เงาในกล้องวงจรปิด

"คุณกำลังประเมินอัลกอริทึมชุดนี้ต่ำเกินไป รินทร์" เสียงของศิราลอดผ่านความเงียบงันภายในห้องพักแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ เธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีซีด แผ่นหลังตั้งตรงราวนักบัลเล่ต์แม้ในสถานการณ์ที่เต็มไปด้วยความกดดัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ผมราวกับกำลังอ่านหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยรหัสลับ ผมก้มมองสมุดบันทึกปกหนังสีดำในมือ หน้ากระดาษที่เพิ่งถูกเขียนด้วยลายมือของตัวเองเมื่อไม่กี่นาที *‘อย่าเชื่อใจสัญญาณเตือนภัยในโทรศัพท์ และถ้าศิราเปิดประเด็นเรื่ององค์กร... ให้ตั้งสติและฟังเงื่อนไขของเธอให้จบ’* ข้อความเหล่านี้คือเข็มทิศเดียวของผมในโลกที่ความทรงจำถูกรีเซ็ตทุกครั้งที่ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า แต่สิ่งที่ศิรากำลังจะพูดต่อไปนี้ ดูเหมือนจะ dépasse ขอบเขตของสมุดเล่มนี้ไปไกลโข "ผมไม่ได้ประเมินมันต่ำไปหรอกครับศิรา" ผมวางปากกาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระทบเบาๆ ดังก้องท่ามกลางความเงียบ "แต่ผมแค่สงสัยว่า ทำไมองค์กรที่สร้างระบบตรวจจับความเคลื่อนไหวทั่วเมืองอย่าง 'โครนอส' ถึงต้องส่งคนมาไล่ล่าชายหนุ่มความจำเสื่อมอย่างผมด้วยล่ะครับ ถ้าผมเป็นแค่ฟันเฟืองตัวเล็กๆ ที่บังเอิญรู้ความลับ ทำไมพวกเขาถึงไม่เก็บผมตั้งแต่สัปดาห์แรก" ศิราถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีราวกับกำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความจริงที่อันตรายกับความปลอดภัยของผม ก่อนที่เธอจะหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลเก่าคร่ำครึขึ้นมาวางบนโต๊ะแล้วดันมันมาตรงหน้าผม "เพราะนายไม่ใช่ฟันเฟือง รินทร์... นายคือสถาปนิก" คำพูดนั้นทำให้ผมชะงัก นิ้วมือที่กำลังจะพลิกหน้าสมุดบันทึกแข็งค้าง ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงสันหลัง "หมายความว่ายังไงครับ?" "หกเดือนก่อน นายคือหัวหน้าทีมพัฒนาอัลกอริทึมพยากรณ์พฤติกรรมมนุษย์ของโครนอส" ศิราโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเธอกระซิบต่ำแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ระบบที่นายสร้างขึ้นไม่ได้มีไว้แค่สืบสวนอาชญากรรม แต่มมันถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมและทำนายความนึกคิดของคนทั้งประเทศ... และก่อนที่นายจะลาออกพร้อมกับลบข้อมูลทั้งหมดทิ้ง นายได้ฝังรหัสผ่านชุดสุดท้ายไว้ในสมองของตัวเอง" ผมขมวดคิ้วแน่น สมองพยายามประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา ภาพแฟลชแบ็กวูบหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว—เสียงแป้นพิมพ์รัวเร็ว แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นับสิบ และความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจ แต่แล้วมันก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับกลุ่มควัน "นั่นคือเหตุผลว่าทำไมความจำของนายถึงหายไปทุกเช้า" ศิราพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้การล้อเล่น "นายไม่ได้ความจำเสื่อมจากอุบัติเหตุ รินทร์... นายเป็นคนโปรแกรมตัวเองให้ลบความทรงจำระยะสั้นทุกๆ 24 ชั่วโมง เพื่อปกป้องรหัสผ่านชุดนั้นจากการถูกเจาะระบบโดยโครนอส" ความจริงข้อนี้หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าการตื่นมาแล้วพบว่าตัวเองไม่รู้ว่านี่คือวันอะไร สมุดบันทึกในมือผมรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที มันไม่ใช่แค่คู่มือเอาตัวรอด แต่มันคือผลงานจากการตัดสินใจอันเด็ดเดี่ยวของผมเองในอดีต "ถ้าอย่างนั้น..." ผมเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาคมปลาบสะท้อนภาพเงสะท้อนจากหลอดไฟ "สมุดเล่มนี้ และทุกๆ สิ่งที่ผมเขียนขึ้นในแต่ละวัน มันคือส่วนหนึ่งของแผนการที่ผมวางไว้เพื่อต่อสู้กับพวกมันใช่ไหมครับ" "ใช่ และตอนนี้ แผนการนั้นกำลังจะเดินมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว" ศิราเอื้อมมือไปหยิบรีโมทคอนโทรลบนชั้นวาง แล้วกดปุ่มเปิดจอโทรทัศน์ขนาดเล็กที่มุมห้อง ภาพบนจอไม่ใช่รายการข่าวทั่วไป แต่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดความคมชัดสูง จับภาพทางเดินด้านนอกอาคารแห่งนี้ ร่างของชายชุดดำสามคนกำลังก้าวเข้ามาในตึกด้วยท่าทีคุกคาม อาวุธปืนเก็บเสียงในมือถูกยกขึ้นเตรียมพร้อม และที่น่ากลัวที่สุดคือ—พวกเขากำลังเดินตรงมาที่ห้องนี้อย่างแม่นยำ "พวกมันเจอเราแล้ว" ศิราลุกขึ้นยืนทันที มือเรียวคว้าปืนพกกระบอกเล็กออกจากเข็มขัดอย่างคล่องแคล่ว "นายทิ้งร่องรอยดิจิทัลไว้ตอนที่ถอดรหัสผ่านเมื่อวานนี้ รินทร์... ตอนนี้เวลาของเราหมดลงแล้ว" ผมนั่งนิ่งอยู่กับที่ มองหน้าจอโทรทัศน์สลับกับสมุดบันทึกในมือ สมองที่เคยสับสนกลับเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงอย่างไม่น่าเชื่อ ในเมื่อความทรงจำของผมถูกรีเซ็ตทุกวัน แต่สัญชาตญาณและการวิเคราะห์ของผมไม่เคยหายไปไหน ผมหยิบปากกาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วเขียนข้อความสุดท้ายลงในหน้ากระดาษว่างหน้าสุดท้าย *‘อย่าหนี... จงใช้อัลกอริทึมเดิมจัดการพวกมัน’* ก่อนที่เสียงปั้งสนั่นจะดังขึ้น ประตูไม้หน้าห้องก็ถูกถีบพังกระเด็นด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของผมที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างน่าขนลุก *[ระบบตรวจพบผู้บุกรุก: เปิดใช้งานโหมดตอบโต้อัตโนมัติระดับ SSS]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ