บททดสอบความไว้วางใจ

"ถ้าคุณยังเก็บฮาร์ดไดรฟ์ชิ้นนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ด... แปลว่าคุณเลือกที่จะไม่เชื่อใจฉันตั้งแต่แรกแล้วสินะ รินทร์" เสียงของศิราเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งในฤดูหนาว ปลายกระบอกปืนพกเก็บเสียงสีดำด้านในมือของเธอไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยประกายที่อ่านไม่ออก ระหว่างความผิดหวัง ความระแวง และความจำเป็นบางอย่างที่ต้องกระทำ รินทร์ไม่ได้ขยับตัวหนี เขายืนพิงชั้นหนังสือโบราณในห้องทำงานลับใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและสนิมเหล็กคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศ ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากท่อระบายน้ำด้านนอกที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง สมองของรินทร์ทำงานด้วยความเร็วสูง ภาวะสูญเสียความทรงจำระยะสั้นทำให้เขาไม่หลงเหลือภาพเหตุการณ์เมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้เลยว่า เขาเผลอแสดงพิรุธอะไรรอบด้านออกมา ทว่าสัญชาตญาณอันเฉียบคมที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดีบอกเขาว่า สถานการณ์นี้อันตรายถึงชีวิต และสิ่งเดียวที่เขาพึ่งพาได้ในตอนนี้ ไม่ใช่ความทรงจำที่ว่างเปล่า แต่เป็นบันทึกเล่มหนาในกระเป๋าเสื้อด้านใน "ศิรา..." รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบและนุ่มนวลอย่างที่สุด พยายามประคับประคองสถานการณ์ไม่ให้บานปลาย "คุณก็รู้ว่าผมจำอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่ตื่นนอนขึ้นมาในห้องพักห้องนั้น สิ่งเดียวที่ทำให้ผมรู้ว่าผมเป็นใคร และใครคือคนที่ผมควรไว้ใจ คือสมุดบันทึกเล่มนี้" "แล้วสมุดบันทึกเล่มนั้น เขียนบอกคุณไหมล่ะ ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณตอนนี้... เป็นสายลับสองหน้าที่พร้อมจะหักหลังองค์กรได้ทุกเมื่อ?" ศิราสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด แสดงให้เห็นว่าเธอกลังเผชิญหน้ากับความขัดแย้งภายในใจที่รุนแรงไม่แพ้กัน "บันทึกที่คุณถือครองอยู่ รินทร์... มันถูกเขียนขึ้นโดยตัวคุณเองในอดีต หรือเขียนขึ้นโดยคนที่เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นมิตรหรือศัตรู?" คำถามนั้นทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ รินทร์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ข้อเท็จจริงที่ว่าเขาต้องใช้ชีวิตผ่าน "ความทรงจำที่ถูกบันทึกไว้โดยผู้อื่น" (แม้คนผู้นั้นจะคือตัวเขาเองในอดีตก็ตาม) คือจุดอ่อนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในโลกยุคดิจิทัลที่อัลกอริทึมสามารถปลอมแปลงข้อมูลได้ทุกอย่าง ใครเล่าจะรับประกันได้ว่าตัวหนังสือในสมุดเล่มนี้จะไม่ใช่กับดัก? นิ้วมือเรียวยาวของรินทร์เอื้อมเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ดอย่างช้าๆ แสร้งทำเป็นจะหยิบฮาร์ดไดรฟ์ตามที่เธอต้องการ ทว่าสายตาของเขากลับกวาดมองไปรอบห้องเพื่อประเมินทางหนีทีไล่และสิ่งแวดล้อม รินทร์สังเกตเห็นคราบน้ำมันเครื่องที่หยดอยู่บนพื้น และสายไฟเปลือยที่โยงใยอยู่ใกล้แผงควบคุมระบบระบายอากาศ... เขามีแผนในหัวแล้ว "ศิรา ฟังผมนะ..." รินทร์พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ พร้อมกับค่อยๆ ดึงมือออกจากกระเป๋า แต่แทนที่จะหยิบฮาร์ดไดรฟ์ เขากลับหยิบสมุดบันทึกเล่มสีดำขึ้นมาแทน "เปิดหน้า 42 ดูสิครับ... นั่นคือลายมือของคุณเองในวันที่เราสาบานว่าจะร่วมมือกัน ไม่ใช่ความทรงจำของผมที่หายไป แต่เป็นความผูกพันที่เราสร้างขึ้นมาต่างหากที่เราต้องรักษาไว้" ดวงตาของศิราไหววูบชั่วขณะ เธอก้มมองสมุดบันทึกที่รินทร์ถือยื่นให้อย่างลังเล ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงเหลือเพียงก้าวเดียว ปลายกระบอกปืนลดระดับลงเล็กน้อย ความลังเลฉายชัดบนใบหน้าสวยที่มักจะเยือกเย็นเสมอ และนั่นคือเสี้ยววินาทีทองที่รินทร์รอคอย! *พรึบ!* รินทร์พุ่งตัวเข้าชาร์จอย่างรวดเร็ว ปัดปลายกระบอกปืนของศิราให้เบี่ยงออกด้านข้าง เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นหนึ่งนัด กระสุนเจาะทะลุกรอบหน้าต่างไม้เก่าจนเศษฝุ่นกระจาย แต่รินทร์ไม่ได้สนใจ เขากระชากข้อมือของเธอเบาๆ เพื่อปลดอาวุธ ก่อนจะใช้ตัวดันเธอเข้ากับชั้นหนังสือ และใช้เท้าเตะเข้าที่สวิตช์ฉุกเฉินของแผงควบคุมระบบระบายอากาศที่เขาเล็งไว้ *ครืดดดด—ตูม!* กระแสไฟฟ้าลัดวงจรทำให้เกิดประกายไฟสว่างวาบ พร้อมกับควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากท่อแอร์ บรรยากาศภายในห้องมืดลงทันทีเนื่องจากระบบไฟสำรองตัดการทำงาน เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงกะพริบวับวาบสาดส่องลงมาทาบทับร่างของทั้งสองคน "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" ศิราอุทานด้วยความตกใจ ขณะที่ถูกรินทร์รวบตัวไว้ในที่กำบังหลังเสาคอนกรีตหนา "ถ้าผมเป็นสายลับสองหน้าจริง... ป่านนี้ผมฆ่าคุณหรือเอาข้อมูลหนีไปนานแล้วครับ ไม่ใช่มาเสียเวลาเกลี้ยกล่อมคุณแบบนี้" รินทร์กระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าหนักแน่น ท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยดังระդับ "และเหตุผลที่ผมเก็บฮาร์ดไดรฟ์ไว้... ก็เพราะระบบสแกนลายนิ้วมือของมันตั้งค่าไว้ว่า ถ้าถอดรหัสผิดพลาดสามครั้ง ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบ และตัวตึกนี้จะระเบิด... ผมแค่ไม่อยากให้เราตายด้วยความเข้าใจผิด" ศิราเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินความจริง เธอหอบหายใจถี่ด้วยความตื่นตระหนก ความเย็นชาทั้งหมดก่อนหน้านี้มลายหายไป เหลือเพียงความจริงใจที่สะท้อนอยู่ในแววตาของชายหนุ่มผู้ไร้ความทรงจำคนนี้ "ฉัน... ฉันขอโทษ รินทร์" ศิราพึมพำเบาๆ มือบางเอื้อมมาจับแขนเสื้อของเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายตัวไป "ระบบตรวจสอบภายในของหน่วยงานแจ้งเตือนว่ามีคนทรยศส่งสัญญาณลับออกไปจากห้องทำงานของเรา... และไอพีแอดเดรสรหัสผ่านตรงกับเครื่องของคุณพอดี" รินทร์ขมวดคิ้วฉับทันที สมองอัจฉริยะของเขาเริ่มประมวลผลข้อมูลชิ้นใหม่นี้อย่างรวดเร็ว ระบบตรวจสอบภายในแจ้งเตือน? ไอพีแอดเดรสตรงกัน? "ไม่ใช่ฝีมือเรา..." รินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยแววตาเคร่งเครียด "มีบุคคลที่สามกำลังเล่นเกมจิตวิทยานี้อยู่ พวกเขาต้องการให้เราหันมาฆ่ากันเองตั้งแต่แรก เพื่อที่เราจะได้ไม่ทันสังเกตเห็นว่า..." ยังไม่ทันที่รินทร์จะพูดจบประโยค เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินทั่วทั้งตึกก็พลันเงียบลงอย่างกะทันหัน ความเงียบสงัดที่น่าสะพรึงกลัวเข้ามาแทนที่ ชั่วพริบตานั้น หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่พังเสียหายไปแล้ว กลับติดสว่างขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ หน้าจอสีดำสนิทปรากฏตัวอักษรสีเลือดวิ่งรัวเป็นภาษาโค้ด ก่อนจะรวมตัวกันเป็นข้อความทักทายที่ทำเอาลมหายใจของทั้งรินทร์และศิราต้องสะดุดกุนซือ *[ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง, ผู้รอดชีวิตทั้งสอง...]* *[การประเมินความไว้วางใจ: ผ่าน (ด้วยเงื่อนไขเลือดนอง)]* *[ระบบความปลอดภัยระดับ SSS ถูกปลดล็อกโดยบุคคลภายนอก...]* รินทร์หันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าห้องลับ ซึ่งควรจะถูกล็อกหนาแน่นด้วยรหัสผ่านสิบชั้น แต่ทว่า... บานประตูเหล็กกล้ากำลังค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวาน "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับที่เป็นนักสืบผู้ปราดเปรื่อง แม้ความทรงจำจะหายไป แต่สัญชาตญาณสัตว์ป่าของคุณยังคงใช้งานได้ดีเยี่ยมเสมอ..." เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างประหลาดเอ่ยขึ้น พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมาที่ใบหน้าของรินทร์และศิราเต็มๆ ตา รินทร์หรี่ตาลงเพื่อปรับโฟกัส และเมื่อเงาร่างนั้นก้าวเข้าสู่เขตแสงไฟ หัวใจของเขาก็แทบหยุดเต้น... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและลุ้นระทึกไปกับผม แฟ้มคดีลับ007 แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ