กลิ่นอายความทรงจำ

กลิ่นของกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับกระดาษเก่าๆ ในห้องเก็บแฟ้มคดีค้าง 302 ของสถานีตำรวจนครบาล ย่านฝั่งธนฯ นั้นชวนให้เวียนหัวไม่น้อยสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับศิราแล้ว มันคือกลิ่นของความจริงที่กำลังเน่าเปื่อย "คุณรินทร์... ทางกองพิสูจน์หลักฐานสรุปสำนวนนี้ว่าเป็นอุบัติเหตุจากการเมาสุราแล้วนะคะ... เอ่อ ขออภัยครับ ผมติดปากพูดผิดไปหน่อย" ศิราเปลี่ยนสรรพนามกระทันหันเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่ตวัดมองมา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ รินทร์ปิดแฟ้มสีน้ำตาลที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นลงช้าๆ เสียงกระดาษเสียดสีกันดังขึ้นในความเงียบ เขายกมือซ้ายขึ้นขยับนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะดึงสมุดบันทึกเล่มเล็กจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตออกมาเปิดอ่านด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวกวาดสายตาผ่านตัวหนังสือลายมือของตัวเองที่เขียนไว้เมื่อสองชั่วโมงก่อน: *‘อย่าเชื่อรายงานของตำรวจชุดนี้ ศิราคือคนเดียวที่เชื่อถือได้ และความจริงซ่อนอยู่ในรอยแยกของเวลา’* "ตำรวจมองข้ามไปสามจุด ศิรา" รินทร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมคายฉายแวววิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง "หนึ่ง... รอยช้ำที่ต้นคอของเหยื่อไม่ได้เกิดจากการล้มกระแทกฟุตบาทตามสำนวน แต่มันคือรอยนิ้วมือของคนถนัดซ้ายที่ออกแรงกดในมุมสี่สิบห้าองศา สอง... นาฬิกาข้อมือของเหยื่อหยุดเดินที่เวลาตีสองสิบห้านาที แต่รายงานระบุว่าเสียชีวิตตอนตีสี่ และสาม... โค้ดลับบรรทัดสุดท้ายในหน้าจอมือถือของเขา ไม่ใช่ภาษาโปรแกรมมิ่งทั่วไป แต่มันคือชุดข้อมูลอัลกอริทึมที่ถูกเข้ารหัสแบบย้อนกลับ" ศิราหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความทึ่ง แม้ว่าเขาจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับสมองที่รีเซ็ตทุกๆ 24 ชั่วโมง แต่สัญชาตญาณและความสามารถในการประมวลผลตรรกะของรินทร์กลับคมกริบยิ่งกว่าตำรวจมืออาชีพเสียอีก บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งคู่เต็มไปด้วยความเงียบสงบที่ทรงพลัง เคมีอันเข้าขาและความไว้วางใจที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางปริศนากำลังทำให้เกมนี้สนุกขึ้นเรื่อยๆ "ถ้าสิ่งที่คุณวิเคราะห์เป็นความจริง คดีนี้ก็ไม่ใช่คดีฆ่าตัวตายหรืออุบัติเหตุธรรมดาอย่างที่พวกมันต้องการให้สังคมเชื่อ" ศิราขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเก่าๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ เจือกับกลิ่นอายความเคร่งเครียด "แต่มันคือการฆาตกรรมอำพรางโดยฝีมือขององค์กรที่ใช้ระบบอัลกอริทึมควบคุมข้อมูลคดีอาชญากรรม... หรือที่พวกเราเรียกกันในใต้ดินว่า *ระบบเงา*" รินทร์พยักหน้ารับช้าๆ เขาหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาจดบันทึกเพิ่มเติมลงในสมุดคู่ชีพ ความหนาแน่นของข้อมูลรอบตัวเริ่มประกอบร่างขึ้นเป็นภาพที่ชัดเจนขึ้นทีละน้อย ทักษะการแกะรอยของเขาไม่ได้มาจากการจำอดีตได้ แต่มันมาจากการทำความเข้าใจมนุษย์ผ่านหลักเหตุและผลที่ไม่มีวันโกหก "เราต้องไปที่เกิดเหตุจริงอีกครั้ง ก่อนที่ร่องรอยทั้งหมดจะถูกลบหายไปในระบบคลาวด์" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "คุณพร้อมไหมครับ ศิรา" ศิราแย้มยิ้มออกมารับคำท้าทายนั้น แววตาของเธอมุ่งมั่นไม่แพ้กัน "สำหรับคุณแล้ว ฉันพร้อมเสมอค่ะ... เอ้ย พร้อมเสมอครับคุณรินทร์" ทั้งคู่ลุกขึ้นยืนพร้อมกันเตรียมจะก้าวออกจากห้องเก็บแฟ้มคดี แต่ทว่า... ทันใดนั้นเอง หน้าจอมือถือของรินทร์ที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังสะท้อนก้องในความเงียบ *[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับของเป้าหมายระยะประชิด ยืนยันพิกัดปัจจุบันถูกล็อกเป้าโดยผู้ไม่ประสงค์ดี กรุณาตรวจสอบสมุดบันทึกหน้าสุดท้ายทันที]* รินทร์ชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเมื่อก้มมองสมุดในมือที่หน้าสุดท้ายปรากฏข้อความแปลกประหลาดที่เขาไม่ได้เป็นคนเขียนขึ้นมาด้วยซ้ำ... และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ไฟนีออนกะพริบดับวูบลงทั้งหมด เหลือเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบกำลังพุ่งตรงมาที่หน้าประตูห้องนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ