล่ะคุณเลขาฯ?” มีนาราหรี่ตามองอย่างรู้ทัน “จะแกล้งทำเป็นไม่รู้แล้วปล่อยให้เฮียคินเขาฟอร์มจัดต่อไป หรือจะเดินเข้าไปซัดหน้าหล่อๆ ของเขาด้วยหลักฐานนี่ดี ว่านายรู้ความลับหมดแล้ว?” กวินท์สูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นระรัวราวกับกลองเพล เขามองออกไปนอกกระจกที่ฝนเริ่มซาลงแล้ว รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย ในเมื่อประธานหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบคนนั้นเลือกที่จะเล่นเกมนี้ งั้นเขาก็จะขอเป็นคนเปิดฉากตาต่อไปเอง “ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้น...” กวินท์หันกลับมาหากล่าวด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อเฮียคินเขาลงทุนซื้อฉันมาแพงขนาดนี้ ฉันก็ต้องทำหน้าที่ ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ให้คุ้มค่าจ้างหน่อยสิ จริงไหม?” ขณะที่กวินท์กำลังจะเอ่ยแผนการเด็ดให้เพื่อนสนิทฟัง เสียงเคาะกระจกรถฝั่งคนขับก็ดังขึ้น *ก๊อกๆ* กวินท์หันไปมองตามสัญชาตญาณ และหัวใจของเขาก็เกือบหยุดเต้นเป็นรอบที่สองของวัน เมื่อร่างสูงโปรดของภคินในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับ กำลังยืนถือร่มคันใหญ่อยู่เคียงข้างรถของเขา นัยน์ตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาราคาแพงคู่นั้นมองทะลุกระจกเข้ามาด้วยแววตาเย็นเยียบและดุดัน ทว่าแฝงความหึงหวงไว้อย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากหยักได้รูปขยับพูดไร้เสียงผ่านกระจกที่กวินท์ยังไม่ได้เลื่อนปิดสนิท *“กวินท์... ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้ นายกล้าดียังไงถึงแอบหนีมานั่งรถกับเพื่อนท่าทางน่าสงสัยคนนี้ แถมยังเปิดแอร์เบอร์แรงจนเปลืองน้ำมันบริษัทอีก!”* กวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ภคินไม่ได้แค่มารับ... แต่เจ้านายตัวร้ายคนนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับความลับทั้งหมดที่ถูกเปิดเผยโดยสมบูรณ์แล้ว! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความซึนของเฮียคินและยัยน้องวินท์กันมาจนถึงตอนนี้ เจอกันตอนหน้า รับรองว่าแซ่บซี๊ดแน่นอนค่ะ!