รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

แรงเหวี่ยงจากแรงฉุดกระชากเมื่อครู่ ทำให้แผ่นหลังของกวินท์กระแทเข้ากับบานประตูห้องทำงานสำนักงานใหญ่อย่างจัง เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่ตรงหน้าดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ท่ามกลางความเงียบงันที่ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ปลายนิ้วแกร่งของภคินที่ยังคงกุมข้อมือเขาไว้แน่นไม่ได้คลายออก ทว่าอุณหภูมิความร้อนที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อกลับพุ่งสูงขึ้นจนน่าตกใจ "ปล่อยได้แล้วมั้งครับ เฮีย" กวินท์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้ราบเรียบที่สุด แม้หัวใจในอกข้างซ้ายจะเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพล ดวงตาคมกริบของคนเป็นเจ้านายไม่ได้หลบหนีไปไหน ภคินยังคงจ้องมองใบหน้าเนียนใสของเลขาฯ ตัวแสบในระยะประชิด ชนิดที่ว่าหากขยับอีกเพียงนิดเดียว ปลายจมูกของทั้งคู่คงจะชนกันเข้าพอดี "ถ้านายยังพูดมาก... ฉันอาจจะไม่ได้แค่กุมข้อมือนายไว้เฉยๆ นะกวินท์" ภคินเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธเจือความปรารถนาที่ยากจะปิด The hidden fire ใต้ความเย็นชาคู่นั้นกำลังแผดเผาทุกอย่างรอบตัวให้มอดไหม้ "เฮียคิดจะทำอะไร... อุ๊บ!" คำพูดท้าทายถูกกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อจังหวะที่กวินท์อ้าปากจะเถียงกลับ เป็นจังหวะเดียวกับที่ภคินโน้มใบหน้าลงมาพอดี สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงบนเรียวปากนุ่มโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกักค้าง มันไม่ใช่การจูบที่เร่าร้อนหรือรุกล้ำในคราแรก หากแต่เป็นอุบัติเหตุทางกายที่เกิดจากความใกล้ชิดเกินขีดจำกัดและความดื้อรั้นที่ปะทะกันอย่างจัง กลีบปากหยักของประธานหนุ่มแนบสนิทอยู่บนริมฝีปากบางของเลขาฯ หนุ่ม นิ่งค้างไปชั่วอึดใจหนึ่ง—วินาทีนั้น สมองของกวินท์ขาวโพลน ว่างเปล่า และหยุดทำงานไปชั่วขณะ แรงปะทะสะเทือนใจแล่นแปลบไปทั่วร่างราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านผ่านเส้นประสาท ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สติที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมดสิ้น กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของภคินโอบล้อมตัวเขาไว้ทุกทิศทาง ทว่า... แทนที่จะผลักไส ร่างกายของกวินท์กลับทรยศความคิดด้วยการแข็งค้าง ปล่อยให้ความนุ่มนวลและไออุ่นจากริมฝีปากของอีกฝ่ายซึมซับเข้ามาในความรู้สึกอย่างน่าประหลาด ภคินเองก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ความนุ่มและรสชาติหวานละมุนที่แตะแต้มอยู่บนกลีบปาก ทำให้สติที่เหลืออยู่ของประธานหนุ่มขาดผึ่ง ความเย่อหยิ่งและมาดมั่นที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความซึนมาเนิ่นนาน มือแกร่งที่เคยตรึงข้อมือของกวินท์ไว้ เปลี่ยนเป็นเลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยเรียวของอีกฝ่ายให้อยู่ในองศาที่แนบชิดยิ่งขึ้น สัมผัสที่เริ่มต้นจากความบังคับเปลี่ยนแปรเป็นความตั้งใจ ริมฝีปากหนาขยับเม้มกลีบปากบางเบาๆ เป็นการขออนุญาตเชิงบังคับ ก่อนจะทาบทับลึกลงไปเพื่อลิ้มรสความหวานที่เขาเฝ้าฝันหามาตลอดหลายเดือน "อื้อ..." เสียงประท้วงในลำคอของกวินท์ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา มือเรียวที่เคยปล่อยตกข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้นกำเสื้อเชิ้ตบริเวณอกของภคินไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองที่แทบจะอ่อนระละลายลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกต่อต้านที่มีในตอนแรกถูกละลายหายไปกับสัมผัสอ่อนโยนแต่ดุดันที่อีกฝ่ายมอบให้ ความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นตีรวนอยู่ในอก นี่ไม่ใช่แค่เกมเจ้านายกับลูกน้องอีกต่อไปแล้ว... มันคือเส้นกั้นบางๆ ที่ถูกพังทลายลงด้วยความรู้สึกที่แท้จริง หัวใจของกวินท์เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มขาวเนียน บรรยากาศภายในห้องทำงานที่เคยเย็นเยียบด้วยเครื่องปรับอากาศ บัดนี้กลับร้อนระอุราวกับถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งความเสน่หา ภคินผละริมฝีปากออกมาช้าๆ อย่างแสนเสียดาย ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่รัว ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันในระยะประชิดที่เต็มไปด้วยความหมายใหม่ ความซึน ความปากร้าย และความถือดีเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยแววตาไหวระริกที่เปิดเปลือยความรู้สึกข้างในออกมาจนหมดสิ้น "ทีนี้... ยังจะกล้าบอกให้ฉันปล่อยมืออีกไหม กวินท์" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนของภคินกระซิบชิดริมฝีปาก นิ้วโป้งเรียวเกลี่ยไล้เบาๆ บนพวงแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างลืมตัว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป กวินท์เม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อเล็กน้อยจากการจูบเมื่อครู่ ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด เขาอยากจะหาคำพูดคมคายมาโต้กลับเหมือนทุกที แต่สมองกลับตื้อตันจนเรียบเรียงคำพูดไม่ออก ความรู้สึกเขินอายตีรวนขึ้นมาจนต้องหลบสายตาวาววับคู่นั้น "เฮีย... มันเป็นอุบัติเหตุ..." เสียงของกวินท์เบาราวกับเสียงกระซิบ ขาดความมั่นใจไปถนัดใจ "อุบัติเหตุเหรอ?" ภคินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความพึงพอใจ "แต่ฉันเรียกว่า... ความตั้งใจที่รอเวลามานานต่างหาก" กวินท์ช้อนตาขึ้นมองค้อนคนฉวยโอกาสทันที ความเขินอายเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้ "คนฉวยโอกาส..." "ถ้าไม่ฉวยโอกาส ป่านนี้ฉันคงต้องทนมองหน้านายทำหน้ากวนประสาทใส่ไปอีกนานเท่าไหร่รู้ไหม" ภคินกระชับอ้อมแขนที่โอบเอวบางไว้แน่นขึ้นโดยไม่ยอมปล่อยให้ถอยหนี "เป็นแฟนกันซะดีๆ เถอะ กวินท์ นายก็รู้ว่าเราต่างก็รู้สึกเหมือนกัน" "ใครรู้สึกเหมือนเฮียกัน เลิกมโนไปเองได้แล้ว..." กวินท์ยังไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธจนจบประโยค เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยการบิดลูกบิดเปิดเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต *แอ๊ด...* "คุณวินท์ครับ เอกสารกองนี้ที่ท่านประธานสั่งให้— เฮ้ย!" เสียงทุ้มของพนักงานฝ่ายประสานงานที่เปิดประตูเข้ามาหยุดชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ประธานหนุ่มเนื้อทองกำลังโอบกอดและยืนประชิดตัวเลขาฯ คนเก่งชนิดแนบชิดติดประตู ภคินตวัดสายตาคมกริบหันไปมองผู้บุกรุกด้วยความหงุดหงิดระคนไม่พอใจสุดขีด รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนพนักงานหนุ่มหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ส่วนกวินท์... ใบหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้ว ยิ่งร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าพวกเขากำลังถูกจับได้คาหนังคาเขา! ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันค่ะ <3