ความรู้สึกที่ปิดไม่มิด

"ถ้าเธอจะมองมายด์ด้วยสายตาแบบนี้บ่อยๆ พราวควรเตรียมใจรับมือกับการโดนซักฟอกข้อหา 'สายตาพิฆาตใจเพื่อน' จากยัยรินไว้นะคะ" น้ำเสียงกลั้วหัวเราะของมณิการ์ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่กำลังบรรจงวางกิ่งก้านของโรสแมรี่ลงบนแจกันเซรามิกสีขาวนวลบนโต๊ะทำงานของพราวพร ร่างบางในชุดเอี๊ยมยีนส์ขาสั้นทับเสื้อยืดสีครีมเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะเขียนแบบ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ทำให้พราวพรที่กำลังก้มหน้าตรวจแบบแปลนสถาปัตยกรรมถึงกับชะงัก ปากกาในมือแทบจะหล่นลงมากระทบพื้น พราวพร (พราว) สถาปนิกสาวผู้รักความเป๊ะและยึดมั่นในระเบียบแบบแผน ขยับกรอบแว่นสายตาด้วยความเคอะเขิน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าตัวเองเผลอมองอีกฝ่ายนานเกินไป นานจนกระทั่งรอยยิ้มอ่อนโยนและกลิ่นหอมจางๆ คล้ายผลสตรอว์เบอร์รีสุกที่มักลอยวนอยู่รอบตัวมายด์แทบจะดึงสติเธอให้หลุดลอยไป "พูดอะไรของเธอคะ ยัยมายด์... ฉันก็แค่มองว่าเธอจัดดอกไม้เบี้ยวต่างหาก" พราวพรแก้ตัวเสียงแข็ง พยายามก้มหน้าลงมองกระดาษตรงหน้า ทว่าเส้นเลือดในขมับกลับเต้นตุบๆ อย่างควบคุมไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูของเพื่อนสนิท "เบี้ยวเหรอคะ? แต่เมื่อกี้พราวไม่ได้มองแจกันเลยนะคะ... พราวมอง 'คน' จัดต่างหาก แถมมองซะจนน้ำแข็งในแก้วกาแฟละลายหมดแก้วแล้วด้วย" มณิการ์เอ่ยแซวพร้อมกับเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาใกล้ ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาตัวโปรดมุมห้อง ซึ่งเป็นพื้นที่พักผ่อนที่ช่วงหลังๆ นี้ เจ้าตัวมักจะใช้เวลาสิงสถิตอยู่บ่อยเสียยิ่งกว่าห้องสตูดิโอจัดสวนของตัวเองเสียอีก บรรยากาศในห้องทำงานสถาปัตยกรรมขนาดกะทัดรัดเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ทว่าหัวใจของพราวพรกลับเต้นรัวรากับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ความสนิทสนมที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้มันไม่ได้เป็นเพียงแค่เส้นบางๆ ระหว่างเพื่อนสนิทอีกต่อไปแล้ว แต่มันกำลังขยายตัวจนคับแน่นอยู่ในอก และดูเหมือนว่า... จะไม่ใช่แค่เธอฝ่ายเดียวที่รู้สึกตัว ร1น (รินรดา) และ ภัทร (ภัทรพล) เพื่อนสนิทกลุ่มใหญ่สมัยมหาวิทยาลัยที่เพิ่งนัดกันมาทานมื้อเที่ยงที่คาเฟ่ด้านล่างและกำลังจะขึ้นมาสมทบ คงไม่ใช่คนตาบอดที่จะมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ โดยเฉพาะรินรดา ผู้มีเรดาร์ความสัมพันธ์ไวเสียยิ่งกว่าเครื่องตรวจจับโลหะ "จริงสิคะ..." มณิการ์เปลี่ยนน้ำเสียงให้จริงจังขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองพราวพรนิ่ง "เย็นนี้ รินกับภัทรจะขึ้นมาเคลียร์งานที่ออฟฟิศเราใช่ไหมคะ? เห็นรินไลน์มาบอกว่ามีเรื่อง 'สำคัญมาก' ที่อยากจะปรึกษาเราสองคน... เรื่องเกี่ยวกับเราสองคนนี่แหละค่ะ" คำว่า 'เรื่องเกี่ยวกับเราสองคน' ทำให้พราวพรสะดุ้งสุดตัว มือเรียวที่กำปากกาอยู่เผลอเกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด ความกลัวลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่งเริ่มสั่นคลอน พราวพรกลัว... กลัวความสัมพันธ์ที่กำลังงดงามนี้จะต้องพังทลายลง หากว่าเส้นกั้นระหว่างคำว่า 'เพื่อนสนิท' ถูกข้ามผ่านไปอย่างไม่ระมัดระวัง และเธอก็ยังไม่กล้าพอที่จะยอมรับหัวใจตัวเองท่ามกลางสายตาจับจ้องของเพื่อนฝูง "ริน... เขาจะรู้อะไรล่ะคะ ก็แค่เรื่องงานโปรเจกต์รีสอร์ทที่เขาให้เราช่วยออกแบบไม่ใช่หรือไง" พราวพรปฏิเสธเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาถึงใบหูด้วยการหยิบไม้บรรทัดสามเหลี่ยมขึ้นมาวัดสเกลแปลนบ้านอย่างไร้จุดหมาย "พราวกำลังกลัวอะไรอยู่เหรอคะ?" คำถามสั้นๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากริมฝีปากอิ่มของมณิการ์ ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของสถาปนิกสาว กลิ่นอายสตรอว์เบอร์รีอ่อนๆ ลอยอบอวลเข้ามาแตะจมูกชัดเจนขึ้น จนพราวพรแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา เพราะกลัวว่าแววตาสั่นไหวของตัวเองจะทรยศความลับทั้งหมดที่พยายามเก็บซ่อนไว้ "ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ มายด์อย่ามาพูดจาแปลกๆ นะคะ" พราวพรเค้นเสียงดุเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ทว่าหัวใจกลับเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ก่อนที่มณิการ์จะได้เอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมาแก้ต่าง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน พร้อมกับร่างเพรียวของรินรดาที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้อذنญาต ตามด้วยภัทรพลที่ถือแก้วชานมไข่มุกพะรุงพะรัง "อุ๊ย! ฉันขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย หน้าตาพวกเธอสองคนดูเคร่งเครียดกันจังเลยนะ" รินรดากวาดสายตาคมกริบมองสำรวจระหว่างพราวพรที่นั่งตัวเกร็งอยู่หลังโต๊ะ กับมณิการ์ที่ยืนประชิดโต๊ะซะใกล้ชิดเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไปจะทำกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของรินรดา "เปล่าสักหน่อย ยัยริน... แกมีอะไรก็ว่ามา ฉันกำลังเคลียร์แบบอยู่" พราวพรรีบชักสีหน้ากลับมาเป็นโหมดจริงจัง กลบเกลื่อนพิรุธสุดชีวิต ภัทรพลหัวเราะหึๆ ในลำคอ วางแก้วเครื่องดื่มลงบนโต๊ะกลางห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้าง "เคลียร์แบบหรือเคลียร์ใจกันแน่วะพราว... แกดูสิ ยัยมายด์หน้าแดงแจ๋เชียว หรือว่าพวกแกสองคนกำลังแอบคุย 'ความลับ' อะไรกันอยู่ ที่ไม่อยากให้พวกฉันรู้" บรรยากาศในห้องอับลมลงชั่วขณะ ความเงียบที่เต็มไปด้วยการจับผิดแผ่ซ่านไปทั่ว พราวพรกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกต้อนให้จนมุมโดยเพื่อนสนิทที่รู้ทันทุกฝีก้าว รินรดากอดอก เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ดวงตาหรี่มองทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของพราวพรเย็นเฉียบ "งั้นก็ดีเลยค่ะ... ในเมื่อพวกแกสองคนยังปากแข็งไม่ยอมพูดความจริง งั้นฉันกับภัทรนี่แหละ จะเป็นคน 'เปิดเผย' ความลับที่พวกแกพยายามปิดบังมาตลอดสามเดือนนี้ให้ฟังเองค่ะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่าง 'เพื่อนรัก' สองคนนี้!" สายตาของรินรดากวาดมองสลับระหว่างพราวพรกับมณิการ์ด้วยรอยยิ้มพิฆาต ขณะที่มณิการ์เพียงแต่หันมาสบตาพราวพรด้วยแววตานิ่งสงบ ทว่าลึกซึ้งจนคนใจแข็งอย่างพราวพรแทบจะทานทนไม่ไหว ขอบคุณที่เดินทางมาเติมเต็มพื้นที่หัวใจสีสตรอว์เบอร์รีด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี