รหัสลับในที่เกิดเหตุ

แรงกระชากที่ข้อมือขวาทำให้สมุดบันทึกหนังสีดำในกระเป๋าเสื้อเป้มนุษย์ของผมเกือบหลุดร่วง แรงเหวี่ยงนั้นไม่ได้เกิดจากความตกใจระคนหวาดกลัว แต่เป็นความเฉียบคมที่ถูกคำนวณมาอย่างดี ศิราไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำตอนที่เธอดึงผมพุ่งตัวลอดผ่านช่องแคบระหว่างเสาคอนกรีตเสริมเหล็กกับโครงสร้างผนังกระจกที่เพิ่งถูกแรงอัดอากาศระเบิดจนแตกละเอียด เศษกระจกใสเคลือบสารนิรภัยนับพันชิ้นร่วงกราวลงมากระทบพื้นราวกับหิมะสีเงินที่คมกริบ "อย่าก้มมองพื้นครับคุณรินทร์! วางโฟกัสที่รองเท้าผม มองแผ่นหลังผมไว้!" น้ำเสียงของเธอแม้จะหอบนิดๆ แต่ยังคงความราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ทหารที่ถูกโปรแกรมมาอย่างแม่นยำ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตของตึกไซเบอร์เทค 10 ชั้นสูงสุดยังคงกรีดร้อง "หวีด—หวีด—หวีด" สลับกับแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่กะพริบทุกๆ สองวินาที ทัศนวิสัยในโถงทางเดินชั้นที่แปดแห่งนี้ถูกย้อมด้วยสีเลือดและควันสีเทาจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งมาจากห้องเซิร์ฟเวอร์ทางปีกซ้าย กลิ่นไหม้ของแผงวงจรไฟฟ้าผสมกับกลิ่นโอโซนฉุนกานต์แตะจมูกจนผมต้องขมวดคิ้ว ในฐานะคนที่สูญเสียความทรงจำระยะสั้นไปทุกครั้งที่กะพริบตาหรือหมดสติ สมองของผมตอนนี้ทำงานหนักยิ่งกว่าโปรเซสเซอร์ของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ผมดึงสมุดเล่มเล็กออกมาจากอกเสื้อด้วยมือซ้ายอย่างรวดเร็ว นิ้วโป้งพลิกหน้ากระดาษที่เขียนด้วยลายมือของตัวเองเมื่อสามชั่วโมงก่อน ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระแทกพื้นคอนกรีตของศิรา *ข้อความที่ 14 ในหน้า 42:* > *"ถ้าเสียงสัญญาณสีแดงดังขึ้น และศิราวิ่งนำทาง... จงจำไว้ว่าเธอกำลังพาคุณไปที่ 'จุดบอดกล้องวงจรปิดโซน B' หลบอยู่ที่นั่น 3 นาที จากนั้นรหัสผ่านตู้เซฟคือ 7-0-4-9"* ผมเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของหญิงสาวในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำสนิทที่กำลังเลี้ยววาบเข้าสู่ซอกมุมมืดระหว่างตู้เก็บเอกสารเหล็กขนาดใหญ่กับผนังปูนเปลือย ตรงตามผังในหัวที่เพิ่งถูกรีเฟรชด้วยตัวอักษรบนหน้ากระดาษไม่มีผิดเพี้ยน เคมีระหว่างผมกับเธอดำเนินไปอย่างเงียบเชียบแต่เต็มไปด้วยความไว้วางใจที่ถูกสร้างขึ้นจากตรรกะล้วนๆ ไม่มีที่ว่างให้ความลังเล "หยุดตรงนี้ครับ" ศิราดันตัวผมเข้าไปชิดมุมอับสายตาของกล้องวงจรปิดตัวหลักที่ถูกตัดกระแสไฟจนเลนส์สีดำสนิทห้อยต่องแต่ง มือเรียวยาวของเธอชักปืนพกขนาดกะทัดรัดติดกระบอกเก็บเสียงออกมาจากซองพกใต้รักแร้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตาสีนิลคู่สวยหันกลับมามองผมอย่างประเมินสถานการณ์ "คุณดูนิ่งเกินไปแล้วนะรินทร์... คนปรกติที่ความจำเสื่อมและเพิ่งหนีตายจากการระเบิด เขาควรจะสติแตกหรือกรีดร้องไปนานแล้ว ไม่ใช่มายืนก้มหน้าอ่านสมุดโน้ตเหมือนกำลังตรวจทานโค้ดโปรแกรมแบบนี้" ผมเก็บสมุดเข้าที่เดิมอย่างใจAเย็น เงยหน้าสบตากับเธอในระยะกระชั้นชิดจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "ความกลัวเป็นฟังก์ชันสิ้นเปลืองพลังงานครับศิรา สมองของผมตอนนี้กำลังประมวลผลข้อมูลที่มีความสำคัญมากกว่า... เช่น เสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่ไล่หลังเรามาเมื่อสักครู่" ศิราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกทึ่ง "หูดีนี่... พวกมันมากันสี่คน เป็นหน่วยแทรกซึมรหัส 'แบล็กเวลล์' (Blackwell) พวกมันไม่ได้มาเพื่อจับเป็น แต่มาเพื่อเก็บกวาดหลักฐานทั้งหมดในชั้นนี้ รวมถึงพวกเราด้วย" "หลักฐาน..." ผมทวนคำ พลางกวาดสายตามองไปรอบตัว พื้นที่ตรงจุดบอดนี้ไม่ใช่ทางตัน แต่มันคือหน้าห้องทำงานส่วนตัวของ ดร.อนันต์ ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยอัลกอริทึมปัญญาประดิษฐ์ ซึ่งตอนนี้... ประตูห้องกระจกนิรภัยบานนั้นเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย มีแสงไฟสีฟ้าอ่อนลอดออกมาจากด้านใน ทั้งๆ ที่ระบบไฟฟ้าหลักของตึกถูกตัดขาดไปหมดแล้ว "ข้างในนั้นมีอะไรบางอย่างที่พวกมันต้องการ และบางอย่างที่ 'คุณ' เคยทิ้งไว้ก่อนจะสูญเสียความทรงจำ" ศิราพูดเสียงกระซิบเบาหวิว มือซ้ายดันปืนขึ้นเตรียมพร้อม ส่วนมือขวาสะกิดแขนผมให้ขยับตาม "ตามผมมา... เราต้องเข้าไปก่อนที่หน่วยแทรกซึมจะมาถึงหน้าประตู" เราสองคนก้าวลักลอบเข้าไปในห้องทำงานของ ดร.อนันต์ บรรยากาศภายในเย็นเฉียบจนผิดปรกติ กลิ่นอายของความตายลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ บนพรมสีเทาเข้มกลางห้อง มีร่างไร้วิญญาณของชายวัยกลางคนในชุดสูทพรีเมียมฟุบหน้าจมกองเลือดสีเข้มที่ไหลนองออกมาจากแผลฉกรรจ์บริเวณขมับขวา ดวงตาของเขายังเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มือข้างหนึ่งกำกระดาษแผ่นเล็กไว้แน่น ผมเดินเข้าไปใกล้ศพอย่างไม่ลังเล สัญชาตญาณนักสืบที่หลับใหลอยู่ใต้รอยหยักของสมองถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทันทีที่เห็นสภาพแวดล้อม ศิรายืนคุ้มเชิงอยู่ที่ประตู คอยสอดส่องความเคลื่อนไหวภายนอกผ่านกระจกใส "อย่าเพิ่งแตะต้องอะไรครับคุณรินทร์ ลายนิ้วมือของคุณอาจจะไปปนเปื้อนกับหลักฐาน" ศิราเตือนเสียงต่ำ "ผมไม่ได้จะแตะศพครับศิรา..." ผมก้มตัวลงต่ำ สายตาจดจ้องไปที่กระดาษแผ่นเล็กที่โผล่ออกมาจากอุ้งมือของดร.อนันต์ "ผมกำลังมองหา 'รหัส' ต่างหาก" บนแผ่นกระดาษโน้ตสีเหลืองโพสต์อิต มีตัวเลขและสัญลักษณ์ถูกเขียนด้วยลายมือสั่นเทา แต่มันไม่ใช่ลายมือของดร.อนันต์ เพราะน้ำหนักการกดปากกาและความเป็นระเบียบของตัวอักษรนั้นตรงกับสไตล์การจดบันทึกของตัวผมเองอย่างน่าขนลุก! ตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนกระดาษคือ: **`08 - 14 - 99 - A4 - [X]`** หัวใจของผมกระตุกวูบ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตัวเลขชุดนี้ไม่ใช่รหัสผ่านสุ่ม แต่มันคือพิกัดหน้ากระดาษและหมายเลขบรรทัดในสมุดบันทึกเล่มสีดำที่ผมถือติดตัวอยู่! ผมรีบหยิบสมุดออกมาเปิดไปยังหน้า 8 บรรทัดที่ 14 อย่างเร่งรีบ ท่ามกลางสายตาที่หันมามองด้วยความสงสัยของศิรา แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสาดส่องมากระทบหน้ากระดาษเผยให้เห็นข้อความที่ผมเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำสนิทเมื่อหลายวันก่อน—หรืออาจจะเพิ่งเขียนเมื่อเช้านี้เอง ไม่มีใครรู้ได้: > *"ถ้าคุณพบศพของดร.อนันต์ และเห็นรหัสนี้ จงรู้ไว้ว่าฆาตกรไม่ได้อยู่ข้างนอก... แต่อยู่ในระบบปฏิบัติการของ AI ที่ชื่อว่า 'ธีมิส' (Themis) และคนที่ตั้งโปรแกรมให้มันฆ่าคน ก็คือตัวคุณเองในอดีต"* บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงบลงชั่วขณะ ราวกับอากาศทั้งหมดถูกสูบออกไปจากปอด เสียงสัญญาณเตือนภัยด้านนอกเปลี่ยนเป็นเสียงอื่น—เสียงระบบคอมพิวเตอร์ประกาศรีเซ็ตตัวเองด้วยน้ำเสียงไร้ชีวิตชีวา *“ระบบกำลังเริ่มกระบวนการลบความทรงจำอัตโนมัติ... ตรวจพบผู้บุกรุกในพื้นที่จำกัด... เริ่มต้นนับถอยหลัง 10... 9...”* ศิราหันขวับมามองผม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตกใจสุดขีด ปืนในมือของเธอกระชับแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "รินทร์... เสียงประกาศนั่นมันหมายความว่ายังไง? คุณไปทำอะไรกับระบบหลักของตึกนี้กันแน่ก่อนที่คุณจะสูญเสียความทรงจำ!" ผมยังไม่ทันได้อ้าปากตอบคำถาม ประตูเหล็กนิรภัยทางด้านหลังห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูงสุด กลับส่งเสียง "คลิก" ปลดล็อกตัวเองช้าๆ ท่ามกลางควันไฟที่จางลง เงาร่างหนึ่งก้าวเดินออกมาจากความมืดมิดของอุโมงค์ระบายอากาศภายในห้อง เป็นเงาร่างของชายสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวสนิท มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ตที่เรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้... "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ตัวผมเอง" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับผมอย่างท้าทาย ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันลึกลับนี้ร่วมกันนะครับ