แผนล่อเสือออกจากถ้ำ

"ปล่อยค่ะเฮียคิน นี่มันหน้าห้องทำงานนะคะ ไม่ใช่สนามรบย่อยๆ ที่จะมาประกาศสงครามกับใครก็ได้ตามอำเภอใจ" กวินท์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนาที่พันธนาการไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ร่างโปร่งบางถูกดึงรั้งจนแผ่นหลังแนบติดกับอกกว้างของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่งและ... ความหึงระเบิดเถิดเทิงที่ตอนนี้กำลังทำงานเต็มพิกัด สายตาคมกริบของภคินดุจใบมีดโกนอาบยาพิษ ตวัดมองข้ามไหล่บางไปยังกรวีร์ที่ยังคงยืนยิ้มแป้น ค้างอยู่หน้าประตูห้องประชุมด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ ชายหนุ่มคู่แข่งทางการค้าคนนี้จงใจเดินเข้ามาตีสนิทกับเลขาฯ ส่วนตัวของเขาตั้งแต่ช่วงบ่าย และตอนนี้... มันกำลังทำเกินขอบเขตที่ความอดทนของนักล่าจะยอมรับได้ "ปล่อยเหรอ? ฝันไปเถอะ" เสียงทุ้มต่ำลอดออกมาจากริมฝีปากหยักที่เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ไอร้อนจากลมหายใจของภคินเป่ารดต้นคอขาวผ่องของคนในอ้อมแขนจนกวินท์ต้องย่นคอหนีด้วยความจั๊กจี้ "ถ้าฉันไม่สกัดดาวรุ่งตัวนี้เอาไว้ ป่านนี้คงโดนมันคาบเอากลับไปเคี้ยวเล่นที่บริษัทของมันแล้วมั้ง" "เฮียก็พูดเกินไปค่ะ กรวีร์เขาก็แค่แวะมาทักทายตามประสาคนรู้จักในแวดวงธุรกิจ" กวินท์แสร้งทำเป็นลอยหน้าลอยตาเถียงกลับ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัวสายตาพิฆาตของภคิน... แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่โอบรอบเอวบางต่างหากที่ทำเอาสติกระเจิง กรวีร์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาแบบแบดบอย ดวงตาคมกวาดมองความแนบชิดของคนทั้งคู่ด้วยแววตาสนุกสนานราวกับกำลังชมภาพยนตร์ระทึกขวัญชั้นดี "ดูท่าทางท่านประธานภคินจะหวงของเล่นชิ้นนี้มากสินะครับ" กรวีร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ น้ำเสียงกวนประสาททำเอาเส้นเลือดที่ขมับของภคินเต้นตุบๆ "ผมแค่ชวนคุณวินท์ไปทานมื้อค่ำหลังเลิกงานเอง ไม่คิดว่าจะทำให้บอสใหญ่ใจแคบขนาดนี้" "ของเล่น?" ภคินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาน่ากลัวเสียจนกวินท์ต้องยกมือขึ้นศอกกระท้าสีข้างร่างสูงเบาๆ เป็นการเตือนสติ "ค่ะ! ฉันไม่ใช่ของเล่นของใครทั้งนั้น!" กวินท์รีบแทรกขึ้นด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะตัดสินใจใช้แผนการที่คิดไว้ในหัวเมื่อครู่เพื่อดัดนิสัยคนขี้หึงแต่ปากแข็ง ร่างโปร่งแกล้งพลิกตัวหันกลับมาเผชิญหน้ากับภคิน รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่หาดูได้ยากถูกระบายลงบนใบหน้าสวย ชนิดที่ทำเอาประธานหนุ่มถึงกับชะงักงันด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตากลมโตพราวระยับส่งสัญญาณท้าทาย ก่อนที่กวินท์จะหันไปทางกรวีร์แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสชนิดที่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ "แต่ถ้าเป็นมื้อค่ำหลังเลิกงาน... วินท์สนใจนะคะคุณกรณ์ พอดีกำลังอยากลองชิมอาหารร้านเปิดใหม่แถวทองหล่ออยู่พอดีเลยค่ะ" *กริบ.* บรรยากาศหน้าห้องทำงานดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที ภคินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนบนใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสสีเข้มคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล มือหนาที่โอบเอวบางอยู่กระชับแน่นขึ้นจนกวินท์แอบนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ส่วนกรวีร์เองก็ถึงกับชะงักรอยยิ้มค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะร่าออกมาเบาๆ เมื่อตั้งสติได้ "โอ้... เป็นเกียรติมากครับ งั้นเดี๋ยวผมรอรับคุณวินท์ตอนหกโมงเย็นนะ" "ไม่ต้อง!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของภคินดังขึ้นขัดจังหวะทันควัน น้ำเสียงทรงอำนาจนั้นกดดันเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะหนาแน่นจนหายใจไม่ออก ร่างสูงใหญ่ก้าวขึ้นมาบังหน้ากวินท์ไว้มิดชิด สายตาดุจพญาอินทรีย์จ้องมองกรวีร์ด้วยรังสีอำมหิตระดับสูงสุด "เลขาฯ ของฉัน มีตารางงานแน่นเอี๊ยดจนถึงเที่ยงคืนทุกวัน ไม่ว่างไปดินเนอร์ไร้สาระกับใครทั้งนั้น!" "อ้าวเหรอครับ? แต่เมื่อกี้คุณวินท์เพิ่งบอกว่าสนใจเองนะ" กรวีร์เลิกคิ้วกวนประสาท ยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านกับรังสีฆาตที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา "วินท์-จะ-ไม่-ไป!" ภคินเน้นทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคมกริบก้มลงมองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ใต้ร่าง "จริงไหม... คุณเลขาฯ ตัวแสบ?" กวินท์แสร้งทำเป็นกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว "เอ๊ะ? เมื่อกี้เฮียพูดอะไรนะคะ พอดีหูอื้อไปหน่อย วินท์ได้ยินแค่ว่าคุณกรณ์ชวนไปกินของอร่อย ก็เลยว่าจะ..." "กวินท์!" เสียงดุลอดไรฟันพร้อมกับปลายนิ้วแกร่งที่ยื่นมาบีบปลายคางมนเบาๆ อย่างหมั่นไส้ ภคินกัดฟันกรอด ความซึนและความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อเจอฤทธิ์เดชของเลขาฯ ปากกล้าคนนี้เข้าปะทะ กรวีร์มองภาพนั้นแล้วหัวเราะในลำคออย่างรู้ทัน "ดูท่าทางผมคงเป็นก้างชิ้นใหญ่เกินไปแล้วสินะครับ งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า... ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะครับคุณวินท์" ชายหนุ่มส่งยิ้มหวานหยดให้กวินท์ครั้งหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้หน้าห้องทำงานกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทันทีที่แผ่นลับตาของคู่แข่งลับหายไป ภคินก็ไม่รอช้าที่จะลากแขนโปร่งให้ก้าวตามเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวทันที พร้อมกับกระแทกประตูห้องปิดล็อกลงกลอนอย่างแน่นหนาด้วยความเร็วแสง "โอ๊ย! เฮียมือหนักอีกแล้วนะ!" กวินท์ร้องประท้วงพร้อมกับสะบัดแขนออกทันทีเมื่อร่างถูกดันให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็ง ภคินไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้แขนแกร่งทั้งสองข้างยันกรอบประตูไว้ ล้อมกักกวินท์เอาไว้ตรงกลาง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นส่ำของกันและกัน "กล้ามากนะ..." เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าเอ่ยชิดริมฝีปากบาง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นลึกล้ำและเต็มไปด้วยห้วงอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง "กล้าเอาตัวเข้าไปอ่อยไอนั่นต่อหน้าฉันเหรอ หืม?" กวินท์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอกกับระยะประชิดนี้ แต่ฟอร์มและฝีปากก็ยังต้องรักษาไว้ให้มั่น "ใครอ่อยกันคะ วินท์แค่คุยตามมารยาทธุรกิจต่างหาก... อีกอย่าง เฮียเองก็ทำตัวน่าหมั่นไส้ก่อนนี่นา สมควรโดนแล้วล่ะค่ะ" "ปากเก่งนักนะ..." ภคินแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากสีพีชที่ขยับเถียงเขาฉอดๆ ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะวับวามด้วยประกายอันตราย "อยากรู้จعلว่าถ้าฉันปิดปากคู่นี้ด้วยวิธีของฉัน... เธอจะยังกล้าพูดจาแบบนี้ใส่อีกไหม" กวินท์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาเรื่อยๆ จนระยะห่างแทบไม่เหลือหลอ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักกำลังจะแตะลงบนกลีบปากนุ่มเพื่อลงโทษคนดื้อรั้น *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงหวานใสของมีนาราเพื่อนสนิทที่ตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามา "คุณวินท์คะ! เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ด่วนจากแผนกบัญชีมาแล้วค่ะ เฮียคินอยู่ข้างในหรือเปล่าคะ พอดีมีเรื่องด่วนต้อง..." ภคินสบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด ผละใบหน้าออกมาด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย ส่วนกวินท์แอบถอนหายใจโล่งอก... แต่ทว่าในวินาทีที่ประตูกำลังจะถูกผลักเปิดออกโดยมีนารา ภคินกลับยื่นมือมาคว้าเอวบางไว้ รั้งร่างกวินท์ให้แนบชิดกับอกกว้างอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงแหบพร่าข้างใบหูที่ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "รอดตัวไปนะ... แต่คืนนี้ เคลียร์กันยาวแน่" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ!