สมุดบันทึกบนโต๊ะข้างเตียง

กลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยแตะประสาทสัมผัสแรก ก่อนที่เปลือกตาหนักอึ้งจะค่อยๆ กะพริบปรับโฟกัส รินทร์ไม่ได้ยินเสียงนาฬิกาปลุก ไม่มีแสงแดดยามเช้าสาดส่อง มีเพียงแสงไฟสีส้มกะพริบจากหลอดนีออนใกล้ขาดบนเพดานปูนเปลือย และเสียงฮัมต่ำๆ ของเครื่องปรับอากาศรุ่นเก่าที่ทำงานเกินกำลัง สิ่งที่เขาจำได้แม่นยำที่สุดในวินาทีนี้... คือความว่างเปล่า สมองของรินทร์โล่งโพลั่งราวกับฮาร์ดดิสก์ที่ถูกฟอร์แมตอย่างไร้ความปรานี เขามองมือซ้ายของตัวเองที่สวมนาฬิกาไขลานโบราณ มันเดินถอยหลัง—ไม่ใช่ เขากะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะพบว่าเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานหนังเทียมที่ขาดวิ่น เบื้องหน้าคือโต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยกองเอกสารลับและเศษกระดาษโน้ตที่ถูกขยำทิ้ง นิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีดำเข้มที่วางอยู่เคียงข้างแก้วกาแฟเย็นชืด ด้านบนปกนั้นมีข้อความด้วยลายมือหวัดๆ แต่หนักแน่นด้วยหมึกซึมสีน้ำเงินเข้ม เขียนเตือนสติตัวเองไว้อย่างชัดเจน *‘ห้ามเชื่อใจใคร ยกเว้นผู้หญิงที่ชื่อศิรา’* รินทร์ขมวดคิ้วแน่น สมองส่วนหน้าพยายามประมวลผลข้อมูลที่กระจัดกระจาย เขามองลอดผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่ฝุ่นเกาะหนา ออกไปสู่ทัศนียภาพของตึกรามบ้านช่องในมหานครที่ยังคงหลับใหลภายใต้หมอกควันสีเทา นี่คือห้องทำงานชั้นสิบสองของอพาร์ตเมนต์ร้างย่านชานเมือง... แต่ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่? ใครเป็นคนเขียนข้อความนี้? และศิราคือใคร? คำถามนับร้อยผุดขึ้นมาในหัว พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เป็นจังหวะที่ถูกคำนวณมาอย่างดี ไม่รีบร้อนแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดัน รินทร์สะดุ้งเล็กน้อย สัญชาตญาณดิบภายในตัวสั่งให้เขาเงียบกริบ มือขวาเลื่อนไปใต้โต๊ะโดยอัตโนมัติเพื่อค้นหาบางสิ่ง และปลายนิ้วก็สัมผัสเข้ากับความเย็นเฉียบของโลหะ—ปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติที่มีกระสุนบรรจุอยู่เต็มแม็กกาซีน เขายังจำวิธีใช้งานมันได้ กล้ามเนื้อมือจดจำแรงดีดของไกปืนได้เป็นอย่างดี แม้จะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเมื่อวานนี้ตัวเองเหนี่ยวไกใส่ใครไปบ้าง "รินทร์... ฉันรู้ว่านายตื่นแล้ว" เสียงหวานทุ้มกังวานลอดผ่านบานประตูเข้ามา มันเป็นเสียงที่ราบเรียบ เยือกเย็น แต่แฝงไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ รินทร์ไม่ตอบ เขาหันไปมองสมุดบันทึกบนโต๊ะอีกครั้ง เปิดพลิกดูหน้ากระดาษที่ผ่านมา ลายมือของเขาเองบันทึกร่องรอยการสืบสวนเกี่ยวกับ "โครงการอัลกอริทึมชำระล้าง" ระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อวิเคราะห์และกำจัดเป้าหมายทางการเมืองอย่างเงียบเชียบ ข้อมูลทั้งหมดเชื่อมโยงกับกลุ่มบุคคลระดับสูงในรัฐบาล แต่วันนี้... ความทรงจำของเขากลับถูกลบหายไปหลังจากการอัปเดตข้อมูลครั้งล่าสุด "ถ้าเปิดประตูช้ากว่านี้สามวินาที นายอาจจะไม่มีโอกาสได้อ่านสมุดเล่มนั้นอีกรอบนะ รินทร์" เสียงเดิมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ใกล้ขึ้น พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ ที่กลอนประตู รินทร์สูดหายใจเข้าลึกระงับความตื่นตระหนก เขามองที่ลูกบิดประตูสลับกับสมุดบันทึกในมือ ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินทางหนีทีไล่ โต๊ะทำงานนี้ถูกจัดวางในมุมอับสายตาจากหน้าต่าง แต่มีเสาปูนบังกระสุนได้หากเกิดเหตุยิงปะทะ หน้าต่างกระจกด้านหลังคือทางเลือกสุดท้าย แต่มันสูงจากพื้นดินสิบสองชั้น แกร๊ก! เสียงปลดล็อกกลอนประตูดังขึ้น รินทร์ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือซ้ายถือสมุดบันทึกแนบกาย มือขวายกปืนพกขึ้นเล็งตรงไปยังบานประตูที่กำลังค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แสงไฟนีออนกะพริบพร่าอีกครั้ง บรรยากาศในห้องเงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเอง ร่างเพรียวระหงในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่กรอบประตู เส้นผมสีดำสนิทเปียกชื้นเล็กน้อยจากละอองฝนด้านนอก ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงมาที่กระบอกปืนนิ่งสนิทโดยไม่มีอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย "ลดปืนลงเถอะ รินทร์" ศิราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอชAำเลืองมองนาฬิกาข้อมือของตนเอง "นายเหลือเวลาอีกแค่สิบนาที ก่อนที่โปรแกรมรีเซ็ตความทรงจำรอบถัดไปจะเริ่มทำงานผ่านสัญญาณไวไฟในตึกนี้" รินทร์หรี่ตาลง ประเมินท่าทีของหญิงสาวตรงหน้า เค้าโครงใบหน้าของเธอคุ้นตาอย่างประหลาด แม้สมองส่วนความทรงจำระยะสั้นจะว่างเปล่า แต่หัวใจของเขากลับเต้นจังหวะที่มั่นคงขึ้นเมื่อสบตาคู่นั้น "พิสูจน์สิ ว่าเธอคือศิราที่ฉันควรเชื่อใจ" รินทร์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลำกล้องปืนยังคงนิ่งสนิทไม่ไหวติง ศิราถอนหายใจเบาๆ เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับอกเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้รินทร์ต้องชะงักงัน "ความลับที่นายซ่อนไว้ในนาฬิกาไขลานเรือนนั้น... ไม่ใช่รหัสผ่านคอมพิวเตอร์ แต่เป็นพิกัดของห้องนิรภัยที่บรรจุเซิร์ฟเวอร์หลักของอัลกอริทึม... และฉันคือคนเดียวที่ถือรหัสผ่านเปิดมัน" ฉับพลัน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้ารินทร์โดยปราศจากสัญญาณเตือนใดๆ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบภารกิจที่สั่นสะเทือนเร้าใจ *[ระบบอัลกอริทึมมรณะตรวจพบการเชื่อมต่อ]* *[ภารกิจระดับ SSS: ค้นหาความจริงเบื้องหลังความทรงจำที่หายไป ปลดล็อกกุญแจดอกสุดท้ายร่วมกับ 'ศิรา' ก่อนเวลา 06:00 น.]* *[คำเตือน: หากล้มเหลว สมองของคุณจะถูกลบข้อมูลถาวรอย่างไร้ตัวตน]* รินทร์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากทักท้วง เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องทำงาน และก่อนที่เขาจะตั้งตัวทัน ศิราก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเขาไว้แน่น พร้อมกับกระชากเสียงสั่งด้วยความรีบร้อน "วิ่ง! พวกมันมาถึงชั้นนี้แล้ว!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปกับก้าวแรกนี้นะครับ