เกมทายใจ

"แกกำลังบอกให้ฉัน... ไปขุดหลุมพรางดักควายผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าปากแข็งและหยิ่งที่สุดในสามโลกอย่างเฮียคินเนี่ยนะ มีน?" เสียงทุ้มต่ำของกวินท์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบของร้านกาแฟกึ่งบาร์สไตล์มินิมอลที่ซ่อนตัวอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปนั่งไขว่ห้าง มือเรียวยาวถือแก้วสมูทตี้สีพาสเทลหมุนวนไปมาด้วยความหงุดหงิดปนระอา สายตาคมกริบมองเพื่อนสนิทสาวที่กำลังทำหน้าเจ้าเล่ห์ราวกับวางแผนจะล้มล้างรัฐบาล "ไม่ใช่แค่ดักควายค่ะคุณเลขาฯ ตัวแสบ แต่เรากำลังจะพิสูจน์ต่างหากว่าท่านประธานผู้ทรงอิทธิพลคนนั้น กำลังตกหลุมพรางที่ตัวเองขุดไว้จนปีนไม่ขึ้นแล้วต่างหาก" มีนาราหัวคิกคัก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้ววางกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่มีลายมือยุกยิกสามข้อลงบนโต๊ะ "ฟังนะ วินท์... เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ความเข้าใจผิด แต่มันคือกับドัก... กับドักที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปหาโดยที่ไม่มีภคินคอยคุ้มครอง!" "เดี๋ยวนะ ประโยคมانตะกี้มันฟังกี่โมง?" กวินท์หรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจับผิด "นั่นมันฟิลลิปส์จากหนังระทึกขวัญสายลับแล้ว มีน... ฉันแค่อยากรู้ว่าเฮียคินคิดยังไงกับฉัน ไม่ได้จะไปปล้นธนาคารกลางชาติสักหน่อย" "เอnaน่า! ฟังแผนฉันก่อน" มีนาราทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างขัดใจ ดีดนิ้วเป๊าะหนึ่งเพื่อดึงสมาธิ "แผน 'เกมทายใจ' ฉบับอีมีนคนนี้ การันตีความฟินระดับสิบกระโหลก ขั้นแรก... แกต้องทำเป็นสนใจกรวีร์" ชื่อของคู่แข่งทางธุรกิจตัวแสบหลุดจากปากมีน ทำให้กวินท์สำลักสมูทตี้ในปากเกือบพุ่งพรวด รีบยกทิชชูขึ้นเช็ดริมฝีปากพร้อมกับทำหน้าสยดสยอง "หา? กรวีร์เนี่ยนะ? ยัยตาแก่... ไม่สิ นายนั้นมันเจ้าเล่ห์เพทุบายจะตาย ขืนฉันไปทำเป็นสนใจ มีหวังเฮียคินได้แปลงร่างเป็นซาตานพ่นไฟเผาตึกออฟฟิศวอดวายแน่ๆ" "ก็เพราะแบบนั้นไงเล่า!" มีนารายิ้มกริ่ม แววตาส่อประกายความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด "คนอย่างภคิน ถ้าไม่กระตุ้นต่อมความหึงหวงขั้นสุดยอด สมองส่วนเหตุผลของเขาก็จะไม่ยอมทำงาน ความซึนเดระของพ่อประธานหนุ่มรูปหล่อก็จะไม่มีทางเปิดโหมดคลั่งรักออกมาได้ แกอยากได้ความชัดเจนไม่ใช่เหรอวินท์ หรือจะปล่อยให้เขาปากแข็งใส่แกไปจนแก่ตายในตำแหน่งเลขาฯ ล่ะ?" คำพูดของเพื่อนสาวทำให้นัยน์ตาคู่คมของกวินท์ไหววูบ ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีสีหน้านิ่งเรียบ เยชา และมักจะพ่นคำพูดจาเชือดเฉือนใส่เขาเป็นประจำ แต่ในขณะเดียวกันก็คอยปกป้อง ยื่นมือเข้ามาโอบอุ้ม และแสดงความห่วงใยในยามที่เขาเผชิญปัญหา ลอยเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ จริงอยู่ที่เขาปากเก่ง ไม่เคยยอมแพ้ใคร และมักจะต่อปากต่อคำกับภคินได้ทุกเม็ด แต่ลึกๆ ในใจ หัวใจดวงนี้กลับเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่คนตัวโตกว่าเข้ามาใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางที่เป็นเอกลักษณ์ และสัมผัสอุ่นจัดตรงฝ่ามือยามที่อีกฝ่ายฉุดรั้งข้อมือเขาไว้... ทุกอย่างมันชัดเจนเสียจนกวินท์ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไปว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่ปัญหาคือ... แล้วภคินล่ะ? ผู้ชายคนนั้นคิดเหมือนกันไหม หรือเห็นเขาเป็นแค่ลูกน้องฝีปากกล้าเอาไว้ลับฝีปากแก้เบื่อเวลาทำงานเครียดๆ เท่านั้น? "แล้วถ้าเกิด... มันไม่ได้ผลล่ะ?" กวินท์พึมพำ น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นเจือความลังเลที่หาได้ยากยิ่ง "ถ้าเกิดว่าเขาไม่ได้แคร์อย่างที่แกคิด... ฉันไม่หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเหรอวะมีน" "ไม่มีทางค่ะคุณชาย" มีนาราตบโต๊ะฉาดใหญ่ด้วยความหมั่นไส้ในความป๊อดของเพื่อนรัก "สายตาที่เฮียคินมองแกเวลาที่ไอ้คุณกรณ์เข้ามาใกล้ มันไม่ใช่สายตาของเจ้านายมองลูกน้อง แต่มันคือสายตาของเจ้าป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกตัวที่กล้าเข้ามาล้ำอาณาเขต! เชื่อฉันเถอะ... วันนี้แหละ แกจะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่าไอ้ความซึนของเขามันจะทานทนได้สักกี่น้ำ!" กวินท์เม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความท้าทายในสายเลือดพลุ่งพล่านขึ้นมาทีละน้อย ความกลัวที่จะผิดหวังถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนดื้อรั้น ในเมื่อภคินชอบทำตัวเป็นกำแพงน้ำแข็งใส่เขานัก งั้นเขานี่แหละจะเป็นคนทุบกำแพงนั้นให้พังครืนลงมาด้วยมือตัวเอง! "ก็ได้..." กวินท์สูดหายใจเข้าลึก and ตัดสินใจเด็ดขาด "ถ้าพัง... แกต้องเป็นคนเลี้ยงชาบูฉันสามเดือนเต็มเพื่อเป็นการปลอบขวัญ" "deal!" มีนาราฉีกยิ้มกว้าง ชนแก้วสมูทตี้กับกวินท์อย่างกระตือรือร้น "งั้นเริ่มปฏิบัติการที่ออฟฟิศบ่ายนี้เลยค่ะท่านเลขาฯ" ... บรรยากาศภายในห้องทำงานท่านประธานช่วงบ่ายคล้ายกับมีสนามแม่เหล็กขั้วลบปะทะกัน กวินท์ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ทว่าวันนี้ท่าทีของเขาดูแปลกไปจากเดิม ร่างโปร่งไม่ได้เดินตรงดิ่งไปวางเอกสารบนโต๊ะทำงานเหมือนทุกวัน แต่กลับหยุดยืนพูดคุยโทรศัพท์มือถือด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยที่ทำเอาคนนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ถึงกับชะड़क "ค่ะ คุณกรณ์... ไว้เย็นนี้เจอกันนะคะ วินท์ว่างพอดีค่ะ... อื้อ สะดวกมากค่ะ" น้ำเสียงทุ้มหวานที่จงใจดัดให้มีความออดอعนิดๆ ลอยเข้าหูภคินที่กำลังก้มหน้าเซ็นเอกสาร ประธานหนุ่มชะงักมือที่ถือปากกา ปลายปากกาหมึกซึมหยุดนิ่งบนกระดาษสีขาวสะอาด นัยน์ตาคมกริบสีนิลตวัดเงยขึ้นมองร่างโปร่งที่ยืนหันหลังให้ ท่าทางกระหนุงกระหนิงและรอยยิ้มที่กวินท์จงใจปั้นแต่งขึ้นเพื่อยั่วโมโห ทำให้สันจมูกโด่งคมของภคินกระตุกด้วยความไม่สบอารมณ์ กวินท์วางสายตาไปที่หน้าจอโทรศัพท์แสร้งทำเป็นพิมพ์ข้อความต่ออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานแล้ววางแฟ้มเอกสารลงด้วยท่าทีระริกระรี้ "เอกสารงบประมาณไตรมาสนี้เรียบร้อยแล้วนะครับ เฮียคิน... อ้อ แล้วก็ เย็นนี้ผมขอตัวกลับก่อนเวลานะครับ พอดีมีนัดดินเนอร์กับคุณกรณ์น่ะครับ" คำว่า 'ดินเนอร์กับคุณกรณ์' ถูกเน้นเสียงชัดถ้อยชัดคำ กวินท์แอบลอบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง หัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นเต้นผสมความหวาดหวั่น ภคินไม่ได้ตอบทันที ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาวาววับดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองเลขาฯ ตัวแสบิ่งนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงหลายองศาโดยไม่ต้องเปิดแอร์ ความเงียบงันที่กดดันทำให้กวินท์เริ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าหล่อเหลาของภคินเรียบตึงจนน่ากลัว กรามขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนชัดเจน มือหนาที่วางอยู่บนพนักที่พักแขนกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "เมื่อกี้... แกพูดว่าอะไรนะ?" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาทีละคำ เย็นเยียบและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทรงพลังพอจะบดขยี้ทุกสิ่งให้เป็นจุล "ผมบอกว่า... เย็นนี้ผมมีนัดดินเนอร์กับคุณกรวีร์ครับ" กวินท์เชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ในใจจะเริ่มหวั่นๆ กับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างสูง "คุณกรณ์เขารุกจีบผมตั้งนานแล้ว ผมเห็นว่าเขาอุตส่าห์ตื๊อไม่เลิก ก็เลยคิดว่าจะลองเปิดใจดูหน่อย... เผื่อจะได้เจอคนที่ดีต่อใจมากกว่าอยู่ทำงานหามรุ่งหามค่ำกับคนใจร้ายแถวนี้" ประโยคหลังกวินท์จงใจเหน็บแนมเต็มที่ หวังจะกระตุ้นให้เสือตัวนี้หลุดจากถ้ำ เพล้ง! เสียงกระดาษรายงานในมือภคินถูกกำยำจนยับยู่ยี่ในพริบตา ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้หมุนไถลไปด้านหลังชนกับผนังห้องเสียงดังสนั่น ภคินก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวกวินท์ด้วยความเร็วดุจพายุหมุน ก่อนที่เลขาฯ ตัวแสบจะทันได้ตั้งตัว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วกระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของกวินท์กระแทกเข้ากับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเต็มแรง "โอ๊ะ! เฮีย... ทำบ้าอะไรเนี่ย!" กวินท์อุทานด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขานั้นแทบจะไม่มีเหลือ ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความโกรธเกรี้ยวเป่ารดพวงแก้มเนียน ภคินก้มลงมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องอาณาเขต มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นมาบีบคางมนของกวินท์เบาๆ แต่บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา บังคับให้รับรู้ถึงเปลวเพลิงโทสะที่กำลังแผดเผาอยู่ในอกของเขา "กล้าดียังไง... ถึงไปรับปากจะไปดินเนอร์กับมัน?" เสียงทุ้มต่ำกระซิดชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ทะลักล้นจนไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้อีกต่อไป "คิดจะไปเปิดใจกับไอ้เวรนั่นงั้นเหรอ กวินท์... แกกล้าหาญมากนะที่มาท้าทายอำนาจมืดแบบนี้" "ปล่อยผมนะ... ผมจะไปไหนกับใครมันก็สิทธิของผมไม่ใช่เหรอครับ?" กวินท์พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่แรงของภคินมีมากกว่ามหาศาล ยิ่งดิ้น ร่างกายก็ยิ่งแนบชิดกันมากขึ้นจนใจสั่นระทึก "อีกอย่าง... เฮียเป็นแค่เจ้านาย มีสิทธิ์อะไรมาห้ามผมล่ะครับ?" "สิทธิ์งั้นเหรอ?" ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาวาววับฉายแววอันตรายและคลั่งรักในเวลาเดียวกัน "อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันมีสิทธิ์อะไร..." ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับกลีบปากบางของกวินท์ หัวใจของเลขาฯ ตัวแสบกระหน่ำรัวราวกับกลองเพล ลมหายใจสะดุดกึก ความซ่าที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกและ... ความคาดหวังที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด แต่ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้แตะสัมผัสกันตามแรงปรารถนา... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "เฮียคิน! ผมเอาเอกสารโครงการใหม่มาให้ตรวจ... อุ๊ย! ขอโทษครับ ผมเข้ามาจังหวะนรกไปหรือเปล่าเนี่ย?" เสียงของกรวีร์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาท ทำเอาโลกทั้งใบหยุดหมุน กวินท์เบิกกว้างด้วยความตกใจรีบออกแรงผลักอกภคินสุดแรงเพื่อถอยร่นออกจากระยะประชิดทันที แต่ภคินกลับไม่ยอมปล่อย เขาดึงกวินท์เข้ามาหลบด้านหลังลำตัวหนา สายตาคมกริบดุจมีดโกนตวัดมองกรวีร์ที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประตูด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฉีกศัตรูเป็นชิ้นๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความซึนและยัยตัวแสบมาจนถึงตอนนี้ แล้วไปลุ้นระทึกพร้อมตบโต๊ะฟินต่อในตอนหน้ากันนะคะ!