โจ๊กหมูฝีมือท่านประธาน

“ถอยไปเลยครับคุณกรณ์! จะไปไหนก็ไป ประธานผมป่วยหนักจนจะตายอยู่แล้ว ถ้าคุณยังไม่หยุดทำตัวเป็นก้างขวางคอ ผมจะส่งคุณออกไปทางหน้าต่างชั้นสิบสองนี่แหละ!” เสียงกวินท์ตวาดลั่นห้องพักส่วนตัวในออฟฟิศ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือภคินที่นอนซมอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว โดยมีกรวีร์ยืนถือถุงยาด้วยท่าทีกึ่งเยาะเย้ยกึ่งเป็นห่วงกวินท์ถลึงตาใส่ผู้มาเยือนคนใหม่ที่ถือวิสาสะบุกเข้ามาถึงถิ่นในเวลาที่เจ้านายจอมซึนของเขากำลังไข้ขึ้นสูง “ใจเย็นน่ากวินท์ ฉันแค่มาเยี่ยม นี่เห็นว่าเป็นคู่แข่งกันเลยอุตส่าห์ซื้อวิตามินบำรุงมาให้... เอ๊ะ หรือจะบอกว่าหวง?” กรวีร์ยักคิ้วกวนประสาท พลางก้าวเข้ามาใกล้ร่างที่นอนหมดสภาพบนโซฟา “หวง? หึ ฝันไปเถอะครับ ผมแค่ทำหน้าที่เลขาฯ ที่ดี ใครจะไปเหมือนคุณที่คอยแต่จะหาเรื่องชาวบ้านออกไป!” กวินท์ดันแผงอกของกรวีร์อย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะใช้รอยยิ้มเย็นชาขับไล่คู่แข่งจนอีกฝ่ายยอมล่าถอยออกไปอย่างเสียไม่ได้ ทว่าทันทีที่ประตูห้องปิดลง กวินท์ก็ถอนหายใจยาว พลางหันกลับมามองคนบนโซฟาที่ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สายตาคมกริบของภคินจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับจะอ่านใจคนตรงหน้าให้ออก “ทำหน้าที่เลขาฯ ที่ดี... งั้นเหรอ?” เสียงแหบพร่าของภคินดังขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยความไม่พอใจ “โกหกไม่เนียนเลยนะกวินท์” “ตื่นมาก็ปากเสียเลยนะครับเฮียคิน” กวินท์เดินไปหยิบกะละมังใบเล็กกับผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าให้เจ้านาย “ถ้าไม่อยากให้ผมด่า ก็อยู่นิ่งๆ แล้วทานข้าวต้มซะ ผมลงไปสั่งโจ๊กที่ร้านหน้าตึกมาให้แล้ว” “ไม่เอา... ฉันไม่หิว” “เฮียคิน!” กวินท์กดเสียงต่ำ “อย่าให้ผมต้องโมโหไปมากกว่านี้ กินเข้าไป ถ้าขืนเฮียเป็นอะไรขึ้นมา ผมนั่นแหละที่จะซวยต้องแบกเฮียไปส่งโรงพยาบาล ซึ่งผมขี้เกียจ!” ภคินยันตัวขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก สายตาจดจ้องที่ใบหน้าเนียนใสของคนตรงหน้าที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมชามโจ๊ก เขาเฝ้ามองท่าทางคล่องแคล่วแต่ก็แฝงความเหนื่อยล้าของกวินท์แล้วใจก็อ่อนยวบ “ถ้าอยากให้กิน... ก็ป้อนสิ” กวินท์ชะงัก ช้อนพลาสติกในมือเกือบหลุดร่วง “เฮียเป็นเด็กสามขวบหรือไงครับ? มือไม้ก็ดีอยู่... อ๊ะ! อย่ามาทำสายตาแบบนั้นนะ” “ไม่มีแรง” ภคินเอ่ยสั้นๆ พลางทิ้งตัวพิงพนักโซฟาอย่างอ่อนแรง แต่ดวงตาคมนั้นกลับเป็นประกายระยิบระยับ “ถ้าไม่ป้อน... ฉันก็ไม่กิน แล้วคืนนี้ถ้าไข้ขึ้นสูงจนช็อกตาย นายก็รับผิดชอบไปคนเดียวแล้วกัน” “ไอ้คนเผด็จการ!” กวินท์สบถ แต่สุดท้ายก็ยอมเดินเข้ามานั่งข้างๆ พลางตักโจ๊กขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วยื่นไปที่ริมฝีปากหยักได้รูปของภคิน บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันตา มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วๆ ของคนสองคน กวินท์พยายามหลบสายตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าอุณหภูมิในร่างกายของภคิน ขณะที่ภคินกลับจ้องมองกวินท์ไม่วางตา ราวกับว่าโจ๊กในชามนี้คืออาหารที่รสชาติดีที่สุดในโลก “อร่อยไหมครับ?” กวินท์ถามแก้เก้อ เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไป “อืม... อร่อย” ภคินตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของกวินท์ “แต่แปลกดีนะ ปกติคนอื่นป้อนฉันก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเป็นนาย... รสชาติมันต่างออกไป” “เพ้อเจ้อละเฮียคิน กินๆ เข้าไปเถอะ” กวินท์รีบยัดช้อนเข้าไปในปากภคินเพื่อปิดปากนั่น ทว่าภคินกลับไม่ยอมกลืน เขากลับคว้าข้อมือของกวินท์ไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันแฝงไปด้วยความรู้สึกที่กวินท์คาดไม่ถึง ดวงตาสีเข้มของภคินเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ขอบใจนะ... ที่ดูแล” คำพูดเพียงประโยคเดียวจากชายที่ขึ้นชื่อว่าซึนเดเระอันดับหนึ่ง ทำให้กวินท์ใจสั่นผิดจังหวะ เขาพยายามดึงมือออกแต่คนตัวโตกว่ากลับดึงเขาเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนใบหน้า ความเงียบในห้องเริ่มอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ กวินท์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมลงไปในห้วงสายตาของภคินโดยไม่อาจหาทางออก จังหวะที่กวินท์กำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานของภคินก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศแสนหวานนั้นกวินท์สะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากภคินอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟลวก “ผม... ผมไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ” กวินท์เดินไปที่โต๊ะทำงานด้วยหัวใจที่เต้นรัวเกินควบคุม เขาพยายามตั้งสติก่อนจะกดรับสาย “สวัสดีครับ... ท่านประธานยังไม่ว่างครับ...” กวินท์พูดได้เพียงแค่นั้น ก่อนที่เสียงปลายสายจะทำให้เขานิ่งค้างไป “กวินท์... ฉันเองนะ พ่อของภคิน... บอกลูกชายฉันด้วยว่า ให้เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานเลี้ยงการกุศลคืนนี้ เพราะฉันเชิญ ‘คนสำคัญ’ ของภคินมาด้วย... และเธอก็คงอยากจะ ‘เซอร์ไพรส์’ เขามากเลยล่ะ” กวินท์หน้าถอดสี มือสั่นสะท้านพลางวางหูโทรศัพท์ลง สายตาของเขาหันกลับไปมองภคินที่ยังคงนั่งมองเขาอยู่ด้วยแววตาซับซ้อน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับร่างของหญิงสาวสวยสง่าในชุดเดรสแบรนด์เนมที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่เป็นมิตร... “เซอร์ไพรส์ค่ะวินท์... ลืมกันไปหรือยังว่าใครคือคู่หมั้นที่แท้จริงของภคิน?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ! ดาวตกคืนคริสต์มาส