ทฤษฎีสมคบคิด

แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พDบเข้ากับความมืดมิดในห้องทำงานขนาดเล็ก สะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างของรินทร์ที่กำลังขมวดคิ้วแน่น ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ—สามครั้งสั้น สองครั้งยาว—ซึ่งเป็นภาษาเคาะรหัสที่เขาเขียนเตือนตัวเองไว้ในสมุดบันทึกเล่มหนา เพื่อเรียกสติและลำดับความคิดเมื่อความทรงจำช่วงสั้นเริ่มเลือนหาย "คุณกำลังมองหาอะไรอยู่หรือครับ รินทร์?" เสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นของศิราดังขึ้นจากมุมห้อง เธอยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคู่คมจ้องมองหน้าจอที่แสดงผังความสัมพันธ์ของเหยื่อในคดีฆาตกรรมต่อเนื่องทั้งสามคดีที่ผ่านมา บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารชันสูตรพลิกศพและบันทึกการใช้งานระบบเครือข่าย รินทร์ละสายตาจากหน้าจอ หันไปมองหญิงสาวผู้เป็นสหายร่วมรบคนสำคัญ เขายกสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดผ่านหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยลายมือของตนเอง "ผมกำลังดูเส้นทางการเงินและการเชื่อมต่อของเหยื่อทั้งสามคนครับ ศิรา... ตอนแรกตำรวจสรุปว่าเป็นคดีฆชกรรมชิงทรัพย์ธรรมดา แต่พอนำข้อมูลทั้งหมดมาซ้อนทับกันผ่านอัลกอริทึมวิเคราะห์พฤติกรรมที่เราเพิ่งเขียนขึ้นเมื่อคืน คุณจะเห็นรูปแบบบางอย่างที่น่ากลัวมาก" ศิราขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ วางมือเรียวลงบนขอบโต๊ะ ก้มลงมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างพินิจพิเคราะห์ เธอกวาดสายตาอ่านโค้ดบรรทัดยาวเหยียดที่รินทร์เพิ่งประมวลผลเสร็จสิ้น สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนจากความเรียบเฉยเป็นความเคร่งเครียดในทันที "นี่มันไม่ใช่ความบังเอิญ..." ศิราพึมพำเบาๆ "เหยื่อแต่ละคนไม่ได้รู้จักกัน ไม่เคยติดต่อกัน และอยู่คนละมุมเมือง แต่ช่วงเวลาที่พวกเขาเสียชีวิต... ห่างกัน exactement (พอดี) เจ็ดสิบสองชั่วโมง และเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ระบบปฏิบัติการคลาวด์ของบริษัทเทคโนโลยีรายใหญ่แห่งหนึ่งเกิดการรีบูตอัตโนมัติ" รินทร์พยักหน้ารับช้าๆ แววตาฉายประกายความเฉียบคมอันเป็นเอกลักษณ์ "ถูกต้องครับ และถ้าเราดูที่รอยแผลของเหยื่อทั้งสามคน ตำแหน่งที่ถูกแทง การทำมุมสองสิบห้าองศา และแรงกดที่ใช้... มันสอดคล้องกับค่าพารามิเตอร์ของการทดลองระบบปัญญาประดิษฐ์รุ่นใหม่ที่ถูกสั่งระงับไปเมื่อสองปีก่อนอย่างน่าประหลาดใจ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเคสคอมพิวเตอร์ที่ดังฮัมเบาๆ เป็นระยะ รินทร์หยิบปากกาขึ้นมาหมุนเล่นในมือเพื่อช่วยกระตุ้นการทำงานของสมอง ขณะที่ศิรากำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วงเช่นกัน เคมีและการทำงานร่วมกันของทั้งคู่ถูกหล่อหลอมด้วยความไว้วางใจและความฉลาดหลักแหลม พวกเขาไม่ใช่แค่นักสืบและผู้ช่วย แต่เป็นฟันเฟืองสองตัวที่กำลังขับเคลื่อนความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมของสังคมยุคดิจิทัล "หมายความว่า..." ศิราเงยหน้าขึ้นสบตากรินทร์ น้ำเสียงของเธอจริงจังกว่าครั้งไหนๆ "ฆาตกรไม่ได้ลงมือเพราะความโกรธแค้น ความโลภ หรือความวิกลจริต แต่พวกเขากำลังทำตามคำสั่ง... ไม่สิ พวกเขาเป็นเพียงเครื่องมือที่ถูกโปรแกรมให้ทำตามคำสั่งของชุดคำสั่งบางอย่าง" "ใช่ครับ" รินทร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น เขากวาดสายตาอ่านข้อความเตือนความจำในสมุดอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองสหายร่วมทาง "คดีนี้ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่มันคือ 'คำสั่งจากโปรแกรม' หรือที่เราเรียกกันในเชิงทฤษฎีสมคบคิดว่า... โปรแกรมล้างสมองผ่านเครือข่ายไร้สาย" ทันใดนั้น หน้าจอบนคอมพิวเตอร์ก็เกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง หน้าจอสีฟ้าที่เต็มไปด้วยข้อมูลคดีค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยชุดตัวเลขและตัวอักษรสีเขียวที่วิ่งพล่านราวกับสายฝนดิจิทัล ไม่มีสัญญาณเตือน ไม่มีปุ่มให้กดปิด ระบบทั้งหมดถูกควบคุมจากภายนอกโดยสมบูรณ์ ศิราพุ่งตัวเข้าไปใกล้คีย์บอร์ด นิ้วมือเรียวพรมลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงเพื่อพยายามตัดการเชื่อมต่อ "แย่แล้วครับรินทร์! มีคนกำลังเจาะเข้าระบบของเราโดยใช้แบ็คดอร์ที่เราไม่เคยรู้มาก่อน มันกำลังดาวน์โหลดข้อมูลการสืบสวนทั้งหมดของเราออกไป!" รินทร์ไม่รอช้า เขาคว้าแฟลชไดรฟ์สำรองข้อมูลฉุกเฉินขึ้นมาเตรียมเสียบ แต่ทว่า... เสียงแจ้งเตือนข้อความแปลกปลอมก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ติ๊ง!* หน้าจอคอมพิวเตอร์หยุดนิ่งสนิท ข้อความสีแดงฉานขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพ พร้อมกับลำโพงที่ส่งเสียงสังเคราะห์ข้อความอัตโนมัติออกมาอย่างน่าขนลุก > **[ระบบตรวจพบการละเมิดลิขสิทธิ์ความทรงจำ: ดำเนินการรีเซ็ตเป้าหมาย "รินทร์" ในอีก 3... 2... 1...]** ดวงตากล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่มุมห้องซึ่งควรจะถูกปิดการใช้งานไปแล้ว กลับส่งเสียงหึ่งๆ และหันเลนส์กล้องตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนทันที พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาบนบันไดตึกอย่างเร่งรีบ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ