อดีตที่หายไปในบรรทัดว่าง

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ตัวผมเอง" เงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าไม่ได้ขยับปากตามคำพูดนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มคนนั้นดูเยียบเย็นและคมกริบ ดวงตาคู่ที่จ้องมองกลับมามีความระaยิบระยับของความท้าทายที่ผมคุ้นเคยดี—ไม่ใช่เพราะมันเป็นของผม แต่เพราะผมเพิ่งอ่านเจอคำเตือนเกี่ยวกับมันในสมุดบันทึกปกหนังสีดำที่ถืออยู่ในมือซ้าย สมุดเล่มนั้นสั่นน้อยๆ ตามแรงบีบของนิ้วผม ในห้องสืบสวนขนาดเล็กของอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและกาแฟเย็นชืด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว รินทร์—ตัวผมเองในตอนนี้—ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกทางจมูกอย่างช้าๆ เพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มเร่งเร้า สมองส่วนหน้ากำลังประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง: ชายคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หน้าตาเหมือนผมทุกระเบียบกระบวนการ รอยแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วซ้าย 甚至是 วิธีการเอียงคอเล็กน้อยยามใช้ความคิด หากนี่คือบั๊กของอัลกอริทึมความทรงจำ มันช่างเป็นบั๊กที่สมจริงเสียจนน่าขนลุก "คุณใช้เวลาสามนาทีเต็มในการกวาดสายตาอ่านหน้ากระดาษที่ส,ี่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาเป็นฝ่ายหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาเคาะเบาๆ บนโต๊ะไม้ "น่าประทับใจดีครับ สำหรับคนที่ตื่นมาแล้วจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าเมื่อคืนนอนที่ไหน... แต่ก็นั่นแหละ ความจำระยะสั้นที่รีเซ็ตทุกเที่ยงคืน มันทำให้คุณกลายเป็น ‘ผ้าใบสีขาว’ ที่ใครอยากจะแต้มสีอะไรลงไปก็ได้ ใช่ไหมครับ?" รินทร์ยังคงนิ่งเงียบ ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจรายละเอียดรอบตัวอย่างเงียบเชียบ สัญชาตญาณนักสืบที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นผ่านตัวอักษรในสมุดบันทึกบอกให้เขารักษาความเยือกเย็นไว้ให้มั่น ทุกย่างก้าว ทุกการขยับกล้ามเนื้อของชายตรงหน้าถูกบันทึกไว้ในหน่วยความจำชั่วคราว "คุณไม่ใช่ตัวผม" รินทร์เอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น "ตัวผมไม่มีรอยสักรูปบาร์โค้ดจางๆ ที่หลังมือขวา... และที่สำคัญที่สุด สมุดบันทึกของผมไม่เคยบอกว่าผมมีฝาแฝด" ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความขบขัน เขายกมือขึ้นลูบสันจมูกตัวเองอย่างช้าๆ ก่อนจะดันซองเอกสารสีน้ำตาลให้เลื่อนไปตรงหน้าผม "ความฉลาดเป็นกรดนี่แหละที่ทำให้ผม... เอ๊ย ทำให้ *พวกเรา* รอดตายมาได้หลายต่อหลายครั้ง" เขายิ้มกริ่ม "เปิดดูข้างในสิครับ รินทร์... หรือคุณอยากจะเชื่อแค่ตัวอักษรที่คนอื่น—หรือแม้แต่ตัวคุณเองในอดีต—เป็นคนเขียนขึ้นมาเพื่อครอบงำความคิดของคุณกันแน่?" ก่อนที่ปลายนิ้วของรินทร์จะสัมผัสโดนซองเอกสาร เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางประทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะรัวเป็นจังหวะสามครั้งติด ซึ่งเป็นรหัสลับที่ตกลงกันไว้ *ก๊อก-ก๊อก-ก๊อก* ประถูกผลักเปิดออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้อุญาต ร่างระหงของศิราก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง แววตาคู่คมกริบของเธอไม่ได้กวาดมองมาที่รินทร์เป็นอันดับแรก แต่กลับพุ่งตรงไปยังชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รัศมีรอบตัวของเธอกลายเป็นความตึงเครียดทันที มือเรียวบางเอื้อมไปแตะที่ด้ามปืนพกเก็บเสียงใต้เสื้อสูทอย่างแนบเนียน "ถอยออกมาจากตรงนั้น รินทร์" ศิราเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "ฉันเตือนคุณแล้วว่าระบบรักษาความปลอดภัยของฐานข้อมูลถูกเจาะตั้งแต่เที่ยงคืน" รินทร์เหลือบมองศิราสลับกับชายแปลกหน้าที่มีใบหน้าเหมือนตนเอง บรรยากาศในห้องตอนนี้อัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่แทบจะทำให้หายใจไม่ออก "ศิรา..." รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ "ผู้ชายคนนี้บอกว่าเขาคือตัวผมเอง" "เขาไม่ใช่ทั้งคุณและไม่ใช่ตัวปลอม" ศิราก้าวเข้าไปยืนขนาบข้างรินทร์ สายตาไม่ละไปจากชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามแม้แต่วินาทีเดียว "เขาคือ 'ศิรา-ศูนย์' หรือโปรแกรมจำลองตัวตนอัจฉริยะที่ใช้ข้อมูลพฤติกรรม 100% ของคุณ... และเขากำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดที่จะบอกว่า *ใคร* เป็นคนลบความทรงจำของคุณเมื่อเจ็ดวันก่อน" รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังจางลงเล็กน้อย ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายแวววโรจน์ที่เต็มไปด้วยความลับ "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงครับ... ต้นฉบับ" ศิรา-ศูนย์เอ่ยพร้อมกับค่อยๆ ดึงแผ่นกระดาษภาพถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ออกมาจากซองเอกสาร "คุณอยากรู้ไหมครับว่าทำไมในสมุดบันทึกของคุณ ถึงไม่มีชื่อของผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ คุณในตอนนี้เลย?" รินทร์ชะงัก กลิ่นอายความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปตามสันหลัง เมื่อก้มลงมองภาพถ่ายบนโต๊ะ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบอย่างแรง—ภาพนั้นคือตัวเขากำลังจ่อปากกาไปที่ขมับของศิรา ในห้องแล็บสีขาวโพลนที่ไม่มีอยู่ในความทรงจำใดๆ เลยแม้แต่น้อย! "ตรวจสอบสถานะความปลอดภัย: ระดับการเข้าถึงข้อมูลถูกปฏิเสธ" เสียงแจ้งเตือนระบบดิจิตอลปริศนาดังขึ้นในหัวของรินทร์ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองครับ... ระวังตัวให้ดีล่ะ เพราะคนทรยศไม่ได้อยู่ไกลจากพวกคุณเลย" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ